അനുപല്ലവി – 4

Related Posts

[ ഈ ഭാഗം കുറച്ചു വൈകിയതിൽ ആദ്യമേ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു എങ്കിലും കുറച്ചു പേജുകൾ കൂട്ടി എഴുതാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട് അനുപല്ലവിയെ നിങ്ങൾ സ്വീകരിക്കും എന്നു വിശ്വസിച്ചു കൊണ്ട്.. ♥️ ]

ഒരു മണി ആകാറായപ്പോൾ ആണ് ആ ആക്‌സിഡന്റ് കേസ് വന്നതു, ഒപിയിൽ ആയിരുന്ന പല്ലവിയെ.. ചിന്നമ്മ സിസ്റ്റർ വിളിച്ചത് അനുസരിച്ചാണ്.. എമർജൻസി ക്യാഷുവാലിറ്റി യുടെ റെഡ് ഏരിയയിൽ പോകേണ്ടി വന്നതു…

ചിന്നമ്മ സിസ്റ്റർ ഹെഡ് നേഴ്സ് ആണ്‌ അതിന്റെതായ ഹെഡ് വേറ്റും ഉണ്ട്‌ ജൂനിയർ ഡോക്ടർസ് അടക്കം സിസ്റ്ററുടെ മുന്നിൽ എത്തിയാൽ എലിയാണ്… ഡോണയുടെ അപ്പന്റെ ബന്ധത്തിൽ ഉള്ളതായതിനാൽ ആരും തിരിച്ചൊന്നും പറയാനും പോകില്ല…

പുതിയതായി വരുന്ന നഴ്സുമാർക്കൊക്കെ കണ്ണ് പൊട്ടുന്ന ചീത്ത വിളി കേൾക്കാറുള്ളതു ചിന്നമ്മ സിസ്റ്ററിന്റെ വായിൽ നിന്നാണ്….

പക്ഷെ പല്ലവിയെ ചിന്നമ്മ സിസ്റ്റർക് വല്ല്യ കാര്യമാണ്.. കാര്യങ്ങൾ കണ്ടറിഞ്ഞു ചെയ്യുന്ന കൊച്ചാണെന്നാണ് ചിന്നമ്മ സിസ്റ്ററിന്റെ ഭാഷ്യം…

പല്ലവി ചെല്ലുമ്പോളേക്കും ചിന്നമ്മ സിസ്റ്ററും കുറച്ചു ജൂനിയർ സിസ്റ്റേഴ്സും ചേർന്നു പേഷ്യന്റിന്റെ മുറിവുകൾ ക്ലീൻ ചെയ്തു ഇസിജി യും പൾസ് റേറ്റും അടക്കം വിത്യസ്ത പരാമീറ്ററുകൾ കാണിക്കുന്ന മൾട്ടി മോണിറ്റർ സിസ്റ്റം ദേഹത്തു കണക്ട് ചെയ്തിരുന്നു..

സിസ്റ്റർ പേഷ്യന്റിന്റെ പൾസ് റേറ്റ് വല്ലാതെ കുറയുന്നു… icu വിലേക് മാറ്റി വെന്റിലേറ്റർ കണക്ട് ചെയ്യേണ്ടി വരും.. മോണിറ്ററിലേക് നോക്കി പല്ലവി ചിന്നമ്മ സിസ്റ്ററിനോട് പറഞ്ഞു…

അപ്പോളേക്കും ഡ്യൂട്ടി ഡോക്ടർസ് എത്തിയിരുന്നു…

ദെൻ ക്വിക്ക്.. ഷിഫ്റ്റ്‌ ടു ICCU.. പരിശോധിക്കാൻ വന്ന ഡോക്ടർ മെർവിൻ ആണ്‌ അത് പറഞ്ഞത്..

പല്ലവി വെയിറ്റ് ചെയ് ഒന്ന് സഹായിക്കണേ.. ചിന്നമ്മ സിസ്റ്റർ പറഞ്ഞു..

ഇതുപോലത്തെ അടിപൊളി കമ്പി കഥകൾ വായിക്കാൻ www.kambi.pw ഈ സൈറ്റ് ൽ വന്നാൽ മതി .........

ശെരി സിസ്റ്റർ.. പല്ലവി മറുപടിയും പറഞ്ഞു..
പേഷ്യന്റിനെ ICCU വിലേക് മാറ്റി.. വെന്റിലേറ്റർ കണക്ട് ചെയ്തു നോൺ ഇൻവേസീവ് രീതിയിൽ മാസ്ക് മുഖത്തു വെച്ചാണ്.. ചിന്നമ്മ സിസ്റ്റർ കണക്ട് ചെയ്തത്..

സിസ്റ്റർ ഇൻവേസീവ് തന്നെ ചെയ്യാം…പല്ലവി അത് പറയുമ്പോളേക്കും വെന്റിലേറ്ററിൽ നിന്നും അലാറം വന്നിരുന്നു…

ഉടൻ തന്നെ ട്യൂബ് വായിലൂടെ ശ്വാസ കോശത്തിലേക് കണക്ട് ചെയ്യുന്ന… ഇൻവെർസിവ് രീതിയിൽ അവൾ വെന്റിലേറ്റർ മാറ്റി കണക്ട് ചെയ്തു…

“കണ്ടോ ഇതൊക്കെ കണ്ടു പഠിച്ചോണം കേട്ടോ…”

പല്ലവി വേഗത്തിൽ ഓരോന്ന് ചെയ്യുന്നത് കണ്ട ചിന്നമ്മ സിസ്റ്റർ ജൂനിയർ സിസ്റേഴ്സിനോട് നിർദ്ദേശം നൽകി…

“അതല്ലേ ചിന്നമ്മ സിസ്റ്റർ പല്ലവി സിസ്റ്ററിനെ തന്നെ കൂട്ട് വിളിക്കുന്നത്‌ അല്ല സിസ്റ്ററെ… “

ഡ്യൂട്ടിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മെർവിൻ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞപ്പോൾ ചിന്നമ്മ സിസ്റ്ററിന്റെ മുഖത്തു ഒരു ചമ്മിയ ചിരി വന്നു…

$സിസ്റ്ററെ എനിക്ക് ഗൈനെകിൽ ആണ്‌ ഉച്ച കഴിഞ്ഞു ഡ്യൂട്ടി….ഇന്ന് പുതിയ ഡോക്ടർ ജോയിൻ ചെയ്തിട്ടുണ്ട് ….”

പല്ലവി ചിന്നമ്മ സിസ്റ്ററിനോട് പറഞ്ഞു..

“എന്നാ പൊയ്ക്കോ പല്ലവി ഇത് ഞാൻ ഹാൻഡിൽ ചെയ്തോളാം.. “

Icu വിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയ പല്ലവി സമയം നോക്കി.. അപ്പോളെക്കും 2മണി ആകാൻ ആയിരുന്നു.. ഇനി കാന്റീനിൽ പോകാനും ഫുഡ്‌ കഴിക്കാനും സമയം തീരെ ഇല്ല…അവൾ മനസ്സിൽ ഓർത്തു

അവൾ നേരെ ഗൈനക് ഒപിയിലേക് നടന്നു.. ആഫ്റ്റർനൂൺ സെക്ഷനിലേക് ബുക്ക്‌ ചെയ്ത പേഷ്യന്റ്സ് പുറത്തെ.. വിസിറ്റേഴ്സ് ചെയറിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു… അവൾ റൂം തുറന്നു ഉള്ളിലേക്കു നടന്നു ടോക്കൺ നോക്കി ഫയൽ ക്രമീകരിച്ചു…

ഡോക്ടർ ഇതുവരെ വന്നിട്ടില്ല… എങ്ങനെ ഉള്ള ആളാണാവോ..

ശ്രുതിയെ ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കിയാലോ.. അവളാണല്ലോ മോർണിംഗ് സെക്ഷനിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്.. പല്ലവി മൊബൈൽ എടുത്തു ഡയല് ചെയ്തു.. നോട് റീച്ചബിൾ എന്ന മറുപടി ആണ്‌ ലഭിച്ചത്…
ഡോക്ടർ വരുമ്പോളേക്കും ക്യാഷുവാലിറ്റി യിൽ പോയി.. മീര ഡോക്ടറെ കാണം എന്നു വിചാരിച്ചു പല്ലവി റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങാനായി ഡോർ തുറന്നപ്പോൾ ആണ്‌…..റൂമിൽ ഇരുന്ന ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചതു.. ഒന്ന് സംശയിച്ച ശേഷം പല്ലവി പോയി ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു…

ഹലോ ഗൈനക് OP

ഡോക്ടർ എത്തിയോ..?

മറു സൈഡിൽ നിന്നും അതായിരുന്നു ചോദിച്ചത്

“ആരാ ലെന സിസ്റ്റർ ആണൊ… “

പല്ലവി ചോദിച്ചു

“അതെ.. “

“സിസ്റ്റർ ഞാൻ പല്ലവിയാണ്.. “

“പല്ലവി.. ഡോക്ടർ വന്നില്ലേൽ അത്യാവശ്യം ആയി ഒന്ന് OT യിലേക്ക് വരുവോ…”

“ഇവിടെ ഒരു പേഷ്യന്റിനു പെയിൻ തുടങ്ങി “

“ഡോക്ടറുടെ മൊബൈൽ നമ്പർ ഉണ്ടോ പല്ലവിയുടെ കയ്യിൽ…”

“ഇല്ല.. “

“ഞാൻ പൃഥ്‌വി സാറിനെ വിളിച്ചു നോക്കട്ടെ….”

പല്ലവി മൊബൈൽ എടുത്തു MD എന്നു സേവ് ചെയ്ത നമ്പറിലേക് ഡയല് ചെയ്തു..

ഈ സമയം പ്രിത്വിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഭക്ഷണവും കഴിച്ചു.. 3പേരും ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ ഗേറ്റിനടുത്തേക് എത്തിയിരുന്നു… പ്രിത്വിയുടെ മൊബൈൽ റിങ് ചെയ്തത് കൊണ്ട് ഡ്രൈവ് ചെയ്യുക ആയിരുന്ന പൃഥ്‌വി വണ്ടി സ്ലോ ചെയ്തു. ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.

‘ഹലോ… പൃഥ്‌വി ഹിയർ “

“ഡോക്ടർ ഞാൻ പല്ലവി ആണ്‌.. “

“ഹ.. പല്ലവി പറയു.. “

“സാർ പുതിയ ഡോക്ടറുടെ നമ്പർ ഉണ്ടോ.. ഗൈനക് OT യിൽ നിന്നു വിളിച്ചിരുന്നു അവിടൊരു പേഷ്യന്റിനു പെയിൻ തുടങ്ങി എന്നു.. “

“ഓക്കേ.. ഡോക്ടർ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ട്‌.. ഞാൻ പറഞ്ഞോളാം… ഓക്കേ “

“ടാ.. നിന്റെ ശത്രു ആണ്‌ വിളിച്ചത്… ഫോൺ കട്ട്‌ ചെയ്തു കൊണ്ട്.. പൃഥ്‌വി പറഞ്ഞു “

“ആര്..”
പല്ലവി ആയിരിക്കും എന്നു തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും ഞാൻ ഉദ്വേഗത്തോടെ ചോദിച്ചു..

“എടാ പല്ലവി സിസ്റ്റർ… “

പൃഥ്‌വി മറുപടി പറഞ്ഞു

“അനുവേട്ടൻ ജോയിൻ ചെയ്യുന്നതിനു മുന്നേ ഇവിടെ ശത്രുക്കളും ആയോ.. ” ഡോണ ചോദിച്ചു…

“അതൊരു ചെറിയ കഥ ഞാൻ പിന്നെ പറഞ്ഞു തരാം…”

പൃഥ്‌വി മറുപടി കൊടുത്തു

“അനു നീ OT യിലേക്ക് ചെല്ലണം എന്നു പറയാനാ പല്ലവി വിളിച്ചേ.. “

“എന്നാൽ ഞാൻ ഇവിടെ ഇറങ്ങാം നീ പാർക്ക്‌ ചെയ്തിട്ടു വാ…” ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ എൻട്രൻസിൽ തന്നെ അവൻ ഇറങ്ങി കൂടെ ഡോണയും…

“എന്നാൽ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് OT യിലേക്ക് ചെല്ലട്ടെ.. പിന്നെ കാണം.. “

ഡോണയോടു അതും പറഞ്ഞു മുന്നോട്ടു നടന്നു…

പല്ലവി പ്രിത്വിയെ ഫോൺ വിളിച്ച ശേഷം നേരേ ലേബർ റൂമിലേക്കു നടന്നു.. ലേബർ റൂമിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ വേദന കൊണ്ട് പിടയുന്ന….നിറ വയറുകാരിയെ ആണ്‌ കണ്ടത്…

“ലെന സിസ്റ്റർ കുറെ സമയം ആയോ പെയിൻ തുടങ്ങിയിട്ട്…? “അവൾ ലെന സിസ്റ്ററിനോട് ചോദിച്ചു..

“പല്ലവി.. കുട്ടിക്ക് ഹാർട്ട്‌ ബീറ്റ് കുറവാണെന്നു തോന്നുന്നു.. പെയിൻ ഇപ്പോ തുടങ്ങിയതെ ഉള്ളു..”

ലെന മറുപടി പറഞ്ഞു

“അയ്യോ.. എന്നാൽ കോൺട്രക്ഷനും ഹാർട്ട്‌ ബീറ്റും ചെക്ക് ചെയ്യാം സിസ്റ്റർ.. “

ഉടൻ തന്നെ പല്ലവി cardiotography ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു ടേബിളിൽ കിടന്നിരിന്ന ഗർഭിണിയുടെ വയറിൽ ജെൽ തേച്ചു അടിവയറിനു ചുറ്റും ഒരു ഇലാസ്റ്റിക് ബെൽറ്റ്‌ ഘടിപ്പിച്ചു പിന്നെ ഉള്ളത് efm മെഷീനിൽ നിന്നുള്ള രണ്ടു പ്ളേറ്റുകൾ ആണ്‌ ഒന്ന് കുഞ്ഞിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പരിശോധിക്കാനും മറ്റേതു വയറിന്റെ സമ്മർദ്ദം അറിയാനും.. ഒരോ സമ്മർദ്ദത്തിന്റെ സമയവും എത്ര ശക്തം ആണെന്നും അതിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നു… കുഞ്ഞിന്റെ ഫീറ്റൽ ഹാർട്ട്‌ ബീറ്റ് ശ്രദ്ധിച്ച പല്ലവിക് മനസ്സിലായി.. കുട്ടിക്ക് അനക്കം കുറയുന്നുവെന്നും ഉടൻ ഒരു സിസ്സേറിയൻ വേണം എന്നും… അവൾ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ ഒന്ന് വിയർത്തു…

സിസ്റ്റർ. ഡോക്ടർ ഉടനെ എത്തും എന്നാ പറഞ്ഞത് അപ്പോളേക്കും അനസ്തീഷ്യസ്റ്റിനെ വിളിക്കു.. എന്തായാലും സിസ്സേറിയൻ വേണം. പല്ലവി ലെന സിസ്റ്ററിനോട് പറഞ്ഞു.
വിളിച്ചിട്ടുണ്ട് പല്ലവി.. ഇപ്പൊ എത്തും….പല്ലവിയുടെ കൂടെ ഹെല്പ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്ന ലെന സിസ്റ്റർ മറുപടി പറഞ്ഞു..

സ്‌പൈനലോ എപിഡ്യൂറലോ കൊടുക്കാനുള്ള സമയം ഇല്ലെങ്കിൽ… ജനറൽ അനസ്‌തേഷ്യ തന്നെ കൊടുക്കേണ്ടി വരും എന്നവൾക് തോന്നി … ജനറൽ അനസ്‌തെറ്റിക് കയ്യിൽ ഘടിപ്പിച്ച ക്യാനുല വഴി നല്കുമ്പോളേക്കും വയറിലെ അമ്ലം ശ്വാസ കോശത്തിലേക് കടക്കാതിരിക്കാനുള്ള അന്റാസിഡ് മെഡിസിനും ബാക്കിയുള്ള സജ്ജീകരണങ്ങളും അവൾ റെഡി ചെയ്തു വെച്ചു…

അപ്പോളാണ് അടച്ചിട്ടിരുന്ന ലേബർ റൂമിന്റെ വാതിൽ തള്ളി തുറന്നു വേഗത്തിൽ നടന്നു വരുന്ന അനുവിനെ പല്ലവി കണ്ടതു…..

ഞൊടിയിടക്കുള്ളിൽ പല്ലവി ഡോറിനടുത്തെത്തി…

“താൻ എങ്ങോട്ടാ ഈ തള്ളി കേറി വരുന്നേ… “

“ഇത് ലേബർ റൂം ആണ്‌.. തന്റെ ഭാര്യ ഇവിടെ പ്രസവിക്കാൻ കിടക്കുന്നുണ്ടോ..”

“പല്ലവി..”

ലെന സിസ്റ്റർ പല്ലവിയെ പുറകിൽ നിന്നും ഉറക്കെ വിളിച്ചു

പക്ഷെ ലെന സിസ്റ്റർ പുറകിൽ നിന്നു വിളിക്കുന്നതൊന്നും പല്ലവി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല…

“അവൾ ദേഷ്യത്തിൽ തന്നെ തുടർന്നു… ടെക്‌നിഷ്യൻ മാരെ ഒന്നും ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചിട്ടില്ല… ഗെറ്റ് ഔട്ട്‌.. താൻ പുറത്തു പോ… “

“വിവരമില്ലാത്ത ഓരോരുത്തൻ മാർ തള്ളി കേറി വന്നോളും… ഞാൻ സെക്യൂരിറ്റിയെ വിളിച്ചു പുറത്താകണ്ടെങ്കിൽ മര്യാദക് ഇറങ്ങി പൊയ്ക്കോ…”

അനുവിന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ചു തള്ളി കൊണ്ടാണ് പല്ലവി അത് പറഞ്ഞത് പല്ലവി ഡോർ അടഞ്ഞു നിന്നു കൊണ്ട് തുള്ളി വിറച്ചു..

ഞാൻ ഇതെല്ലാം കണ്ടു പ്രത്യേകിച്ചു ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത മട്ടിൽ തന്നെ നിന്നു….

“കഴിഞ്ഞോ നിന്റെ പ്രസംഗം… കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ എനിക്ക് ഉള്ളിലേക്കു പോകാമായിരുന്നു…”

അതും പറഞ്ഞു പല്ലവിയെ ഒരു സൈടിലേക് കൈ കൊണ്ട് മാറ്റി നിർത്തി ഞാൻ ഉള്ളിലേക്കു കടന്നു..

അപ്പോളേക്കും ലെന സിസ്റ്റർ പല്ലവിക് അരികിൽ എത്തിയിരുന്നു..

“എടീ പല്ലവി നീ എന്ത് പണിയാ കാണിച്ചേ.. ഇതാ പുതിയ ഗൈനക്കോളജിസ്റ്.. അനുരാഗ് സാർ.. അവർ മെല്ലെയാണ് പറഞ്ഞതെങ്കിലും ഞാൻ കേട്ടു “

പല്ലവി കേട്ടതൊന്നും വിശ്വസിക്കാൻ ആവാത്തത് കൊണ്ടാവണം അവിടെ വാ പൊളിച്ച പടി നിക്കുന്ന കണ്ടു …
അവളുടെ ഉള്ളിലൂടെ അവനെ കണ്ടത് മുതലുണ്ടായ സംഭവങ്ങൾ ഒരു ചലച്ചിത്രം പോലെ കടന്നു പോയി…ഒടുവിൽ അടിച്ചതടക്കം.. അവൾക് അനുവിന്റെ മുഖത്തേക് നോക്കാൻ മടി തോന്നി…അവൾ തറയിൽ ഉറച്ച ശില പോലെ അവിടെ നിന്നു….

“താൻ ഇവിടെ ഡ്യൂട്ടിക്കുള്ളതാണോ അതോ ലേബർ റൂമിന്റെ സെക്യൂരിറ്റിയോ..”

അവൾ അവിടെ തന്നെ നിക്കുന്നത് കണ്ടു ദേഷ്യം വന്നതു കൊണ്ടാണ് ചോദിച്ചത്

എന്റെ ചോദ്യം ആണ്‌ അവളിൽ സ്ഥലകാല ബോധം ഉണ്ടാക്കിയത് എന്നു തോന്നുന്നു …

അവൾ മുഖം കുനിച്ച പടി തന്നെ ടേബിളിനു അടുത്തേക് വന്നു …

“സിസ്റ്റർ ഫയലും റിപ്പോർട്ടും തരു….”ലെന സിസ്റ്ററോട് ഞാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു..

ഇതാ സാർ.. അവൾ ഫയൽ നീട്ടി

സാർ കുഞ്ഞിന്റെ ഹാർട്ട്‌ ബീറ്റ് കുറവാണു.. ലെന തുടർന്നു പറഞ്ഞു

ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവരെ പരിശോധിച്ചു് കുട്ടിയുടെ അനക്കം കുറവാണെന്നു മനസ്സിലായി ഉടൻ തന്നെ സിസ്സേറിയൻ വേണം എന്നും.. പെട്ടെന്ന് തന്നെ അതിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ ചെയ്തു…. വീണ്ടും പരിശോധിച്ചതിൽ നിന്നും അമ്നിയോട്ടിക് ഫ്ലൂയിട് കുറഞ്ഞു വരുന്നതും മനസ്സിലായി…

അനാസ്‌തിഷിയോളോജിസ്റ് സീനിയർ ഡോക്ടർ ആയ ഓമന ആയിരുന്നു..അവർ അപ്പോളേക്കും ലേബർ റൂമിലെത്തിയിരുന്നു..

“ഹായ് പുതിയ ഡോക്ടർ ആണല്ലേ വന്ന പാടെ അവർ എന്നോട് ചോദിച്ചു “

“അതെ ഡോക്ടർ. അയാം അനുരാഗ്.. “

ഷേക്ക്‌ ഹാൻഡ് കൊടുത്തു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..

അതിനു ശേഷം അവരുമായി ഡിസ്‌കസ് ചെയ്തു..

പേഷ്യന്റിനു സാധാരണ പോലെ റീജിയണൽ അനസ്തേഷ്യ ആയ സ്‌പൈനൽ അനസ്തേഷ്യ നൽകാം എന്നു തീരുമാനിച്ചു..

സ്പൈനൽ അനസ്തീഷ്യയിൽ സുഷുമ്നാനാഡിയുടെ ആവരണത്തിലെ സി എസ് എഫ് ദ്രാവകത്തിലാണു മരുന്നു കുത്തി വെയ്ക്കുന്നത്..

അതിനു വേണ്ടി പേഷ്യന്റിനെ ചെരിച്ചു കിടത്തി.. മൂക്ക് കാൽ മുട്ടിനു മുട്ടുന്ന വിധം നാടു ഭാഗം പുറത്തേക് വളച്ചു ..വളയുന്ന തരം സൂചി ഉപയോഗിച്ച് നടുവിന് ഇൻജെക്ഷൻ എടുത്തു… റീജിണൽ അനസ്തേഷ്യ ആയതു കൊണ്ട് അര യുടെ താഴെ ഭാഗം മാത്രമാണ് മരയ്കുക.
സി സെക്ഷൻ കുറച്ചു കോംപ്ലിക്കേറ്റഡ് ആയിരുന്നു ഒന്നാമത് അമ്നിയോട്ടിക് ഫ്‌ല്യൂയിഡ് കുറഞ്ഞു ഒലിഗോഹൈഡ്രമ്നിയോസ് എന്ന അവസ്ഥയിൽ എത്തിയിരുന്നു

കുഞ്ഞിന്റെ കഴുത്തിൽ പൊക്കിൾ കൊടി ചുറ്റി കുഞ്ഞിലേക്കുള്ള രക്തയോട്ടം കുറഞ്ഞു… കുഞ്ഞിന്റെ ഹാർട്ട്‌ ബീറ്റ് കുറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു ഓരോ സങ്കോചത്തിനിടയിലും കുഞ്ഞിലേക്കുള്ള രക്തയോട്ടവും കുറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു…തന്മൂലം തലച്ചോറിലേക്കുള്ള ഓക്സിജന്റെ ഫ്‌ലോയും കുറയും എന്നെനിക് അറിയാമായിരുന്നു

അധികം കാത്തു നില്കാൻ സമയം ഇല്ല പെട്ടെന്ന് തന്നെ.. പേഷ്യന്റിന്റെ അടി വയറിൽ ഹൊറിസോണ്ടൽ ആയി കട്ട്‌ ചെയ്തു കുട്ടിയെ പുറത്തെടുത്തു…

കുഞ്ഞിന് തീരെ അനക്കം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല…

കുഞ്ഞിനെ എടുത്തു തല കീഴായി പിടിച്ചെങ്കിലും കുഞ്ഞിന് അനക്കം ഒന്നുമില്ല കുഞ്ഞ് കരയുന്നതും ഇല്ല ഉള്ളിൽ ചെറിതായി ഒന്ന് ഭയന്നു.. ജോയിൻ ചെയ്തിട്ടു ആദ്യത്തെ സിസ്സേറിയൻ..സ്ത്രീയുടേത് ആണെങ്കിൽ ലേറ്റ് പ്രെഗ്നൻസി.. ഒരു പക്ഷെ ഒരുപാട് കാത്തിരുന്നു കിട്ടിയ കുട്ടി ആവണം.. എന്റെ മനസ്സിലേ ചിന്ത എന്റെ ഉള്ളിൽ സങ്കടം ഉണ്ടാക്കി..

സിസ്റ്റർ പീഡിയാട്രിഷ്യനോട്‌ വരാൻ പറയു.. അർജന്റ്…

ഓക്കേ സാർ.. അതും പറഞ്ഞു… ലെന സിസ്റ്റർ ഫോൺ ചെയ്യാൻ പുറത്തേക് പോയി..

അപ്പോളേക്കും കുഞ്ഞിനെ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും പല്ലവി വാങ്ങിയിരുന്നു..

കുഞ്ഞിന്റെ പുറത്തെ അമ്നിയോട്ടിക് ഫ്‌ല്യൂയിഡ് അവൾ വൃത്തിയാക്കി..അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല ഞാൻ സക്ഷൻ ബൾബ് യൂസ് ചെയ്തു കുഞ്ഞിന്റെ മൂക്കിലേയും വായിലെയും ഫ്‌ല്യൂയിഡ് നീക്കം ചെയ്തു… എന്നിട്ടും കുഞ്ഞിന് യാതൊരു അനക്കവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല… കുഞ്ഞിന്റെ ദേഹം ആകെ തണുത്തിരുന്നു…എന്റെ ഉള്ളിലെ ഭാവ ഭേദങ്ങൾ ഒന്നും ഞാൻ പുറത്തു കാണിച്ചില്ല ..പക്ഷെ അസ്സിസ്റ്റ്‌ ചെയ്ത പല്ലവി അടക്കം ഉള്ളവരുടെ മുഖത്തു ഒരു ഭീതി നിറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

കുഞ്ഞിന് ചെസ്റ്റ് കംപ്രഷൻ കൊടുത്താൽ ശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും എന്നെനിക്കു തോന്നി.. മുൻപ് പലപ്പോളും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഈ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ജോയിൻ ചെയ്ത അന്ന് തന്നെ ഇങ്ങനൊരു കോംപ്ലിക്കേഷൻ വരും എന്നു ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല.. മനസ്സിൽ അച്ഛനെ വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു… കൂടെ വിശ്വസിക്കുന്ന ദൈവങ്ങളെയും…

സിസ്റ്റർ ഒരു കട്ടിയുള്ള ക്ലോതോ ടർക്കി യോ എടുക്കു ഞാൻ പല്ലവിയോട് പറഞ്ഞു..

അവൾ അപ്പോൾ തന്നെ അവിടെ എടുത്തു വെച്ചിരുന്ന ടർക്കി എന്റെ നേരേ നീട്ടി.
ഞാൻ കുഞ്ഞിനെ ആ ടർക്കിയിൽ പൊതിഞ്ഞു മാസ്ക് ഉപയോഗിച്ച് വെന്റിലേഷൻ കൊടുത്തു കൊണ്ട് ചെസ്റ്റ് കമ്പ്രെസ്സ് ചെയ്തു രണ്ടു സെക്കൻഡ് ഇടവിട്ട് ചെറുതായി നെഞ്ചിൽ പ്രെസ്സ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു… ഇടക്കിടക്ക് ഹൃദയമിടിപ്പ് പരിശോധിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു… ഒടുവിൽ 4മിനിറ്റോളം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ.. കുഞ്ഞിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി.. ശക്തമായി ശ്വാസം ഉള്ളിലേക്കു എടുത്തു കരഞ്ഞു തുടങ്ങി… ആ കരച്ചിൽ കണ്ടപ്പോളാണ് എന്റെ ശ്വാസം നേരേ വീണത്

ഞാൻ മെല്ലെ കുഞ്ഞിനെ തോളിലേക് ചേർത്തു പിടിച്ചു .. അപ്പോളേക്കും എന്റെ രണ്ടു കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു വന്നിരുന്നു…

ആ സമയം ഡോണയും ലേബർ റൂമിലേക്കു എത്തിയിരുന്നു…അവൾ ഓടി വന്നു എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു അഭിനന്ദിച്ചു..

കൂടെ അസ്സിസ്റ്റ്‌ ചെയ്ത എല്ലാ സിസ്റ്റേഴ്സും ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു അഭിനന്ദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു … ഞാൻ പല്ലവിയെ നോക്കി അവൾ പ്രേത്യേകിച്ചു ഒരു ഭാവ മാറ്റവും ഇല്ലാതെ മാറി കുഞ്ഞിനെ നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…പക്ഷെ അവളുടെ മുഖത്തു എന്നോട് മിണ്ടാനുള്ള ചമ്മൽ എനിക്ക് മനസ്സിൽ ആവുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ഞാൻ മുഖത്തേക് നോക്കുമ്പോൾ ഒക്കെയും അവൾ കണ്ണുകൾ വേറെ യിടത്തേക് മാറ്റു ന്നുണ്ടായിരുന്നു

ഡോണ കുട്ടിയെ ഒന്ന് നോക്കിക്കൊള്ളു.ഞാൻ ഡോണയോടു ആവശ്യ പെട്ടു..

ഡോണ കുഞ്ഞിനെ പരിശോധിച്ചു കൂടുതൽ കേറിങ്ങിനായി NICU വിലേക് ഷിഫ്റ്റ്‌ ചെയ്യാൻ നിർദ്ദേശം നൽകി..

അപ്പോളേക്കും അമ്മയുടെ മുറിവുകൾ സ്റ്റിച് ചെയ്തു ഒബ്സെർവഷൻ റൂമിലേക്കു മാറ്റാനായി ഞാൻ ലെന സിസ്റ്ററിനു നിർദ്ദേശം നൽകിയിരുന്നു..

ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയത് ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ ആയിരുന്നു …പുറത്തു കാത്തു നിന്നവരോട് വിവരം പറഞ്ഞതിന് ശേഷം നേരേ നടന്നത് ഗൈനക് ഒപിയിലേക് ആയിരുന്നു..

“പല്ലവി നീ OP യിൽ അല്ലേ.. പെട്ടെന്ന് പൊയ്ക്കോ.. സാർ ചിലപ്പോ ദേഷ്യപ്പെടും… ശ്രുതിക് രാവിലെ കേട്ടതാ… ലെന സിസ്റ്റർ പല്ലവിയോട് പറഞ്ഞു… “

എന്തോ ചിന്തിച്ചു നിക്കുക ആയിരുന്ന പല്ലവി ഒന്ന് ഞെട്ടി..

“എന്താ പല്ലവി.. നിന്റെ കിളി പോയോ…ആകെ ഡൾ ആയല്ലോ.. നേരത്തെ സംഭവിച്ചത് അറിയാതെ അല്ലേ.. അതൊക്കെ വിട്.. നീ ഇപ്പൊ പോ…”
പല്ലവിയും.. ഇനിയും എന്തൊക്കെ സംഭവിക്കും എന്ന ചിന്തയോടെ അനു പോയ പുറകെ OP യിലേക്ക് നടന്നു…

ഈ കാലമാടൻ ഡോക്ടർ ആയിരിക്കുമെന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചില്ലല്ലോ ഭഗവാനെ… ഇനി എല്ലാം വരുന്നിടത്തു വെച്ചു കാണം..

ഞാൻ OP റൂമിനു മുന്നിൽ എത്തുമ്പോളേക്കു റൂമിനു പുറതു അപ്പോളും അക്ഷമരായി കാത്തു നിൽക്കുന്ന രോഗികളെ കണ്ടു … നേരേ റൂമിനുള്ളിലേക് കയറി സീറ്റിലേക് ഇരുന്നു.. ഡോറിനടുത്തേക് നോക്കി അപ്പോളും പല്ലവി എത്തിയിരുന്നില്ല… പിന്നെയും രണ്ടു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞാണ് പല്ലവി എത്തിയത്..

“ഓഹ് താൻ വന്നോ ഞാൻ വിചാരിച്ചല്ലോ ആലവട്ടവും വെഞ്ചാമരവും ആയി എഴുന്നെള്ളിചോണ്ട് വരണം എന്നു…”

എന്റെ മുഖ ഭാവം കണ്ടിട്ടാവണം പല്ലവി പതറി… അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും അശ്രുകണങ്ങൾ കവിളിനെ നനക്കാൻ എന്ന വണ്ണം നിറഞ്ഞു വന്നു.. തുടുത്ത മുഖം വിതുമ്പലിന്റെ വക്കോളം എത്തി…

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞതു കണ്ട എന്റെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു നീറ്റൽ ഉണ്ടാക്കിയെങ്കിലും അവളുടെ പെരുമാറ്റം ഓർത്ത എനിക്ക് ഗൗരവം വിടാൻ ഒരുക്കം ആയിരുന്നില്ല .

അവൾ ഒന്നും പറയാതെ കുറച്ചു മുൻപേ റെഡി ആക്കി വെച്ച ഫയലുകൾ എടുത്തു..

സാർ പുറത്തിരിക്കുന്ന പേഷ്യന്റ്‌സിനെ വിളിക്കട്ടെ…എന്റെ മുഖത്തേക് നോക്കാതെ ആയിരുന്നു ചോദ്യം

“താൻ എവിടെയാടോ പഠിച്ചേ… “

എനിക്ക് അവളെ എങ്ങനെയും ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കണം എന്ന ഉദ്ദേശമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു

പിന്നെയും ദേഷ്യത്തിൽ തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത്

” വല്ല തമിഴ് നാട്ടിലും പോയി വ്യാജ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഉണ്ടാക്കിയത് ആവും… “

പല്ലവിക് ഞാൻ ദേഷ്യപെട്ടത് എന്തിനാണെന്ന് മനസ്സിലായില്ല എന്നു തോന്നി … പക്ഷെ അവളെ കളിയാക്കിയത് പോലെ ഫീൽ ചെയ്തിരിക്കണം.. ഞാൻ ആ ദേഷ്യത്തിൽ തന്നെ തുടർന്നു..

പുറത്തിരിക്കുന്നതു പേഷ്യന്റ്സ് അല്ല.. ഗർഭിണികൾ ആണ്‌..

Pregnancy is not a disease

Its just a normal part of womans life..

ഓഹ് താൻ പേഷ്യന്റ്സ് എന്നു പറഞ്ഞതിനാണ് ഇയാൾ ഇത്രയും പ്രസംഗം നടത്തിയത്… എന്നു പല്ലവിക് മനസ്സിലായി…
“ഓഹ്.. അതിനായിരുന്നോ ഇത്ര ഉറഞ്ഞു തുള്ളിയത്.. പ്രെഗ്നൻസി ഒരു അസുഖം അല്ല എന്നെനിക്കും അറിയാം… പക്ഷെ സാറ് പഠിച്ചത് വൈദ്യ ശാസ്ത്രം അല്ലേ അല്ലാതെ ജ്യോതിഷം അല്ലല്ലോ..”

ഹ്മ്മ്.. പെണ്ണ് വീണ്ടും പഴയ ഫോമിലേക് വരുന്നത് എനിക്ക് മനസ്സിലായി..

“എന്ത്..”

അവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ടിട്ട് എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്നും

അവൾ പിന്നെയും തുടർന്നു

“ഇവിടെ ഗൈനക്കോളജിസ്റിനെ കാണാൻ ഗർഭിണികൾ മാത്രം അല്ല വരുന്നത്.. യൂട്രസിൽ മുഴ ആയിട്ട് വരുന്നവരുണ്ട് മെൻസസ് പ്രോബ്ലം ആയിട്ട് വരുന്നവർ ഉണ്ട്‌… എല്ലാരേയും ഗർഭിണികൾ എന്നു വിളിച്ചാ മതിയോ… അല്ല ഇയാള് വല്ല വ്യാജ ഡോക്ടർ ആണൊ?? “

അവളെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാൻ ചോദിച്ചതിന് അവൾ എന്നെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചു.. എന്നിട്ടും അവളുടെ നെടുങ്കൻ ഡയലോഗ് കേട്ടു ഞാൻ ഒന്നും പറയാൻ ആവാതെ ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധനായി നിന്നു പോയി..

ദേഷ്യം വരുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ചന്തം ഉണ്ട്‌ പെണ്ണിന്….കവിളുകൾ തുടിക്കുന്നു.. മൂക്കിന്റെ അറ്റം ചുവന്നു തുടുക്കുന്നു.. മിഴികൾ വലുതായി വരുന്നു.. എന്റെ നോട്ടം അവളുടെ മുഖത്തേക് തന്നെ ആയിരുന്നു…

അവളുടെ മുന്നിൽ അങ്ങനെ തോറ്റു കൊടുക്കാനും ഞാൻ ഒരുക്കം ആയിരുന്നില്ല

“ഗർഭിണികളെ പേഷ്യന്റ്സ് എന്നു വിളിക്കേണ്ട എന്നാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്… “

“അത് തന്നെയാ ഞാനും പറഞ്ഞത് ഞാൻ കണിയാനല്ല.. വരുന്നത് ഗർഭിണി ആണൊ അതോ വേറെന്തെങ്കിലും അസുഖത്തിനാണോ എന്നു കണ്ട പാടെ മനസ്സിലാക്കാൻ… “

അവൾ പിന്നെയും കണ്ണ് മിഴിച്ചു കൊണ്ട് തുടർന്നു

“വിവരം ഇല്ലേലും.. ഒന്നര മീറ്റർ നാവുണ്ടല്ലോ… “ഞാനും തിരിച്ചു പറഞ്ഞു

“ഓഹ് അത് ഞാനങ്ങു സഹിച്ചു എന്റെ വായിൽ അല്ലേ ഡോക്ടറിന്റെ വായിൽ അല്ലല്ലോ.. “

“ഹോ..നാക്കു തന്റെയാ ആ വൃത്തികെട്ട ശബ്ദം കേൾക്കേണ്ടി വരുന്നത് എന്റെ ചെവി കൊണ്ടല്ലേ… “

“അങ്ങനാണേൽ എന്റെ ചെവിയും കണ്ണും ഒക്കെ കുത്തി പൊട്ടിക്കേണ്ടി വരും…”

“ഈ വൃത്തികെട്ട രൂപവും ശബ്ദവും എല്ലാം ഞാനും കാണുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ…”
അല്ല നിങ്ങൾ രണ്ടും അടിയന്തരാവസ്ഥ കാലത്തു ഉണ്ടായതാണോ… ആ ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക്‌ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും നോക്കി..

പൊറിഞ്ചു… എന്റെ വായിൽ നിന്നും അറിയാതെ ആ പേരു പുറത്തേക് വന്നു..

“എടാ നീയെപ്പോ അതിനകത്തു കേറി… “

Kambikathakal:  ജയേച്ചി

അതെങ്ങനെ അറിയാന… രണ്ടും ഉഗ്രൻ വഴക് അല്ലാരുന്നോ… ഇതെന്താ കോളേജിലെ ക്ലാസ്സ്‌ റൂമോ അതോ ചന്തയോ

“ഇവിടെ വിവരമുള്ള വേറെ സിസ്റ്റർ മാർ ആരുമില്ലേ പൃഥ്‌വി…” അവളെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാൻ തന്നെയാണ് ഞാൻ ചോദിച്ചത്….

MD യോട് അവൻ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത് പല്ലവിയുടെ ഉള്ളിൽ ദേഷ്യവും സങ്കടവും എല്ലാം വന്നു..

“സാർ എനിക്കും ഡ്യൂട്ടി വേറെ എവിടേലും മതി…. ഈ ഡോക്ടറുടെ കൂടെ എനിക്കും ബുദ്ധി മുട്ടാണ്… “

“അത് ശെരി… എന്നാൽ പല്ലവി ഒരു കാര്യം ചെയ്….ഇനി മുതൽ… “അവൻ ഒന്ന് നിർത്തി

ബാക്കി കേൾക്കാനായി അവൾ കാതു കൂർപ്പിച്ചു…അവളല്ല ഞാനും പൃഥ്‌വി എന്താണ് പറയുന്നതെന്നറിയാൻ ആകാംഷ ഉണ്ടായിരുന്നു…

സാർ ഇനി മുതൽ… പല്ലവി മടിച്ചു മടിച്ചു പ്രിത്വിയോട് ചോദിച്ചു..

ഇനി മുതൽ സ്ഥിരായി ഗൈനക് ഒപിയിലും OT യിലും ഡോക്ടർ അനുരാഗിനെ അസ്സിസ്റ്റ്‌ ചെയ്താൽ മതി…പല്ലവിക് ഇനി ഡ്യൂട്ടി ചേഞ്ച്‌ ഇല്ല…

സാർ… പല്ലവി കരയും പോലെ വിളിച്ചു..

നിനക്കും പറഞ്ഞത് മനസ്സിലായല്ലോ.. അനു.. ചുണ്ടിലൂറിയ ചിരിയോടെ പൃഥ്‌വി പറഞ്ഞു.. അവൻറെ ഉള്ളിൽ എനിക്ക് ഒരു പണി തന്ന സന്തോഷം ആണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി..

എന്നാൽ എന്റെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ… പ്രിത്വിയെ കെട്ടി പിടിച്ചു ഒരുമ്മ കൊടുക്കാൻ ആണ്‌ തോന്നിയത്…

പൃഥ്‌വി ഒരു വിജയ ചിരിയും ചിരിച്ചു ഡോർ തുറന്നു പുറത്തേക് നീങ്ങി..
അതെ… പുറത്തിരിക്കുന്നവരെ അവിടിരുത്തി പ്രസവിപ്പിക്കാതെ.. നോക്കാൻ നോക്കു രണ്ടും…

അല്ലേൽ രണ്ടിനേം തൂക്കി വെളീൽ കളയും ഞാൻ

പിന്നെ അവൻറെ അമ്മായി അപ്പന്റെ ഒരു ഹോസ്പിറ്റൽ….. ഒന്ന് പോടാ..

എന്തേലും പറഞ്ഞോ ഡാ

ഇറങ്ങി പോടാ പൊറിഞ്ചു…ഞാൻ പ്രിത്വിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു….

എടാ.. അവൻറെ മുഖം ഇഞ്ചി കടിച്ച കുരങ്ങന്റെ പോലെ ആയതു കണ്ട.. എനിക്ക് ചിരി വന്നു.. നോക്കുമ്പോൾ പല്ലവിയും വാ പൊത്തി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു …

വേലിയേൽ ഇരുന്ന പാമ്പിനെ എടുത്തു വേണ്ടാത്തിടത്തു വെച്ചു എന്നു പറഞ്ഞ മതീല്ലോ…അവൻ അടക്കം പറഞ്ഞു…

ഇനി വരുന്നിടത്തു വെച്ചു കാണം എന്ന ഭാവവുമായി പൃഥ്‌വി പുറത്തുപോയി..

പല്ലവി ഓരോ രോഗികളെ ആയി വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി.. അനു ഓരോരുത്തരോടും വിവരങ്ങൾ ചോദിച്ചറിയുകയും ഓരോ നിർദ്ദേശങ്ങൾ കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു.. ആവശ്യമുള്ളവർക് മെഡിസിൻ പ്രീസ്‌ക്രൈബ് ചെയ്യുകയും.. ചിലരെ സ്കാനിങ്ങിനു അയക്കുകയും ചെയ്തു.. രോഗികളോട്‌ ഇടപെടുമ്പോൾ അവൻറെ മുഖത്തെ പ്രസന്നതയും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പുഞ്ചിരിയും.. പല്ലവി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…വഴക്ക് കൂടിയെങ്കിലും അവൻറെ കൂടെ വർക്ക്‌ ചെയ്യുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു എനർജി ചുറ്റിനും നിറയുന്നതായി അവൾക്കു തോന്നി… രോഗികളും നിറഞ്ഞ സംതൃപ്തിയോടെ പുറത്തേക് പോകുന്നത് പല്ലവി ശ്രദ്ധിച്ചു.. എല്ലാവരുടെയും സംശയങ്ങൾക്കു കൃത്യമായി സമാധാനത്തോടെ അനു മറുപടി പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു….

സ്കാനിങ്ങിനായി അഞ്ചു മാസം പ്രേഗ്നെന്റായ ഒരു കുട്ടിയെ കൊണ്ട് പൊകുമ്പോൾ അവളോടായി പറഞ്ഞു… സിസ്റ്റർ… പുതിയ ഡോക്ടർ പാവം ഡോക്ടർ ആണല്ലേ…എന്ത് കാര്യം ആയിട്ടാ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു തരുന്നത്…

ഹ്മ്മ്.. പല്ലവി ഒന്ന് മൂളി.. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ അവൾക്കു മനസ്സിലായിരുന്നു ….അവൻറെ കഴിവും ഡ്യൂട്ടിയിൽ ഉള്ള ആത്മാർത്ഥതയും..

അഞ്ചു മണിക്ക് മുന്നേ രോഗികളെ എല്ലാം പരിശോധിച്ച് കഴിഞ്ഞിരുന്നു…

അഞ്ചരക് പൃഥ്‌വി വിളിച്ചു ചേർത്ത സ്റ്റാഫ്‌ മീറ്റിങ്ങിൽ വെച്ചു അനുരാഗിനെ എല്ലാ സ്റ്റാഫിനും ഇൻട്രൊഡ്യൂസ് ചെയ്തു…

അനുവും എല്ലാവരുമായും പരിചയപ്പെട്ടു.. സ്റ്റാഫിനോടും ഡോക്ടർസിനോടും എല്ലാം ജാടയില്ലാതെ… പുഞ്ചിരിയോടെ പെരുമാറുന്ന സുമുഖനായ പുതിയ ഡോക്ടറെ എല്ലാർക്കും ഇഷ്ടം ആയി…

മീര ഡോക്ടർ അനുവിനെ ഒറ്റക് കിട്ടാൻ വേണ്ടി വെയിറ്റ് ചെയ്തു…

ഒടുവിൽ ഒറ്റക് കിട്ടിയപ്പോൾ അവൾ അവൻറെ അരികിലേക്കു വന്നു…
ഹായ് ഡോക്ടർ അയാം മീര..

ഞാൻ അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചു.. വെളുത്തു സുന്ദരി ആയിരുന്നു മീര.. ചുണ്ടിൽ ചുവന്ന ലിപ്സ്റ്റിക് ബോബ് ചെയ്തിട്ട മുടി.. എല്ലാം കൂടെ ഒരു മോഡേൺ ഔട്ട്‌ ലുക്ക്‌ ഉള്ള പെണ്ണ്..

ഞാൻ തിരിച്ചും അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു കുലുക്കി കൊണ്ട് പ്രത്യാഭിവാദ്യം ചെയ്യ്തു

ഹായ് ഡോക്ടർ… നമ്മൾ പരിചയപ്പെട്ടിരുന്നല്ലോ.. രണ്ടു ദിവസം മുൻപ്.. ക്യാഷലിറ്റിയിൽ…ഓർക്കുന്നുണ്ടോ..ഞാൻ മീരയോട് ചോദിച്ചു…

ഉണ്ട്‌ അന്ന് ഡോക്ടർ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലലോ…

ഡോക്ടർ നമുക്ക് ഓരോ ചായ കുടിച്ചാലോ… മീര ചോദിച്ചു..

ഓക്കേ.. നോ പ്രോബ്ലം.

എന്നാ വാ ക്യാന്റീനിൽ പോകാം….മീര മുൻപേ നടന്നു.. ഞാൻ പുറകിൽ ആയും..

ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്കു പോകാനായി കോറിഡോറിലൂടെ നടന്നു വരുമ്പോൾ ആണ്‌.. അനു ഡോക്ടറിന്റെ കൂടെ.. ചേർന്നു നടന്നു പോകുന്ന മീര ഡോക്ടറെ പല്ലവി കണ്ടത്…

നല്ല ചേർച്ച ഉണ്ടല്ലേ സിസ്റ്ററെ.. പല്ലവി അവരെ നോക്കി നിക്കുന്ന കണ്ട ലെന സിസ്റ്റർ കൂടെ നടന്നു വന്നു പല്ലവിയോടായി പറഞ്ഞു…

ഹ്മ്മ് അലുവേം മത്തി കറിയും പോലുണ്ട്..

നീ ഇപ്പോളും ഡോക്ടറോട് ദേഷ്യത്തിൽ ആണൊ..

നിന്നെ അനു ഡോക്ടറുടെ പെർമെനെന്റ അസിസ്റ്റന്റ് ആയി നിയമിച്ചുന്നു അറിഞ്ഞല്ലോ..

ഇത്ര പെട്ടെന്ന് അത് നോട്ടീസ് അടിച്ചു വിതരണം ചെയ്തോ MD..

ഹ ഹ അതിനെന്താ നല്ലതല്ലേ.. നല്ല സുന്ദരൻ ഡോക്ടറുടെ കൂടെ അല്ലേ..

ഓഹ്.. ഒരു ചുന്ദരൻ… അവൾ ചുണ്ട് ഒരു വശത്തേക്കു കോട്ടി.. ലെന സിസ്റ്ററെ തുറിച്ചു നോക്കി…
വീട്ടിലേക്കു പോകണോ അതോ സംഗീതയുടെ അടുത്തേക് പോകണോ… സംഗീതയുടെ അടുത്ത് പോയാൽ… ഡോക്ടറെ പരിചയപ്പെടാൻ പോകണം എന്ന് പറയും… വേണ്ട.. അല്ലേൽ തന്നെ ഇതുവരെ നേരിട്ട്..സൗമ്യം ആയിട്ട് ഒരു വാക്ക് പോലും തന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ല.. കാട്ടു മാക്കാൻ… ബാക്കി എല്ലാരോടും എന്തൊരു ഒലിപ്പീരും സ്നേഹവും ആണ്‌…

അവൾക് അവളോട്‌ തന്നെ ദേഷ്യം തോന്നി…. ആ സമയം കോറിഡോറിനു അറ്റത്തു ഒരു പൊട്ടു പോലെ മറഞ്ഞിരുന്നു അനുവും മീരയും..

പിന്നിലോട്ടു നോക്കിയപ്പോൾ ഞാനും കണ്ടിരുന്നു.. ലെന സിസ്റ്ററുമായി സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നു വരുന്ന പല്ലവിയെ.. അവർ ഒരുമിച്ചെത്താൻ വേണ്ടി വളരെ സാവധാനം ആണ്‌ ഞാൻ നടന്നത്… പക്ഷെ ലെന സിസ്റ്റർ മാത്രം സ്പീഡിൽ നടന്നു ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്കെത്തി..

എന്തെ കൂടെ നടന്ന ആൾ സ്ലോ ആയി പോയോ..

അവൾക്കിപ്പോളും രാവിലത്തെ ഹാങ്ങോവർ മാറീട്ടില്ല എന്നു തോന്നുന്നു സാർ..

ആഹാ അതെന്താ രാവിലത്തെ… മീര ഡോക്ടർ ആണ്‌ ചോദിച്ചത്..

രാവിലെ ലേബർ റൂമിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ… ലെന തന്നെ മീരയോട് പറഞ്ഞു… അത് കേട്ടതും മീര പൊട്ടി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി… അല്ലെങ്കിലും അവൾക്കു കുറച്ചു അഹങ്കാരം ആണ്‌ അനു ഡോക്ടറെ …

അത് കേട്ട ലെന സിസ്റ്റർ മീര ഡോക്ടറെ ഇഷ്ടപെടാത്ത രീതിയിൽ നോക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു..

ഹേയ് അഹങ്കാരം ഒന്നും ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല ആൾ സ്മാർട്ട്‌ ആണ്‌.. കഴിവുള്ള കുട്ടിയാണ്… പിന്നെ ആരായാലും പുറത്തുന്നു ഒരാൾ ലേബർ റൂമിലേക്കു ചാടി കേറി ചെന്നാൽ ഡ്യൂട്ടിയിൽ ഉള്ള നേഴ്സ് അങ്ങനെ തന്നെയാണ് പ്രതികരിക്കേണ്ടത്.. ഞാൻ പല്ലവിയെ ന്യായികരിച്ചു പറഞ്ഞു.. മീര ഡോക്ടറുടെ മുഖം മാറുന്നത് കണ്ടെങ്കിലും.. ശ്രദ്ധിക്കാൻ പോയില്ല.. ലെന സിസ്റ്ററിനു ആ മറുപടി ഇഷ്ടം ആയി എന്നു അവരുടെ മുഖം പറഞ്ഞു…

എന്നാൽ ഞാൻ പോട്ടെ സാർ… യാത്ര പറഞ്ഞു ലെന മുൻപോട്ടു നടന്നു..

ഞാൻ പിന്നോട്ട് നോക്കിയെങ്കിലും പല്ലവിയെ കണ്ടില്ല..

അവൾ വേറൊരു വഴിയേ ഗേറ്റിലേക് നടന്നിരുന്നു.. പുറത്തു നിന്നു അനുവിനെ ഫേസ് ചെയ്യാൻ അവൾക്കു വല്ലാത്ത ബുദ്ധി മുട്ട് തോന്നി… ഒടുവിൽ കണ്ടപ്പോൾ ആ കവിളത്തു അടിച്ചതിനു എപ്പോളെങ്കിലും സോറി പറയണം എന്നവൾ തീരുമാനിച്ചു…

ഉച്ചക്ക് ഒന്നും കഴിക്കാത്തത് കൊണ്ട് നല്ല വിശപ്പ്‌ ഉണ്ടായിരുന്നു….ക്യാന്റീനിൽ പോയി എന്തെങ്കിലും കഴിക്കണം എന്നു വിചാരിച്ചെങ്കിലും അനുവും മീരയും അങ്ങോട്ട്‌ നടന്നു പോകുന്നത് കണ്ട പല്ലവി അത് വേണ്ടെന്നു വച്ചു…
ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ ഗേറ്റിനടുത്തേക് നടന്നു.. അപ്പോളേക്കും ഒരു ഓട്ടോ അവിടെ വന്നു നിന്നിരുന്നു അവൾ അതിലേക് കയറി…പല്ലവിയെ അറിയുന്ന ഡ്രൈവർ ആയതു കൊണ്ട് ശ്രീലകത്തേക്കുള്ള വഴി പറയേണ്ടി വന്നില്ല… അവൾ ഉള്ളിൽ കയറി ഓട്ടോയുടെ ഒരു സൈഡിലേക് ചാഞ്ഞിരുന്നു…..

കാന്റീനിലെത്തിയിട്ടും മീര കല പില ഓരോന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു….

ഡോക്ടർ തൃശൂർ കാരൻ ആണൊ.

അല്ല ഞാൻ കണ്ണൂർ കാരൻ ആണ്‌..ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു

അപ്പോ എവിടാ വീട്.. ഞാനും ഇവിടെയാണ്.. പയ്യന്നൂർ ആണ്‌..

ഞാൻ കണ്ണൂർ തന്നെയാണ്..

വീട് എവിടെ ആണെന്നൊന്നും വ്യക്തമായി പറയാൻ പോയില്ല..

ഡോക്ടറുടെ വീട്ടിൽ ആരൊക്കെയുണ്ട്…

ഞാനും അമ്മയും അനിയനും..

അപ്പോ മാരിയേജ് കഴിഞ്ഞതല്ല അല്ലേ..

അല്ല…

മീരയുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം ഞാൻ അറിഞ്ഞു….കൂടുതൽ മുൻപോട്ടു പോകുന്നത് അപകടം ആണെന്ന്നു എനിക്ക് മനസ്സിലായി..

ഞാൻ എൻഗേജ്ഡ് ആണ്‌..

പറയുമ്പോൾ അറിയാതെ വന്ന കള്ള ചിരി അവൾ കാണാതെ മറക്കാൻ പണിപ്പെട്ടു..

നീയെപ്പോളാ മോനെ എൻഗേജ്ഡ് ആയെ ശബ്ദം കെട്ടിടത്തേക് ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും നോക്കി… അവിടെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് നിക്കുന്ന പ്രിത്വിയും ഡോണയും…

അവരും വന്നു ടേബിളിനു ഇരു വശത്തും ആയി ഇരുന്നു…

അതെ മീര ഡോക്ടറെ.. വിശ്വാമിത്രൻ എന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ടോ…

ഉണ്ട്‌

അയാളുടെ അപ്പനാ ഈ കക്ഷി…

പക്ഷെ വിശ്വാമിത്രന്റെ തപസ്സും ഇളകിയിട്ടുണ്ട്.. മീര അർത്ഥം വെച്ച പോലെ പറഞ്ഞു….

ഹ്മ്മ് അതിനുള്ള രംഭ മാർ ഇവിടുണ്ടോന്നു നോക്കാം.. മീരയെ നോക്കി പൃഥ്‌വി പറഞ്ഞു…

നിനക്ക് വേറെ പണിയൊന്നും ഇല്ലേ പൊ…
ഞാൻ പറഞ്ഞു മുഴുവിപ്പിക്കുന്നതിനു മുന്നേ പൃഥ്‌വി എന്റെ വാ പൊത്തി

ഡോണക് മനസ്സിലായി എന്തിനാണെന്ന് പക്ഷെ മീര യ്ക്കു ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല….

അതെ ഇവൻ വാ തുറന്നാൽ ചീത്തയെ പറയു.. മീരക്കൊന്നും കേൾക്കാൻ പറ്റിയതല്ല അതാ ഇവന്റെ വാ ഞാൻ പൊത്തിയത് പൃഥ്‌വി ചിരിച്ചോണ്ട് പറഞ്ഞു…

ഞാൻ ദേഷ്യത്തിൽ അവനെ നോക്കിയെങ്കിലും… ഡാ തെണ്ടി നാറ്റിക്കല്ലേ എന്നു അവൻ എന്റെ കാതിൽ പറഞ്ഞു….

മീര ഡോക്ടറുടെ കല്യാണ ആലോചന ഒക്കെ എന്തായി… പൃഥ്‌വി മീരയോട് ചോദിച്ചു

നീയെന്തേ ബ്രോക്കർ പണിയും തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടോ.. ചോദ്യം കേട്ടു ഞാൻ അവനോടു ചോദിച്ചു.

അല്ല മീരയുടെ അച്ഛനാ എന്നോട് പറഞ്ഞെ നല്ല പയ്യൻ മാർ വല്ലതും ഉണ്ടേൽ പറയണം എന്നു…

എന്നിട്ട് എന്തെ പയ്യനെ കിട്ടിയോ സാർ.. മീര ഉദ്വേഗത്തോടെ ചോദിച്ചു..

മീര ഡോക്ടറെ വല്ല പിരിയിളകി ഇവന്റെ അടുത്ത് ചികിത്സക്ക് വന്ന വല്ല ആളും ആയിരിക്കും.. ഞാൻ പറഞ്ഞു.

ഹാ ഒരു പിരി ഇളകിയ ഡോക്ടറാണ് കക്ഷി…

നിങ്ങള് വേറെ കെട്ടാൻ പോകുവാണോ.. മനുഷ്യനെ വെറുതെ കൊതിപ്പിക്കല്ലേ…

ഡോണ പറയുന്നത് കേട്ട എനിക്ക് ചിരി വന്നു….

കണ്ടോ ഡോണ കണ്ട ഒരു പിരി പോയ ഡോക്ടർ നീ മാത്രമാണ്..

എടീ കൂടെ നിന്നു കുതി കാലു വെട്ടുന്നോ ഞാൻ പറഞ്ഞ കക്ഷി ഈ അനുവാണ്…അവൻ ഡോണയോടായി പറഞ്ഞു

മീരയുടെ മുഖത്തു എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം വിരിഞ്ഞു..
മീര ഡോക്ടർ ഇവൻ പറയുന്ന മണ്ടത്തരങ്ങൾ കാര്യമായി എടുക്കേണ്ട കേട്ടോ… ഞാൻ പറഞ്ഞത് സത്യം തന്നെ ആണ്‌.. ഞാൻ എൻഗേജ്ഡ് ആണ്‌…

എന്നിട്ട് ഞങ്ങളോട് നീ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ..

പറയാൻ ആയിട്ടില്ല

ആരാ ആ ആളും ഡോക്ടർ ആണൊ… മീരയാണ് ചോദിച്ചത്.. അവളുടെ മുഖത്തു നേരിയ നിരാശ കൂടു കെട്ടിയിരുന്നു

ഹേയ് അല്ല അതൊരു പാവം… അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട…ഞാൻ ഒരു ദിവസം പരിചയ പെടുത്താം അത് പോരെ…

പ്രിത്വിയുടെ അറിവിൽ അങ്ങനെ ഒരു സംഭവം ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് അത് ആരാണെന്നു ചിന്തിക്കുക ആയിരുന്നു.. അവൻ..

ക്യാന്റീനിൽ നിന്നും ചായ കുടിച്ചിറങ്ങുമ്പോലേക്കും മീരയുടെ മനസ്സിലുണ്ടായ പ്രതീക്ഷ.. കരിന്തിരി കത്തിയിരുന്നു …

ഞാൻ അവരോടു യാത്ര പറഞ്ഞു പുറത്തേക്കിറങ്ങി അവിടെ എവിടെയെങ്കിലും പല്ലവി നിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നു ഒന്ന് നോക്കി..എവിടെയും കണ്ടില്ല പോയി കാണും മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.. അതോ ഇന്ന് രാവിലെ അവളെ കൊണ്ടാക്കിയ ആൾ കൂട്ടാൻ വന്നിരിക്കുമോ… അതാരായിരിക്കും… മനസ്സിൽ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ കുഴഞ്ഞു മറിഞ്ഞു.. അതിനെല്ലാം മീതെ.. അവളുടെ മുഖം വന്നു നിറയുന്നതും ഞാൻ അറിഞ്ഞു….

***** **** ***** ***** ***** **** **** *****

ശ്രീലകത്തിന്റെ ഗേറ്റിൽ ഓട്ടോ ഇറങ്ങി ഉള്ളിലേക്കു… ഓടിയാണ് കയറിയത്.. ചെറുതായി ചാറ്റൽ മഴ പെയ്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു… ഓടി വരാന്തയിലേക് കയറുമ്പോൾ കണ്ടു.. ചാരു കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്ന മാധവൻ മുത്തശ്ശനെ.. ഇന്നും കാലൻ ഈ വഴി വന്നില്ല അല്ലേ.. മനസ്സിൽ അതും പറഞ്ഞു ഓടി തന്റെ മുകളിലെ റൂമിലെക് ഓടി കയറാൻ സ്റ്റെപ്പിലേക് എത്തിയപ്പോൾ ആണ്‌ എന്തിലോ ഇടിച്ചു അവൾ നിന്നത്…

ഇടിച്ച ആളുടെ മുഖത്തു നോക്കിയപ്പോൾ അവൾക്കു ദേഷ്യവും പുച്ഛവും ആണ്‌ വന്നതു..

ഓഹ് ഇവിടെ തന്നെ അട്ടിപ്പേറു കിടക്കുക ആയിരിക്കും… നാണമില്ലേ.. നിങ്ങൾക്ക്

അട്ടിപ്പേറു അല്ലെടീ.. നിന്നെ പെറീപ്പിക്കാൻ ഉള്ള കിടപ്പാ.. എന്താ നോക്കുന്നോ ദത്തൻ വഷള ചിരിയോടെ അവളുടെ നേരേ അടുതു…

അതൊക്കെ ആണുങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുള്ള പണിയാ നിന്നെ പോലത്തെ ശിഖണ്ഡികൾക് അല്ല..

ഡീ… ദത്തൻ പല്ലവിയുടെ കഴുത്തിനാണ് കുത്തി പിടിച്ചത്… ഞാൻ ശിഖണ്ഡി ആണൊ അതോ ആണാണോ എന്നു നിനക്ക് തെളിയിച്ചു തരാടീ… പൊലയാടി മോളെ
ശ്വാസം കിട്ടാതെ അവൾ പിടയുന്നത്.. വല്ലാത്ത നിർവൃതിയോടെ അവൻ നോക്കി നിന്നു..

കഴുത്തിൽ അവൻറെ വിരലുകൾ അമരുന്നത് ശക്തിയായി അവൾ വിടുവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു… അവളുടെ കണ്ണുകൾ പുറത്തേക് തള്ളി.. അവളെ ഭിത്തിയോട് ചേർത്തു അമർത്തിയിരുന്നു…

നിനക്കിന്നു കുറച്ചു ഇളക്കം കൂടുതലുണ്ടല്ലോടീ..

നിന്റെ മറ്റവൻ വല്ലോം നിന്നെ കെട്ടിക്കോളം എന്നു പറഞ്ഞോ… ഞങ്ങൾ അറിയാതെ വല്ല കാമുകൻ മാരും ഉണ്ടോടീ നിനക്ക്… അവന്റെ കൈകൾ കഴുത്തിൽ മുറുകുന്നതിനനുസരിച്ചു ക്രുദ്ധനായി അവൻറെ വായിൽ നിന്നും ചോദ്യ ശരങ്ങളും വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു…

ഡാ… അവളെ വിടടാ… പിന്നിൽ നിന്നും ഓടിയെത്തിയ പല്ലവിയുടെ അമ്മ ദത്തന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു..

അവൻറെ കൈ അവളുടെ കഴുത്തിൽ നിന്നും കുറച്ചു അയഞ്ഞു… അവൾ ശ്വാസം കിട്ടാതെ നിന്നു കിതക്കാൻ തുടങ്ങി… അപ്പോളും അവൻ ക്രുദ്ധനായി അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു…

തള്ളേ മോളോട് പറഞ്ഞേക്.. അവൾക് ദത്തൻ അല്ലാതെ വേറൊരുത്തനും വരാൻ പോകുന്നില്ലെന്ന്….

അവൻ ക്രുദ്ധനായി പടി കടന്നു പുറത്തേക് പോയി…

അമ്മ പല്ലവിയെ ചേർത്തു പിടിച്ചു… നീ എന്തിനാ മോളെ അവനോട് വെറുതെ വഴക്കിനു പോയെ..

ഞാൻ വഴക്കിനു പോയതല്ല അമ്മ അവനാണ് എന്നോട് വഴക്കിനു വന്നതും കഴുത്തിനു കുത്തി പിടിച്ചതും…

കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ എല്ലാം ശെരി ആകുമായിരിക്കും മോളെ…

അമ്മയോട് എന്ത് പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല എന്നവൾക്കു മനസ്സിലായി… അമ്മക് അച്ഛനെ പേടിയാണ്…..

ഇവിടെ എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നു അവനു എന്റെ കഴുത്തിനു കുത്തി പിടിക്കാനുള്ള ധൈര്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ അവിടെ മേലേടത്തു ചെന്നാൽ എന്തായിരിക്കും അവസ്ഥ…

അവിടെ നിന്റെ അമ്മാവനും അമ്മായിയും ഒക്കെ ഇല്ലേ മോളെ.. പിന്നെ നീ പഠിച്ചപ്പോൾ അവിടല്ലേ നിന്നത്…

വെറുതെ അല്ലല്ലോ അമ്മേ അവിടുത്തെ അടിമയെ പോലെ അല്ലേ… അവിടുള്ള എല്ലാ പണികളും ഞാനും നിധിയും കൂടല്ലേ ചെയ്തോണ്ടിരുന്നേ….

എല്ലാം ശെരിയാകും മോളെ.. നമുക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ അല്ലേ കഴിയൂ…

എന്റെ മോളെന്തെലും കഴിച്ചോ ഇന്ന്… മുത്തശ്ശി ആണ്‌ ചോദിച്ചത്…

ഇല്ല
മോളെ അവൾക്കു ചോറെടുത്തു കൊടുക്ക്‌…

വാ മോളെ ഞാൻ ചോറെടുത്തു തരാം…

നല്ല വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അപ്പോൾ കഴിക്കാൻ തോന്നിയില്ല… ഒന്നും ഇറക്കാനുള്ള മാനസിക അവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നില്ല..

ഞാൻ പിന്നെ കഴിച്ചോളാം അമ്മേ… അതും പറഞ്ഞു പല്ലവി അവളുടെ റൂമിലേക്കു നടന്നു….

റൂമിലെത്തി വേഷം പോലും മാറാതെ കട്ടിലിലേക് കമിഴ്ന്നു വീണു…

ഉള്ളിലെ വിഷമം മുഴുവൻ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ധാര ധാര ആയി ഒഴുകി ബെഡിനെ നനയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു….

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു അവൾ എണീറ്റു ജനലിനടുത്തേക് വന്നു… അതിന്റെ പാളികൾ തുറന്നിട്ടു… പുറത്തു അവളുടെ ജീവിതം പോലെ കട്ടപിടിച്ച ഇരുട്ടും.. അവൾ പെയ്തു തീർത്ത കണ്ണ് നീർ പോലെ മഴയും ആർത്തലച്ചു പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു

ദത്തൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ തനിക്കു കാമുകൻ ഉണ്ടോ എന്നു… അത് വീണ്ടും വീണ്ടും അവളുടെ ഉള്ളിൽ കിടന്നു നീറി…

കാമുകൻ… പ്രണയം..

അവൾക് അത് ഓർക്കുമ്പോൾ ചിരിയാണ് വന്നതു … ദത്തൻ എന്ന കാലന്റെ താലി ചരടിൽ ജീവിതം കൊരുത്തിടും മുൻപ് ഒരിക്കൽ എങ്കിലും പ്രണയത്തിന്റെ മാധുര്യം അറിയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ… അതിന്റെ അനുഭൂതി നുകരാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ..

പ്രണയം അതൊരു വാഗ്ദാനം ആണ്‌.. ജീവനുള്ള കാലത്തോളം.. പരസ്പരം കണ്ണും കരളും ആയി കഴിഞ്ഞു കൊള്ളാമെന്നു കൊടുക്കുന്ന വാഗ്ദാനം..

അവൾ ജനലഴിയിലേക് മുഖം ചേർത്തു….മുകളിലെ മേൽക്കൂരയിൽ നിന്നും താഴേക്കു പതിച്ചിരുന്ന മഴ തുള്ളികൾ ചെറിയ കാറ്റിൽ അവളുടെ മുഖത്തേക് തെറിച്ചു വീണു…

അവൾ ഓർത്തു മഴയുടെയും ഭൂമിയുടെയും പ്രണയം… ഒരോ വട്ടവും ഭൂമിയിലേക്ക് പെയ്തു തീരുമ്പോൾ മഴയെന്ന കാമുകൻ അവൻറെ കാമുകിക് കൊടുക്കുന്നുണ്ടാവും വീണ്ടും നിന്നെ പുൽകാൻ ഞാൻ വരുമെന്ന വാക്ക്… എന്നും അവൾ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവും അവളെ പുല്കാനായി വരുന്ന മഴയെയും… അതിൽ നനയാനും… അവൻ പെയ്യുന്ന പ്രണയത്തിൽ നിറയാനും….

ഓര്മയിലേക് ദത്തന്റെ മുഖം വന്നു.. ആ ഓർമകളെ കളയാൻ എന്ന വണ്ണം അവൾ തല രണ്ടു വശത്തേക്കും കുടഞ്ഞു…
മോളെ പിന്നിൽ നിന്നും വിളി കേട്ടു.. മുത്തശ്ശി ആണ്‌..

എന്താ മുത്തശ്ശി.. മുത്തശ്ശി എന്തിനാ വയ്യാതെ പടി കയറി വന്നേ…

അത് സാരമില്ല.. മോളു കുളിച്ചു വസ്ത്രം മാറി വാ… ഇന്നത്തെ ദിവസം ഒന്നും കഴിച്ചതല്ലലോ..

കുളിച്ചു കൊണ്ട് നിക്കുമ്പോൾ കുളി മുറിയിലെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി… ദത്തൻ പിടിച്ച ഭാഗം ചുവന്നു വന്നിരുന്നു.. അവൻറെ വിരലുകൾ അമർന്ന ഭാഗം തിണർത്തു വന്നിരുന്നു….

വധ ശിക്ഷക്ക് വിധിക്ക പെട്ട പ്രതിയാണ് താൻ… കഴുത്തിൽ ദത്തന്റെ കൊലക്കയർ എന്ന താലി ചരട് വീഴാൻ ദിവസങ്ങൾ മാത്രം… ദത്തന്റെ വാക്കുകൾ പിന്നെയും ഓർമ വന്നു…അവൾക്കു നിധിയെ വിളിക്കണം എന്നു തോന്നി… അവൾ കുളിച്ചു പുറത്തു വന്നു… മുത്തശ്ശി അപ്പോളും അവളെ കാത്തു പുറത്തു തന്നെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

പല്ലവി മുത്തശ്ശിയുടെ കൂടെ താഴേക്കു ഇറങ്ങി… അച്ഛൻ ഊണ് കഴിച്ചിട്ട് പോയിരുന്നു.. അച്ഛനും മുത്തച്ഛനും കഴിച്ച പാത്രം..അമ്മ എടുത്തു അടുക്കളയിലേക്കു കൊണ്ട് പോകുന്ന കണ്ടു….

പല്ലവി ടേബിളിന്റെ ഒരു സൈഡിൽ കസേരയിലേക് ഇരുന്നു… കുളിച്ചും കൂടെ കഴിഞ്ഞപ്പോളേക്കും വിശപ്പ്‌ അവളെ കാർന്നു തിന്നാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു…

പാത്രത്തിലേക്കു വിളമ്പിയ ചോറും കറിയും അവൾ ആർത്തിയോടെ ആണ്‌ ഒരു ഉരുള ഉരുട്ടി വായിലേക്ക് വെച്ചത്…

ഉരുട്ടി ഉരുട്ടി കേറ്റു… നാണമില്ലാതെ തിന്നുന്നെന് ഒരു കുറവും ഇല്ല…

ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾകാം എന്നുള്ളവർ മാത്രം ഇവിടെ നിന്നാൽ മതി അതെനി ഭാര്യ ആയാലും അമ്മ ആയാലും മകൾ ആയാലും… അവിടേക്കു വന്ന പല്ലവിയുടെ അച്ഛൻ വിശ്വനാഥന്റെ വാക്കുകൾ പല്ലവിയെ നോക്കി ആയിരുന്നു…

വായിലേക്ക് ഇട്ട ഉരുള ഇറക്കണോ തുപ്പണോ എന്നറിയാതെ പല്ലവി ഒരു നിമിഷം ഇരുന്നു… ആ ഉരുള അവൾ കയ്യിൽ എടുത്തു പാത്രത്തിലേക്കു തന്നെ ഇട്ടു… നിറഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുകൾ…തുളുമ്പാതിരിക്കാൻ അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു…

മോളെ നീ കഴിക്.. അവൻ പറഞ്ഞതൊന്നും കാര്യാക്കണ്ട… മുത്തശ്ശി അടുത്തിരുന്നു പറഞ്ഞത്.. അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ഉതകുന്നത് ആയിരുന്നില്ല.. അവൾ കൈ കഴുകി അവളുടെ മുറിയിലേക്കു പോകുന്നത് കണ്ട വിശ്വനാഥൻ പറഞ്ഞു..

ഒരു നേരം ഭക്ഷണം കഴിച്ചില്ല എന്നു വെച്ചു ആരും ചാവുക ഒന്നുമില്ല… എന്റെ തീരുമാനം മാറ്റാം എന്നും ആരും വിചാരിക്കണ്ട ഭീഷണിയുടെ സ്വരത്തിൽ ആണ്‌ അയാൾ പറഞ്ഞത്…
പടി കയറാൻ ഒരുങ്ങിയ പല്ലവി തിരിച്ചു അച്ഛനടുത്തേക് വന്നു… അച്ഛനു എന്റെ ശവം പുഴുങ്ങി തിന്നാൽ മതിയാവുമെങ്കിൽ അത് ചെയ്… അച്ഛന് ഞാനിപ്പോ ദത്തനെ കല്യാണം കഴിച്ചാൽ പോരെ… എനിക്ക് സമ്മതം ആണ്‌… പകരം ഒറ്റ വാക്ക് മാത്രം എനിക്ക് വേണം.. എന്റെ നിധിക്കെങ്കിലും അവൾക് ആഗ്രഹമുള്ള ജീവിതം കിട്ടണം…

വിശ്വനാഥന്റെ മുഖത്തു ഒരു വിജയ ചിരി നിറഞ്ഞു… നിന്റെ കാര്യം കഴിഞ്ഞിട്ടല്ലേ നിധിയുടെ കാര്യം… അവൾക്കും ഞാൻ നല്ലൊരു ആലോചന കൊണ്ട് വരും…

പല്ലവി മറുപടി ഒന്നും പറയാതെ പടികൾ കയറി മുകളിലേക്കു പോയി…

പല്ലവിയുടെ കല്യാണത്തിന് ഇനി ദിവസങ്ങളെ ഉള്ളു.. എല്ലായിടത്തും വിളി തുടങ്ങണം… കിടക്കാൻ നേരത്താണ് ഭാര്യയോടായി വിശ്വനാഥൻ പറഞ്ഞത്….

അവൾക്കിഷ്ടം അല്ലാതെ എന്തിനാ ആ കല്യാണം നടത്തുന്നത്… പല്ലവിയുടെ അമ്മ ലക്ഷ്മി മടിച്ചു മടിച്ചാണ് ചോദിച്ചത്…

ഹ ഹ.. നീയുദ്ദേശിക്കുന്ന പോലെ തന്നെ സ്വത്തിനു വേണ്ടി തന്നെയാ…

Kambikathakal:  ഹൈമചേച്ചി – 2

അതിനു നമ്മൾ പല്ലവിക്കല്ലേ സ്വത്തു കൊടുകേണ്ടത്‌…

അത് നിന്റെ ചേട്ടൻ അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ അളിയന്റെ ചിന്ത.. നിന്നെ ആരാന്റെ വിഴുപ്പോടെ കെട്ടിയപ്പോളും മേലേടത്തെ സ്വത്തു തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ ഉള്ളിൽ.. എന്നിട്ടു കിട്ടിയതോ നക്കാപ്പിച്ച പോലെ രണ്ടു ഏക്കർ.. മേലേടത്തെ കുടുംബ സ്വത്തിന്റെ ഓഹരി അത്രേ ഉള്ളു എന്നു… ബാക്കി മുഴുവൻ പ്രതാപൻ…നിന്റെ ആങ്ങള അധ്വാനിച്ചു ഉണ്ടാക്കിയത് ആണെന്ന്… എന്തായാലും ദത്തൻ മോൻ മിടുക്കനാ.. സ്വത്തു മുഴുവൻ പ്രതാപന്റെ കയ്യീന്ന് അവൻ എഴുതി വാങ്ങി…ഈ കല്യാണം ഒന്ന് കഴിഞ്ഞോട്ടെ അവൻ അത് മുഴുവൻ നിന്റെ മകളുടെ പേരിൽ എഴുതി വെക്കും… നോക്കിക്കോ… ഇല്ലെങ്കിൽ വെപ്പിക്കും ഈ വിശ്വനാഥൻ… അയാളുടെ മിഴികളിലെ അപകട കരമായ തിളക്കം ലക്ഷ്മി കണ്ടു

അതിനു അവൾക് നിങ്ങളെ പോലെ സ്വത്തിനു ആർത്തി ഇല്ലല്ലോ… പേടിച്ചാണെങ്കിലും യശോദ പറഞ്ഞു..

ഹ ഹ… എനിക്ക് സ്വത്തിനു ആർത്തി തന്നെയാ… അവൾക് ആ സ്വത്തു കിട്ടിയാൽ അതെനിക് എഴുതി തരും… അതിനുള്ള വഴിയും എന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ട്‌…

യശോദ ഭീതിയോടെ അയാളെ നോക്കി.

പടികൾ കയറി മുകളിലേക്കു പോയ പല്ലവി..അവളുടെ ബാഗിലുണ്ടായിരുന്ന വെള്ളം എടുത്തു കുടിച്ചു.. പിന്നെ കിടക്കയിലേക് ചെന്നു കമിഴ്ന്നു കിടന്നു..
അപ്പോളാണ് ഓർത്തത്‌ നിധിയെ വിളിച്ചില്ല എന്നു.. അവൾ മൊബൈൽ എടുത്തു നിധിയുടെ നമ്പർ ഡയല് ചെയ്തു…

നിധി മോളെ.. നിനക്ക് സുഖമാണോ…

അതെ ചേച്ചി.. എന്താ ചേച്ചീടെ ശബ്ദം വല്ലതിരിക്കുന്നെ..

ഒന്നുമില്ല മോളെ

എന്താ ഇന്നും അച്ഛൻ വഴക്കുണ്ടാക്കിയോ..

രാവിലെ മുതൽ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ അവൾ നിധിയോടു പറഞ്ഞു.. എല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തേങ്ങൽ കേട്ടത് മറു സൈഡിൽ നിന്നാണ്…

മോളെ.. നീ വിഷമിക്കാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞതല്ല.. പക്ഷെ ആരോടേലും പറഞ്ഞില്ലേൽ.. ഞാൻ ഹൃദയം പൊട്ടി ചാവും അതാ…

ചേച്ചിക്ക് വിശക്കുന്നില്ലേ ചേച്ചി… നിധി ചോദിച്ചു.

അത് സാരമില്ല മോളെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞ പോലെ ഒരു ദിവസം കഴിചില്ലെന്നു വെച്ചു ആരും ചാവില്ലല്ലോ…

ഞാൻ നാളെ വരട്ടെ ചേച്ചി അങ്ങോട്ട്‌

വേണ്ട മോളെ.. മോളു വന്നു ആ ദത്തന്റെ മുൻപിൽ ഒന്നും പെടേണ്ട…

അയാളെ പേടിച്ചു നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ പറ്റുമോ ചേച്ചി…

എന്നെ തോല്പിക്കാൻ അയാൾ നിന്നെയെ ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിക്കു മോളെ..

നീ മംഗലാപുരത്തു ആയതു ആണ്‌ എന്റെ ആകെയുള്ള സമാധാനം..

പടികൾ കയറി ആരോ വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു..

മോളെ അമ്മയോ മുത്തശ്ശിയോ ആരോ വരുന്നുണ്ട്… ഞാൻ നാളെ വിളിക്കാം…

മോളിതു കഴിക്കു.. അരി വറുത്തു തേങ്ങയും ശർക്കരയും ചേർത്തു കുഴച്ചെടുത്ത ഉണ്ട പല്ലവിക് നേരേ നീട്ടി മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു…

വേണ്ട മുത്തശ്ശി… ഇന്നെനിക് വയറു നിറഞ്ഞു… ഇനി ഒന്നും ഉള്ളിലേക്കു പോവില്ല.. എന്തോ ഓർത്തെന്നവണ്ണം ഉള്ളിൽ വന്ന ഗദ്ഗദം അവൾ കീഴ്ചുണ്ട് കടിച്ചൊതുക്കി…

ഞാൻ ഇന്നിവിടെ കിടക്കാം മോളെ…

വേണ്ട മുത്തശ്ശി.. മുത്തശ്ശി താഴെ പോയി കിടന്നോളു… മുത്തശീടെ കൊച്ചു മോളു അവിവേകം ഒന്നും കാണിക്കില്ല… അതിനു പേടിക്കണ്ട.. എനിക്ക് ഒറ്റക് കിടക്കണം മുത്തശി…

എന്നാൽ എന്റെ കുട്ടി കിടന്നോളു… ബെഡിൽ കിടന്ന അവളുടെ അരികിൽ മുത്തശ്ശി ഇരുന്നു.. അവളുടെ തല എടുത്തു മടിയിലേക്കു വെച്ചു മുടിയിഴകളിൽ മെല്ലെ തലോടി കൊണ്ടിരുന്നു…
മുത്തശീ.. ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ സത്യം പറയുവോ…

എന്താ എന്റെ കുട്ടിക്ക് അറിയേണ്ടത്….

എന്റെ അച്ഛൻ വിശ്വനാഥൻ തന്നെയാണോ?? അറച്ചു അറച്ചു ആണ്‌ അവൾ അത് ചോദിച്ചത്

എന്താ മോളെ ഈ ചോദിക്കണത്…

എനിക്കൊരിക്കലും തോന്നിയിട്ടില്ല.. മുത്തശീ…അതു പറയുമ്പോളേക്കും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു…

ഒരിക്കൽ പോലും എന്നോട് സ്നേഹായിട്ടു ഒരു വാക്ക് പോലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല ആ അച്ഛൻ എന്നു പറയുന്ന മനുഷ്യൻ …

പക്ഷെ നിധിയെ എടുക്കുന്നതും കളിപ്പിക്കുന്നതും.. അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ സാധിപ്പിച്ചു കൊടുക്കുന്നതും ഒക്കെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്…

അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങളും സന്തോഷവും ഒക്കെ ആയിരുന്നു എന്റെ സന്തോഷവും… അത് കൊണ്ട് തന്നെ എനിക്കതിൽ പരിഭവവും ഇല്ലായിരുന്നു.. എങ്കിലും പലപ്പോളും അമ്മയോടെങ്കിലും ചോദിക്കണം എന്നു തോന്നീട്ടുണ്ട് ഈ ചോദ്യം… പക്ഷെ ഇത് വരെ അമ്മയോട് പോലും ചോദിച്ചിട്ടില്ല…

പക്ഷെ ഇപ്പൊ… ചോദിക്കാതെ ഇരിക്കാൻ ആവുന്നില്ല മുത്തശീ…

എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ മോളിതു ചോദിക്കും എന്നെനിക് അറിയരുന്നു…

എന്നായാലും നീ അറിയണം… ഞാൻ പറയാം..

മടിയിൽ കിടന്ന പല്ലവിയുടെ മുടിയിഴകളിൽ വിരലോടിച്ചു കൊണ്ട് ജാനകി മുത്തശ്ശി.. ഓർമകളിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു…

മുത്തശ്ശി പറയാൻ പോകുന്ന കഥയ്ക്ക് കാതോർത്തു.. പല്ലവി ആ മടിയിൽ കിടന്നു…

നിന്റെ മാധവൻ മുത്തശ്ശന് എന്റെ ചേച്ചിയിൽ ഉണ്ടായ മകനാണ് വിശ്വനാഥൻ..

വിശ്വന്റെ ചെറുപ്പത്തിലേ അവൻറെ അമ്മ മരിച്ചു…

പിന്നെ കുഞ്ഞിനെ വളർത്താൻ പുറത്തുന്നു ഒരു സ്ത്രീ വരണ്ട എന്നു അച്ഛനും അമ്മയും പറഞ്ഞിട്ടാണ് ഞാൻ ആ മനുഷ്യന്റെ മുന്നിൽ തല കുനിക്കേണ്ടി വന്നതു… അന്നത്തെ കാലം അല്ലേ.. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്കോ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കോ വില ഉണ്ടായിരുന്നില്ല കാർന്നോന്മാർ പറയുന്നത് അനുസരിക്കുക മാത്രം…

പിന്നീട് ഈ ജാനകി മുത്തശ്ശിയിൽ വിശ്വ നാഥന് ഒരു അനുജനും അനിയത്തിയും ഉണ്ടായി… എന്റെ ദേവനാരായണനും… സാവിത്രിയും… വിശ്വന് ചെറുപ്പത്തിലേ രണ്ടു പേരെയും ഇഷ്ടം അല്ലായിരുന്നു..

പക്ഷെ എന്റെ ദേവന് വിശ്വൻ എന്നു വെച്ചാൽ ജീവനായിരുന്നു.. അതിലേറെ സാവിത്രിയും…
വിശ്വന് ചെറുപ്പം തൊട്ടേ പണം എന്ന ചിന്ത മാത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.. അതിനു വേണ്ടി എന്ത് നെറികേടും അവൻ ചെയ്യും എന്നു പലപ്പോളും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്… പക്ഷെ ദേവൻ അങ്ങനെ അല്ലായിരുന്നു.. അവൻ എന്നും നാട്ടുകാരുടെ കൂടെ ആയിരുന്നു… ഈ നാട്ടിൽ അന്ന് ഏതാവശ്യത്തിനും നാട്ടുകാരുടെ കൂടെ ഇറങ്ങിയിരുന്ന രണ്ടു പേരായിരുന്നു ദേവനും അവൻറെ കൂട്ടുകാരൻ കൃഷ്ണനും…

“കൃഷ്ണൻ “പല്ലവി സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു…

ഹ്മ്മ് നിന്റെ വല്യച്ഛൻ.. ന്റെ സാവിത്രിയുടെ… മുത്തശ്ശി പൂർത്തി ആകാൻ ആവാതെ ഒന്ന് വിതുമ്പി..

കൃഷ്ണൻ ഇവിടെ പല പ്രാവശ്യം ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ട് ദേവന്റെ കൂടെ.. പക്ഷെ നിന്റെ മുത്തശ്ശനും വിശ്വനും കൃഷ്ണനെയും ഇഷ്ടം അല്ലായിരുന്നു… കൃഷ്ണന് സാവിത്രിയെ ഇഷ്ടം ആണെന്ന് ആദ്യം പറഞ്ഞതും ദേവനോട് ആയിരുന്നു… വിശ്വൻ ശക്തിയായി എതിർത്തു.. പക്ഷെ ദേവൻ അവരുടെ കൂടെ നിന്നു ആ വിവാഹം നടത്തി കൊടുത്തു… ഇവിടെ തന്നെ വീടെടുത്തു ഇവിടെ തന്നെ അവർ ജീവിച്ചതും ദേവന്റെ ബലത്തിൽ ആയിരുന്നു… ദേവനും കൃഷ്ണനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അത്ര ശക്തം ആയിരുന്നു…ആ സമയത്തു ഇടതു പക്ഷ പ്രസ്ഥാനങ്ങളോട് രണ്ടു പേരും അടുത്തു.. പിന്നെ ഈ നാട്ടുകാർക്കു അവർ സഖാവ് ദേവനും…സഖാവ് കൃഷ്ണനും ആയിരുന്നു.. ദേവന് കൊടുത്ത സ്വത്തു അവനു ഇവിടെ ഒരു സ്കൂൾ വരാൻ വേണ്ടി ദാനമായി നൽകി… അതോടെ.. വിശ്വന് ദേവനെ കണ്ണിൽ കണ്ടു കൂടാതെ ആയി…അവനെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറക്കി വിടുക പോലും ചെയ്തു… എന്നിട്ടും ദേവന് വിശ്വനോട് ഒരു പകയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..

എന്റെ ദേവൻ സ്നേഹിച്ച പെണ്ണായിരുന്നു നിന്റെ അമ്മ മേലേടത്തെ ലക്ഷ്മി…

ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ട്‌…ഇങ്ങനെ എന്റെ മടിയിൽ തല വെച്ചു കിടന്നു കൊണ്ട് എന്റെ ദേവൻ പറഞ്ഞത്…

“അമ്മേ എന്നോട് പൊറുക്കണം… ഞാൻ ഒരു തെറ്റു ചെയ്തു… അവൾ മേലേടത്തെ ലക്ഷ്മിയുടെ വയറ്റിൽ എന്റെ കുട്ടി വളരുന്നുണ്ട്… അമ്മയുടെ മരു മകളായി അവളെ വിളിച്ചു കൊണ്ടുവരാൻ പോവുകയാണെന്ന്…. “

ആദ്യം അത് കേട്ടു ഒരു ഞെട്ടൽ ആണ്‌ എനിക്കുണ്ടായത്… പക്ഷെ പിന്നെ അവൻറെ അച്ഛനോടും പറഞ്ഞു മേലേടത്‌ ചെന്നു ലക്ഷ്മിയെ പെണ്ണ് ചോദിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു…പക്ഷെ.. അതിനും മുൻപേ എന്റെ എല്ലാ സന്തോഷവും തല്ലി കെടുത്തി കൊണ്ട് അവൻ പോയി… അന്ന് നിലമ്പൂർ കൂപ് ലേലത്തിനെടുത്തതു വിശ്വനും മേലേടത്തെ പ്രതാപനും ചേർന്നായിരുന്നു.. എന്തോ ആവശ്യത്തിന് വിശ്വൻ വിളിച്ചിട്ടാണ് ദേവൻ നിലമ്പൂരെക്കു പോയത്… അവിടെ പോയി തിരിച്ചു വരുന്ന വഴി.. എന്റെ ദേവൻ… ഓർമകളിൽ മുത്തശ്ശിയുടെ കണ്ണുനീർ വന്നു മൂടി… ചുളിഞ്ഞ ആ കപോലങ്ങളെ നനച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…

എങ്കിലും പറഞ്ഞത് പൂർത്തിയാക്കാനായി അവർ തുടർന്നു
മേലേടത്തെ പെണ്ണ് ചീത്തയായതു അവരും അറിഞ്ഞു… പരിഹാരം കണ്ടത് പ്രതാപൻ ആണ്‌.. അവൻ വിശ്വനോട് അവൻറെ പെങ്ങളെ കെട്ടാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു….പിന്നെ എന്റെ മകന്റെ കുഞ്ഞ് ലക്ഷ്മിയുടെ വയറ്റിൽ വളരുന്നത് എനിക്കും അറിയരുന്നു അത് കൊണ്ട് അവളെ വേറെ ആർക്കും വിട്ടു കൊടുക്കാൻ എന്റെ സ്വാർത്ഥത അനുവദിച്ചില്ല…ഞാനും ചെന്നു ഒരുപാട് പറഞ്ഞാണ്.. നിന്റെ അമ്മ കണ്ണീരോടെ ഈ വീട്ടിലേക് വന്നതു… എന്റെ ദേവന്റെ പെണ്ണായി ഈ പടി ചവുട്ടേണ്ടി ഇരുന്നവൾ വിശ്വന്റെ പെണ്ണായി… പടി കയറി വന്നു….

അന്ന് അവളുടെ വയറ്റിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന എന്റെ ദേവന്റെ ജീവനാണ് നീ…

എന്റെ ദേവന്റെ മോളാണ് നീ… എന്റെ പല്ലവി..

മുത്തശീ… ഉള്ളിൽ വിങ്ങി വന്ന കണ്ണുനീർ മുഴുവൻ മുത്തശ്ശിയുടെ നെഞ്ചിലേക് പെയ്തു തീർത്തു… മുത്തശ്ശിയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ അവൾ ചേർന്നിരുന്നു…

എന്റെ ദേവനും ഇങ്ങനായിരുന്നു തന്റേടി ആയിരുന്നു അതെ സമയം കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ പാവവും… പല്ലവിയെ വീണ്ടും നെഞ്ചോടു ചേർത്തണച്ചു അവർ പറയുമ്പോൾ.. വാതിലിനടുത്തു നിന്നു ഒരു വിതുമ്പൽ കേട്ടു…മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞതെല്ലാം കേട്ടു നിന്ന ലക്ഷ്മി അമ്മ ആയിരുന്നു അത്….

അമ്മയും വന്നു ബെഡിനു അരുകിലേക് ഇരുന്നു… രണ്ടു പേരുടെയും നടുവിലായി പല്ലവിയും…

എന്റെ അച്ഛൻ എങ്ങനെ ആയിരുന്നു മുത്തശീ…

ഒരു ഫോട്ടോ പോലും ഇല്ലല്ലോ മോളെ കാണിക്കാൻ… എന്റെ ദേവൻ സുന്ദരൻ ആയിരുന്നു ചുരുണ്ട മുടിയും കട്ടി മീശയും ഒക്കെ ഉള്ള കുറുമ്പൻ… എന്തോ ഓർമയിൽ പല്ലവിയുടെ മുടിയിഴകളിൽ ആ ചുളിഞ്ഞ വിരലുകൾ കൊരുത്തു വലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു….

തുറന്നിട്ട ജനലഴികളിലൂടെ മന്ദമായി കടന്നു വന്ന കാറ്റു അവരെ മൂവരെയും തഴുകി കടന്നു പോയി… മഴമാറി ആകാശത്തു തെളിഞ്ഞു നിന്ന താരകം അവളെ നോക്കി മിഴികൾ അടച്ചു തുറന്നു കൊണ്ടിരുന്നു… അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിദ്രയെ പുല്കുമ്പോളും ഒരു കുഞ്ഞ് കാറ്റു ഏതോ സാന്ത്വനം പോലെ അവളെ തഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു…

***** ****** ***** ***** ***** ***** ***** ******

വരുന്ന വഴി മുഴുവൻ ചിന്ത പല്ലവിയെ കുറിച്ചായിരുന്നു.. അവളോട്‌ വഴക്കു കൂടുമ്പോൾ… വെറുതെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കുമ്പോൾ… ഇടക്കൊക്കെ സങ്കടം വരുമ്പോൾ അവളുടെ ഓരോ ഭാവവും മനസ്സിലേക്ക് ശിൽപം പോലെ കൊത്തി വെക്കപ്പെടുന്നു..
എന്താ താത്രി കുട്ടീ… ചിന്താ മഗ്നയായി ഇരിക്കുന്നത്…വീടിനുള്ളിലേക് കയറുമ്പോൾ സിറ്റ് ഔട്ടിൽ പുറത്തേക്കും നോക്കി ഇരിക്കുന്ന അമ്മയെ കണ്ടു കൊണ്ടാണ് ചോദിച്ചത്….

ഒന്നുമില്ല.. നിനക്ക് ചായ എടുക്കട്ടെ..

എടുത്തോ.. അമ്മേ ഞാൻ ഒന്ന് കുളിച്ചിട്ടു വരാം…

കുളിച്ചിട്ടു വരുമ്പോളേക്കും ആവി പറക്കുന്ന ചായയുമായി അമ്മ മുൻപിൽ..

എടാ നീ അജുനെ വിളിച്ചിരുന്നോ..

ഇന്ന് വിളിച്ചില്ല അമ്മേ ഇങ്ങോട്ടു വരുന്ന അന്നു വിളിച്ചതാ പിന്നെ മെസ്സേജ് അയച്ചതെ ഉള്ളു … ഇപ്പൊ വിളികാം..

അല്ല അവനു ഇങ്ങോട്ടും ഒന്ന് വിളിക്കാല്ലോ… അവിടെ കൃഷ്ണനായിട്ടു നടക്കുക ആയിരിക്കും.. പെൺപിള്ളേരെ വിളിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് വിളിക്കാൻ സമയം വേണ്ടേ..

ഒന്നു പോടാ… എന്റെ മോൻ പെണ്പിള്ളേരുടെ മുഖത്തു പോലും നോക്കില്ല…. അവനു അത്രക്കും പഠിക്കാനുണ്ടാകും അതാ വിളിക്കാതെ.. അല്ലാതെ നിന്നെ പോലെ പെൺപിള്ളേരെ നോക്കി നടക്കുവല്ലേ… എന്നെ ഒന്ന് ആക്കി പറഞ്ഞു

ഹാ അവൻ പെണ്പിള്ളേരുടെ മുഖത്തു നോക്കുന്നുണ്ടാവില്ല… അമ്മേ എന്നെ കൊണ്ട് പറയിപ്പിക്കല്ലേ… അല്ല ഞാനേതു പെൺപിള്ളേരെ നോക്കി നടന്നു എന്നാ പറഞ്ഞെ…

നീ പിന്നെ എല്ലാ ദിവസവും ആരെയാ നോക്കുന്നെ…

ഓഹ് അങ്ങനെ… അതെന്റെ പണിയല്ലേ….

ഉം അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ പെണ്ണിന് നിന്നെ ഒരു നോട്ടം ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു… ഇന്നുച്ചക് ഇവിടെ വന്നരുന്നു… ചോദിച്ചത് മുഴുവൻ നിന്നെ കുറിച്ചാ…

എന്നിട്ട് അമ്മയെന്തു പറഞ്ഞു..

ഹോ ഞാൻ എന്ത് പറയാൻ….. നിന്റെ രണ്ടു കല്യാണം കഴിഞ്ഞതാ… രണ്ടും ഡിവോഴ്സ് ആയി.. ഇനി അടുത്തതിനെ നോക്കുന്നെന്നു… എന്താ പോരെ…

ഒരു മയത്തിലൊക്കെ പോരായിരുന്നോ.. ഇത് കുറച്ചു കൂടി പോയില്ലേ..

കൂടിയോ…സാരമില്ല.. എന്റെ തലക് ഒരു കൊട്ടും തന്നു അമ്മ ചായ ഗ്ലാസ്‌ എടുത്തു ഉള്ളിലേക്കു പോയി…

ഞാൻ മൊബൈൽ എടുത്തു അജുവിന്റെ നമ്പറിലേക് ഡയല് ചെയ്തു… മറു സൈഡിൽ നിന്നും ബിസി ടോൺ കേട്ടു..

അമ്മേ ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ.. അവൻ ബിസി ആണ്‌…

പറഞ്ഞു തീരുന്നേനു മുന്നേ അവൻറെ കാൾ എന്റെ ഫോണിലേക്കു വന്നു…

എന്താണ് ഉണ്ണിയേട്ടാ ഫുൾ ടൈം ബിസി ആണല്ലോ….
ഡാ.. ഡാ.. ഞാൻ അങ്ങോട്ടു ചോദിക്കുന്നെന് മുന്നേ നീ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നോ.. ഞാൻ എത്ര നേരായി വിളിക്കുന്നു നിന്റെ ഫോൺ ബിസി ആരുന്നല്ലോ…

അത് ഒരു ഫ്രണ്ടിന്റെ അർജന്റ് കാൾ ആയിരുന്നു..

ഓഹ് ഒരു അർജന്റ് വല്ല നിധിയും കിട്ടുന്ന കാൾ ആണൊ..

ഹാ “നിധി”… കിട്ടും.. അവൻ ചിരിയോടെ പറയുന്ന കേട്ടു..

അപ്പോളേക്കും ഫോൺ അമ്മ വാങ്ങിയിരുന്നു…

ഇവിടെ ഒരു അമ്മയും ചേട്ടനും ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കാര്യം വല്ലോം മോനറിയാവോ…

ആ പത്രത്തിൽ കണ്ടാരുന്നു… അവൻ ഇളിച്ചോണ്ട് പറയുന്നത് മൊബൈലിന്റെ ലൗഡ് സ്‌പീക്കറിൽ കൂടെ കേട്ടു…

നീ എല്ലാ ദിവസോം പത്രം നോക്കുന്നുണ്ടാവും ചരമ കോളത്തിൽ ഞങ്ങടെ വർത്തയുണ്ടോന്ന് അല്ലേ…

അതെ താത്രി കുട്ടീ വേണ്ടാത്തത് പറയണ്ടാട്ടോ… ഞാൻ ഈ ആഴ്ച വരും അങ്ങോട്ട്‌…

അവൻ പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ കോളേജ് വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞു….അമ്മ ഇവിടുത്തെ വിശേഷങ്ങളും എന്റെ കാലു മുറിഞ്ഞതും ജോയിൻ ചെയ്യാൻ പോയതും എല്ലാം… പറഞ്ഞു.. ഏകദേശം അര മണിക്കൂറോളം കഴിഞ്ഞാണ് ഫോൺ വെച്ചത്…

ഉണ്ണീ നമ്മൾ വന്നിട്ടിത് വരെ പറശ്ശിനി കടവ് പോയില്ലല്ലോ ഒന്ന് പോയിട്ടു വന്നാലോ..

ഞാൻ റെഡി അമ്മ റെഡി ആയിക്കോ…

സന്ധ്യ ആയിരുന്നു അമ്പലത്തിലേക് എത്താൻ വണ്ടി പാർക് ചെയ്തു.. പുറത്തേക്കിറങ്ങി അമ്പലത്തിനു പുറത്തുള്ള ചന്തകൾക്കു നടുവിലൂടെ ഉള്ളിലേക്കു നടന്നു…പണ്ട് അച്ഛന്റെ കൂടെ വരുമ്പോൾ ഓരോ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ വാങ്ങി തന്നിരുന്നതോർത്തു മുന്നോട്ടു നടന്നു..

ഉണ്ണീ ഇവിടിരുത്തിയിട്ടോ നിനക്ക് ആദ്യായി ചോറ് തന്നത്. അമ്പലത്തിന്റെ ശ്രീകോവിലിനു പുറത്തു കെട്ടിയിരുന്ന ചുറ്റും അഴികളിട്ട ചെറിയ ഇടം ചൂണ്ടി അമ്മ പറഞ്ഞു…

അച്ഛന്റെ മടിയിൽ ഒറ്റ മുണ്ട് മാത്രം ഉടുത്തു താൻ ഇരുന്നിട്ടുണ്ടാവണം… അച്ഛനെ ഓർമ വന്നു.. അവിടേക്കു നടന്നു അഴികളിൽ പിടിച്ചു ഉള്ളിലേക്കു നോക്കി.. ഒരു കുട്ടിക്ക് ചോറ് കൊടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
അവൻ അവൻറെ അച്ഛന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്നു നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിക്കുന്നു… ചുണ്ടിൽ പറ്റിയ പായസം ഞൊട്ടി നുണയുന്നുണ്ട്…

അതിന്റെ വലതു ഭാഗത്തായി വഴിപാട് കൌണ്ടർ ഉണ്ട്‌… പേരും നാളും ഒന്നും പറയേണ്ട…മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ച വഴിപാട് അവിടെ കഴിപ്പിചാൽ മതി..

കണ്ണൂർ കാർക് എന്തിനും ഏതിനും മുത്തപ്പൻ ആണ്‌… ഉള്ളറിഞ്ഞു വിളിച്ചാൽ വിളി കേൾക്കുന്ന ദൈവം എന്നു അമ്മ എപ്പോളും പറയും…അമ്മ അവിടേക്കു കയറി എന്തൊക്കെയോ നേർച്ചകൾ കഴിക്കുന്ന കണ്ടു… അവിടെ തന്നെയാണ് പ്രസാദവും… വരുന്നവർക്കെല്ലാം ചായയും പയറു പുഴുങ്ങിയതും തേങ്ങ പൂളും കിട്ടും… അതിന്റെ സ്വാദ് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്തതാണ്.. ജാതി മത വർഗ ഭേദമന്യേ ആയിരങ്ങളാണ് ആ സന്നിധിയിലേക് എത്തുന്നത്.. എത്തുന്നവർക്കെല്ലാം പ്രസാദം വിതരണം ചെയ്യും.. അത് കിട്ടാതെ ആരും മടങ്ങി പോകേണ്ടി വരാറില്ല..

നേരേ അമ്പലത്തിനു മുന്നിലൂടെ ഒഴുകുന്ന പറശ്ശിനി പുഴയിലേക്കു നടന്നു.. ചെരുപ്പു അഴിച്ചു വെച്ചു പടികൾ ഇറങ്ങി ചെന്നു… കാലും മുഖവും കഴുകി..

അമ്പലത്തിനുള്ളിലേക് നടന്നു..

സന്ധ്യ ആയിരുന്നതിനാൽ അമ്പലത്തിനു ചുറ്റും ദീപങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു… ദീപ പ്രഭയിൽ അവിടം വിളങ്ങി… നട തുറന്നപ്പോൾ മുത്തപ്പനെ കണ്ടു വണങ്ങി… മുടി വെച്ചിറങ്ങിയ തിരുവപ്പന്റെയും മുത്തപ്പന്റെയും മുന്നിൽ കൈ കൂപ്പി നിന്നപ്പോളും മനസ്സിൽ വന്നതു പല്ലവിയുടെ മുഖം ആണ്‌… അവളെ വേറെ ആർക്കും കൊടുക്കാതെ തന്റെ സ്വന്തം ആകണേ എന്നു മാത്രം ആയിരുന്നു പ്രാർത്ഥന… അവിടെ നിൽകുമ്പോൾ മനസ്സിനുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശാന്തത വന്നു നിറയുന്നതറിഞ്ഞു…

അമ്പലത്തിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ.. പിന്നിൽ നിന്നും ഡോക്ടർ മോനെ എന്നൊരു വിളി കേട്ടാണ് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്..

ആ ഉമ്മാ എന്താ ഇവിടെ…

അമ്മ എന്നെ തന്നെ നോക്കി നിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു… അമ്മേ ഇതു റസിയ യുടെ ഉമ്മയാണ്…ആ കുട്ടി പ്രെഗ്നന്റ് ആണ്‌ എന്നെ കാണാൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വന്നിരുന്നു…

അമ്മക്ക് മനസ്സിലായി എന്നെ കാണാൻ വന്ന പേഷ്യന്റിന്റെ ഉമ്മ ആണെന്ന്..

ഉമ്മയെന്താ ഇവിടെ..
മോനെ ഒരു നേർച്ച ഉണ്ടെനു.. ഒരു പയിൻകുറ്റി വെള്ളാട്ടം… ഓള് ഈയിടക്ക് വേദന കൊണ്ട് കരഞ്ഞപ്പോൾ നേർന്നത..

മുത്തപ്പന് ജാതിയും മതവും ഒന്നുമില്ലല്ലോ.. ഇവിടെ എല്ലാ മതസ്ഥരും വന്നു പ്രാര്ഥിക്കാറുണ്ട്… ഞാൻ അതാണ് ഓർത്തത്‌…

ഞാൻ അമ്മയെ ആ ഉമ്മാക് പരിചയ പെടുത്തി കൊടുത്തു…

അമ്മ ഭാഗ്യം ചെയ്തതാ കേട്ടോ.. ഇത് പോലെയൊരു മോനെ കിട്ടാൻ… എന്നെ ഉമ്മ ചേർത്തു നിർത്തിയാണ് അമ്മയോട് പറഞ്ഞത്.. പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണ് നിറയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.. അവരുടെ മകനെ ഓർത്തിട്ടാവണം.. അമ്മയും അവരുടെ കണ്ണ് നിറയുന്നത് കണ്ടു… ഒന്നും പറയാതെ അവരുടെ കൈകൾ ചേർത്തു പിടിച്ചു.. അവരുടെ ഏതോ വിഷമത്തിനെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന പോലെ…അല്ലെങ്കിലും ഒരമ്മയുടെ വേദന മറ്റൊരമ്മയ്ക് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാവും…

ഞാൻ പോട്ടെ മോനെ… ഇരുട്ടാക്കുന്നേനു മുന്നേ വീട്ടിൽ എത്തണം..

ഞാൻ കൊണ്ടാക്കണോ ഉമ്മ..

വേണ്ട മോനെ.. ഈടെ അടുത്താ നടക്കാൻ ഉള്ള ദൂരെ ഉള്ളു..

റസിയ യോട് ബ്രീത്തിങ് എക്സെർസൈസ് ചെയ്യാൻ ഓര്മിപ്പിക്കണം കേട്ടോ ഉമ്മ..

പറയാം.. മോനെ… അതും പറഞ്ഞു ആ ഉമ്മ മുൻപോട്ടു നടന്നു…

ആ ഉമ്മ ഉള്ളിലേക്കു പോകുന്നതും നോക്കി ഞങ്ങൾ വണ്ടിയുടെ അടുത്തേക് നടന്നു…

തിരിച്ചു വരുമ്പോളാണ് വണ്ടിയിൽ ഇരുന്നു.. ആ ഉമ്മയുടെയും മരിച്ചു പോയ ആ ഉമ്മയുടെ മകന്റെയും റസിയ യുടെ വയറ്റിൽ വളരുന്ന ആ ഉമ്മയുടെ മകന്റെ കുഞ്ഞിന്റെയും കാര്യം അമ്മയോട് പറഞ്ഞത്..

അത് കേട്ടതും…അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് കണ്ടു… പിന്നീട് വീട് എത്തുന്നത് വരെ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല..

അമ്മ എന്തോ ഓർത്തിരിക്കുന്നതു പോലെ തോന്നി… പണ്ട് അച്ഛന്റെ കൂടെ സഞ്ചരിച്ച വഴികളിലൂടെ ഉള്ള യാത്ര… അമ്മയുടെ ഓർമകൾക്ക് നനവ് ഏറിയിരിക്കണം…

അമ്മയ്ക്ക്.. മുത്തശ്ശിയെ കാണണ്ടേ അമ്മേ… രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിച്ചോണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആണ്‌ ചോദിച്ചത്..

കാണണം എന്നുണ്ട്.. പക്ഷെ അതിനു ശ്രീലകത്തേക് ഞാനില്ല ഉണ്ണീ… നമ്മൾ ഇവിടെ ഉള്ളത് ശ്രീലകത്തെ ആരും അറിയണ്ട…
ഞാൻ കൊണ്ട് കാണിക്കാം അമ്മേ…

എങ്ങനെ..?

അതറിയില്ല.. നോക്കാം എന്തെങ്കിലും വഴി കാണാതിരിക്കില്ല…

പണ്ട് എല്ലാ മലയാള മാസം ഒന്നാം തീയ്യതിയും.. ഇവിടെ കൃഷ്ണന്റെ അമ്പലത്തിൽ അമ്മ തൊഴാൻ വരുമായിരുന്നു ഇപ്പോൾ അറിയില്ല..

എന്നാൽ ഈ ഒന്നാം തീയ്യതി നമുക്ക് നോക്കാം അമ്മേ..

ഒന്ന് കണ്ടാൽ മതി… എത്ര വർഷായി… ദേവേട്ടൻ മരിച്ചപ്പോളാണ് അവസാനമായി ശ്രീലകത്തിന്റെ പടി ചവിട്ടിയത്… കൃഷ്ണേട്ടൻ അന്ന് പറഞ്ഞത് ഇന്നും മുള്ളു പോലെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ട്..

“സാവീ എന്റെ ദേവനെ നിന്റെ ദേവേട്ടനെ അവൻ വിശ്വൻ കൊന്നതാ… അവൻ അതിനു അനുഭവിക്കും… എന്നെങ്കിലും ഞാൻ അത് പോലെ മരിക്കാൻ ഇടയായാൽ നീ മക്കളേം കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പൊക്കോണം പിന്നെ ഈ നാട്ടിലേക്കു.. ഈ നശിച്ച നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു വരരുതെന്ന്… “

അന്ന് ഞാൻ ആ വാ പൊത്തി പിടിച്ചു.. വേണ്ടാത്തതൊന്നും പറയരുതെന്ന് പറഞ്ഞു… പക്ഷെ…” അമ്മയുടെ ശബ്ദതിൽ വിറയൽ പടരുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു…

അമ്മ എണീറ്റു പാത്രങ്ങൾ എടുത്തു കഴുകി വെച്ചു….ഞാനും അമ്മയുടെ കൂടെ കിച്ചണിൽ തന്നെ നിന്നു… അമ്മയെ റൂമിൽ കൊണ്ട് പോയി കിടത്തിയതിനു ശേഷം ആണ്‌ ഞാൻ റൂമിലേക്കു നടന്നത്…

സാവിത്രി ഓർക്കുക ആയിരുന്നു… കൃഷ്ണേട്ടൻ പറഞ്ഞ മറ്റൊരു കാര്യം ഇത് വരെ ഉണ്ണിയോട് പോലും പറയാതിരുന്ന ഒരു കാര്യം…കുട്ടികൾ കളിയായി കഴുത്തിൽ പരസ്പരം തുളസി മാല ഇട്ടു കളിച്ചതിനു…ചിന്നുവിനെ വിശ്വവേട്ടൻ അടിക്കുന്നത് കണ്ടാണ് ഉണ്ണിക്കിട്ടും കൃഷ്ണേട്ടൻ അടിച്ചത്… അവൻ കരഞ്ഞുറങ്ങി അന്ന് രാത്രി യാണ് തന്നോട് ആ വല്ല്യ രഹസ്യം പറയുന്നത്… ചിന്നു എന്റെ ദേവേട്ടന്റെ മോളാണെന്നു… ആദ്യം വിശ്വസിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു പക്ഷെ ദേവേട്ടനും കൃഷ്ണേട്ടനും ഇടയിൽ രഹസ്യങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു… ഉണ്ണി അവൻറെ പെണ്ണിന്റെ കഴുത്തിൽ തന്നെയാ മാലയിട്ടതെന്നു… വലുതാകുമ്പോൾ അവരുടെ വിവാഹം നടത്തണം എന്നു… പക്ഷെ വിശ്വവേട്ടൻ.. പേടിയാണ്.. തനിക്കു… അനിയനെ കൊല്ലാനും പെങ്ങളുടെ താലി ചരട് അറക്കാനും കൂട്ട് നിന്ന ഒരാളായിട്ടേ തനിക്കു ഇപ്പോളും ആ മനുഷ്യനെ കാണാൻ കഴിയുന്നുള്ളൂ… കൃഷ്ണേട്ടനെ വെട്ടി വീഴ്ത്തി ഓടിയ ഗുണ്ടകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ… അഴിഞ്ഞു വീണ മുഖം മൂടി വീണ്ടും എടുത്തു പൊത്തുമ്പോൾ വ്യക്തമായി താൻ കണ്ടതാണ് ആ മുഖം….
ഓർമകൾക്ക് ചുവപ്പ് നിറം കൈ വരുന്നത് അവർ അറിഞ്ഞു… കൂടെ വല്ലാത്തൊരു ഭീതിയും…അരികിലെ സൈഡ് സ്റ്റാൻഡിൽ ഇരുന്ന കൃഷ്ണേട്ടന്റെ..ഫോട്ടോ എടുത്തു നെഞ്ചോടു ചേർത്തു… ഒരു സാന്ത്വനം പോലെ ജനലഴികളിലൂടെ വന്ന കാറ്റു.. സാവിത്രിയെ തഴുകി…

Kambikathakal:  ഓം ശാന്തി ഓശാന - 4

അമ്മയെ കിടത്തി റൂമിലേക് വരുമ്പോൾ എത്രയും പെട്ടെന്ന് നേരം വെളുത്താൽ മതിയെന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു…മനസ്സിൽ തന്റെ സ്വന്തം ആകേണ്ടവളെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത മാത്രം…

തുറന്നിട്ട ജനലഴികളിലൂടെ കണ്ട തെളിഞ്ഞ ആകാശം… അരിച്ചെത്തുന്ന തണുത്ത കാറ്റു… എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരെ ഒരു മുഖം മാത്രം..

പല്ലവി നീയെനിക്കു വെറും ഭ്രമം മാത്രം ആയിരുന്നില്ല.. ഒരു പത്തു വയസ്സുകാരനിൽ അന്ന് പേരറിയാതിരുന്ന ഇന്ന് അറിയുന്ന പ്രണയം എന്ന വികാരം ആദ്യമായി… അവസാനം ആയും ജനിപ്പിച്ചവൾ.. നിന്റെ കണ്ണുനീർ എന്റെ എത്രയോ നിദ്രകളെ നിദ്രാ വിഹീനങ്ങൾ ആക്കിയിരിക്കുന്നു

കോട മഞ്ഞു പോലെ എന്നിലേക്കു പെയ്തിറങ്ങിയ ഓരോ അണുവിലും നിറഞ്ഞിരുന്നത് നീയാണ്….നിന്റെ ഓർമകളെ പുൽകാൻ ഓരോ പുലരിയെയും രാവിലെക് എത്തിക്കാൻ എത്ര വെമ്പിയിരുന്നു എന്നു നിനക്ക് അറിയുവോ..

നിനക്കായി ഒരുക്കിയിട്ട കിടക്കയിൽ ഞാൻ പരിപാലിച്ചിരുന്ന സുഗന്ധം വമിപ്പിക്കുന്ന പൂ ദളങ്ങൾ ആയിരുന്നു..

ഓരോ രാത്രിയും ഓരോ സുഗന്ധങ്ങൾ കൊണ്ട് നിന്നെ ഞാൻ എന്നിലേക്കു ആവാഹിച്ചിരുന്നു.. നിദ്രയുടെ തേരിൽ.. മുഖമില്ലാതെ നീയെന്നിൽ രാസലീലകൾ ആടിയിരുന്നു.. മറ്റൊരു മുഖവും എന്നിൽ പതിയാത്ത വണ്ണം… പെണ്ണെ.. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ തേര് തെളിക്കാൻ മാത്രമല്ല…

എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കടിഞ്ഞാണും നിന്നെ ഏല്പിക്കുന്ന നിമിഷത്തിനായാണ് എന്റെ കാത്തിരിപ്പു…

ഉറക്കത്തിലേക്കു വഴുതി വീഴുമ്പോളും കണ്ണിലും മനസ്സിലും നിറഞ്ഞിരുന്നത് ഒരു രൂപം മാത്രം…

**** ***** ***** ***** ***** ***** ***** *****

പിറ്റേ ദിവസം പല്ലവി നേരത്തെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക് എത്തിയിരുന്നു.. വീട്ടിൽ നിന്നും ഒന്നും കഴിക്കാൻ നിന്നില്ല.. ഒരുതരത്തിൽ വിശ്വനാഥൻ എന്ന ആൾ തന്റെ അച്ഛൻ അല്ല എന്നറിഞ്ഞത് പല്ലവിക് വലിയൊരു ആശ്വാസം ആയിരുന്നു… ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത അച്ഛന് അവളുടെ മനസ്സിൽ അവൾ പല രൂപങ്ങളും നൽകി….

ശ്രുതിയെ വിളിച്ചു അവളോടും നേരത്തെ വരാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു…ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ ഗേറ്റിൽ നിന്നും രണ്ടു പേരും നേരേ ക്യാന്റീനിലേക്കാണ് നടന്നത്..

കാന്റീനിലെത്തി ശ്രുതിക് ഒരു ചായ മാത്രം മതിയായിരുന്നു…പല്ലവി ചായക്കും ഒരു സെറ്റ് ദോശയ്ക്കും ഓർഡർ കൊടുത്തു..
അത് കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആണ്‌.. ശ്രുതി പറഞ്ഞത്… ഡീ.. പല്ലവി.. എങ്ങനുണ്ടാരുന്നു ഇന്നലെ

“ഞാൻ അത് നിന്നോട് ചോദിക്കാൻ ഇരിക്കുവാരുന്നു “

ഓഹ് നൂറ് ആയുസ്സാണല്ലോ കാല മാടന് ശ്രുതി പറയുന്നത് കേട്ടു അവളുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി

ആർക്ക് ? പല്ലവി ഉദ്വേഗത്തോടെ തിരക്കി…

ദാ തിരിഞ്ഞു നോക്കു..അവൾ കണ്ണ് കൊണ്ട് പുറത്തേക് കാണിച്ചു..

തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ വണ്ടി പാർക്ക്‌ ചെയ്തിട്ട് ദൂരെ ഗേറ്റിൽ നിന്നും അനുഡോക്ടർ നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടു… കൂടെ പൃഥ്‌വിയും ഡോണയും..

ഇവരെന്താ ത്രീ ഇഡിയറ്റ്സ് ആണൊ.. പല്ലവി ശ്രുതിയോടു ചോദിച്ചു..

അതല്ല… മറ്റേ സാധനം ഇല്ലേ വാ പൊത്തി കണ്ണ് പൊത്തി ചെവി പൊത്തി ഇരിക്കുന്ന മൂന്നു കുരങ്ങൻ മാർ… അതാ…

ചോദിക്കാൻ മറന്നു എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു ഇന്നലത്തെ മോർണിംഗ് സെക്ഷൻ…പല്ലവി ശ്രുതിയോടു ചോദിച്ചു..

പല്ലവി ഒന്ന് കൂടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി അവരെ കണ്ടില്ല… ഹോസ്പിറ്റലിനുള്ളിലേക് പോയിട്ടുണ്ടാവും എന്നവൾക് തോന്നി..

ഹോ ഭീകരം… പക്ഷെ ആള് പുലിയാണെന്നു മനസ്സിലായി…

പക്ഷെ സ്റ്റാഫിനെ നിർത്തി പൊരിക്കും

എനിക്ക് ചെറുതായിട്ട് വഴക്ക് കിട്ടി… എന്തായാലും ഞാൻ MD യോട് റിക്വസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ പോകുവാ.. ഗൈനകിൽ നിന്നും ഒഴിവാക്കി തരാൻ..

നീ ഇനി റിക്വസ്റ്റ് ചെയ്യണ്ട.. എന്നെ അവിടെ അടിമയായി അവരോധിച്ചു…

താങ്ക്സ് ഡാ… ആ പൃഥ്‌വി സാറിനെ കണ്ടിരുന്നേൽ കെട്ടി പിടിച്ചു ഒരുമ്മ കൊടുക്കാരുന്നു… പറഞ്ഞത് കുറച്ചു ഉറക്കെ ആയി പോയി..

……… ……… ….

ഞാനും പൊറിഞ്ചുവും ഡോണയും കാന്റീനിലേക് കയറിയപ്പോൾ കേട്ടത് ശ്രുതിയുടെ വാക്കുകൾ ആണ്‌

“എവിടെയാണ് തരാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.. “അപ്പോളേക്കും അടുത്തിരുന്ന കസേര വലിച്ചു പൊറിഞ്ചു അവിടെ ഇരുന്നിരുന്നു…

പല്ലവിയും ശ്രുതിയും ഞങ്ങൾ വന്നത് കണ്ടില്ല എന്നു മനസ്സിലായി .. ഹോസ്പിറ്റലിനുള്ളിൽ നിന്നും ഇട നാഴി പോലെ കാന്റീനിലേക്കുള്ള എൻട്രൻസ് വഴി ആണ്‌ ഞങ്ങൾ വന്നതു ആ എന്ട്രന്സിന്റെ സൈഡിൽ ആയിരുന്നു അവർ ഇരുന്നിരുന്നത്… ശ്രുതി ആണേൽ പറഞ്ഞത് കുറച്ചു ഉറക്കെയും…

പ്രിത്വി എന്ന പൊറിഞ്ചുവിന്റെ ആ പെട്ടെന്നുള്ള പ്രവർത്തിയിൽ ഞങ്ങള്ക്ക് ചിരി വന്നു
ശ്രുതി ചമ്മി നാറി.. മുഖം കുനിച്ചിരുന്നു.. ശ്രുതിയുടെ അവസ്ഥ കണ്ട പല്ലവിയും വാ പൊത്തി ചിരിക്കുന്നുണ്ട് …

ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന പല്ലവിയുടെ മുഖത്തേക്കു തന്നെ ആയിരുന്നു എന്റെ കണ്ണുകൾ… ഞാൻ അവളുടെ ഓരോ ഭാവങ്ങളും ഒരു എണ്ണ ഛായ ചിത്രം പോലെ മനസ്സിന്റെ കോണിൽ പതിപ്പിച്ചു വെച്ചു…

നാലു പേർക് ഇരിക്കാവുന്ന ടേബിൾ ആയിരുന്നു അത്.. ഡോണ അടുത്തിരുന്ന ടേബിളിൽ നിന്നും ഒരു കസേര വലിച്ചു അങ്ങോട്ടു നീക്കിയിട്ടു..

ഞാൻ പല്ലവിയുടെ അടുത്തേക് ഇരുന്നു… ഞാൻ അടുത്തേക് ഇരുന്ന കൊണ്ടാവണം പല്ലവി കുറച്ചു ഒതുങ്ങി ഇരുന്നു…

ഡാ നിനക്കെന്താ വേണ്ടേ… ഇവിടുത്തെ ദോശ നല്ല ടേസ്റ്റ് ആണ്‌…പൃഥ്‌വി പറഞ്ഞു..

ഞാൻ അപ്പോളും പല്ലവിയെ തന്നെ നോക്കി നില്കുവരുന്നു…

ഞാൻ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി.. അവൻ എന്തേലും അർത്ഥം വെച്ചു പറഞ്ഞതാണോ…?

ഡോണയെ നോക്കിയപ്പോൾ മനസ്സിലായി ഞാൻ പല്ലവിയെ തന്നെ നോക്കി കൊണ്ട് നിന്നതിനു അവൻ എനിക്കിട്ടു ഒന്ന് വെച്ചതാണ്….

ആണൊ നോക്കട്ടെ… അവൾ കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ദോശയിൽ നിന്നും ഒരു ഭാഗം മുറിച്ചു ഞാൻ വായിൽ വെച്ചു… എന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ ചുറ്റും ഇരുന്നവർ എല്ലാം എന്നെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു…

“കൊള്ളാം ടേസ്റ്റുണ്ട്… “

“എന്നാൽ എല്ലാർക്കും ദോശ ഓർഡർ ചെയ്യാം അല്ലേ.. “പൃഥ്‌വി പറഞ്ഞു..

അവൻ തന്നെ ഓർഡർ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു..

പല്ലവി കഴിക്കാതെ പാത്രത്തിൽ അവളുടെ നീളമേറിയ കൊലുന്നനെ ഉള്ള വിരലുകൾ കൊണ്ട് ചിത്രം വരച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു..

ശ്രുതി.. അവൾ നേരത്തെ പറഞ്ഞതിന്റെ ഹാങ്ങോവറിൽ എണീക്കാനും ഇരിക്കാനും പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിൽ ഇരിക്കുന്ന കണ്ടു…

ശ്രുതി സിസ്റ്ററെ.. നേരത്തെ പറഞ്ഞ സാധനം.. ഇവിടെ ഡോണക് കൊടുത്ത മതി.. അവൾ അവനു കൊടുത്തോളും…അവൾ കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്നതു കണ്ടു ഞാൻ ശ്രുതിയോടായി പറഞ്ഞു…

“ഓഹ് ചൂട് കഞ്ഞി ഫ്രിഡ്ജിൽ വെച്ചിട്ടു ആർക്കു വേണം…”

അവൻ ചുണ്ട് കോട്ടി…
പ്രിത്വിയുടെ പറച്ചിൽ.. ഒരു കൂട്ട ചിരിയിൽ ആണ്‌ കലാശിച്ചത്… ഡോണയുടെ കൈ താഴേക്കു പോകുന്നതും അവൻറെ കാലിൽ നല്ല പിച്ചു കൊടുക്കുന്നതും.. അവൻ അത് തൂക്കുന്നതും ചിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ കണ്ടു… ഡോണയെ നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു..

ഞങ്ങൾക്കും ദോശ വന്നു കഴിഞ്ഞാണ് പല്ലവി കഴിച്ചു തുടങ്ങിയതു.. എല്ലാരും കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു…ഒരുമിച്ചാണ് ഹോസ്പിറ്റലിനുള്ളിലേക് നടന്നത്…

ഗൈനക് ഒപിയിലേക് തിരിയുമ്പോൾ പല്ലവിയോട് ചോദിച്ചു…

“പല്ലവി വരുന്നില്ലേ.. “

“സാർ ഞാൻ ഡ്രസ്സ്‌ ചേഞ്ച്‌ ചെയ്തിട്ടു വരാം..”

അപ്പോഴാണ് അത് ഓർത്തത്‌… സിസ്റ്റേഴ്സ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ വന്നാണ് അവരുടെ യൂണിഫോം മാറുന്നത്..

ഞാൻ പല്ലവിയെ നോക്കി… ഇളം നീല ടോപ്പും.. വൈറ്റ് ലെഗ്ഗിൻസും.. കഴുത്തിൽ നൂല് പോലെ ഒരു ചെയിൻ.. നെറ്റിയിൽ ഒരു കുഞ്ഞ് പൊട്ടു.. ചുണ്ടിനു മുകളിലായി ചെറിയൊരു മറുക്… അമ്മക്കും ഉണ്ടല്ലോ ആ മറുക് ഞാൻ ഓർത്തു…

കണ്ട സമയം മുതൽ ഇന്നലെ വരെയും അടി കൂടി നിന്ന കൊണ്ടാവണം അവൾക്കു എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ നല്ല ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടെന്നു എനിക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു…

പക്ഷെ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ മറ്റെന്തോ വിഷമം ഉള്ള പോലെയും തോന്നുന്നു… ചോദിച്ചറിയണം എപ്പോളെങ്കിലും…

ഡോക്ടർ ആള് പാവം ആണെന്ന് തോന്നുന്നു അല്ലേ പല്ലവി… ഡ്രസിങ് റൂമിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ ആണ്‌ പല്ലവിയോട് ശ്രുതി ചോദിച്ചത്…

നിന്റെ പാത്രത്തിൽ നിന്നും ദോശ ഒക്കെ എടുത്തു കഴിക്കുന്ന കണ്ടല്ലോ… ഇത്ര ഫ്രീ ആയി.. ഇവിടെ ആരും നമ്മളോടൊന്നും ഇടപെടാറില്ല… അവൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു..

പല്ലവിയും അത് തന്നെ ആയിരുന്നു ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്… അനു ഡോക്ടർ അവളുടെ പാത്രത്തിൽ നിന്നും ദോശ മുറിച്ചു കഴിക്കുന്നത്‌.. അതും താൻ കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നതിന്റെ ബാക്കി.. ആ കണ്ണുകളിലേക്കു താൻ നോക്കിയിരുന്നു.. അന്ന് ശ്രുതി പറഞ്ഞ പോലെ എന്തോ ഒരു തിളക്കം ഉണ്ട്‌ ആ കണ്ണുകൾക്കു… അയാളിലേക് വലിച്ചടുപ്പിക്കുന്ന എന്തോ ഒരു മാസ്മരികത…
പല്ലവിയെ OT യിലേക്ക് വിട്ട സമയത്തായിരുന്നു ശിഖയും പൊതുവാൾ അങ്കിളും വന്നതു.. ശിഖയെ പരിശോധിച്ചു . പെൽവിക് എകസാമിനേഷൻ ചെയ്യണം എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്കു ഭയങ്കര നാണം ആയിരുന്നു… പിന്നെ ഞാൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ ആണ്‌ ടേബിളിൽ വന്നു കിടന്നതു… എടീ ചക്കീ ഇത് നോർമൽ പ്രോസസ്സ് ആണ്‌ ലോകത്തിൽ ആണിനും പെണ്ണിനും ഓരോ ധർമം ഉണ്ട്‌ ഓരോ തൊഴിലിനും… നീ എന്റെ മുന്നിൽ അമ്മയാകാൻ പോകുന്ന ഒരു സ്ത്രീയും ഞാൻ നിന്നെ പരിശോധിക്കുന്ന ഡോക്ടറും ആണ്‌.. മടിയൊന്നും വിചാരിക്കണ്ട…

പരിശോധന എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശിഖ പറഞ്ഞു… ഈ സിസ്റ്റം മാറ്റണം ഉണ്ണിയേട്ടാ..

എന്തെ…ഞാൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു

ഗർഭിണികളെ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഡോക്ടർസ് തുണി ഉടുക്കാൻ പാടില്ല… ഇത് ഞങ്ങൾ എല്ലാം തുറന്നു പിടിച്ചു നിക്കണം നിങ്ങൾ ഇൻസൈഡും ചെയ്തു കോട്ടും ഇട്ടു നിക്കുന്നു…

ഹ ഹ അവളുടെ സീരിയസ്സ് ആയുള്ള വർത്തമാനം കേട്ടു എനിക്ക് ചിരി വന്നു…

വേറെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലാത്തതിനാൽ.. വിറ്റാമിൻ ആൻഡ് കാൽസിയം സപ്പ്ളിമെൻറ്സ് മാത്രം കുറിച്ച് കൊടുത്തു.. അടുത്ത പ്രാവശ്യം സ്കാൻ ചെയ്യാനും നിർദ്ദേശിച്ചു

അവർ പുറത്തിറങ്ങാൻ ഡോർ തുറന്നപ്പോൾ ആണ്‌ പല്ലവി കയറി വന്നതു…

അവൾ ശിഖ യെ കണ്ടു..

എടീ നീ എപ്പോ വന്നു… ഡോക്ടറെ കണ്ടോ.

ഹ കണ്ടു…അവർ കൂടുതൽ വർത്തമാനം പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ ആരാണെന്നു പല്ലവിക്ക് മനസ്സിലാകും എന്നെനിക് മനസ്സിലായി

അത് കൊണ്ട് ഞാൻ പല്ലവിയെ വിളിച്ചു

പല്ലവി.. അടുത്ത ടോക്കൺ വിളിച്ചോളൂ കേട്ടോ…

എടീ പിന്നെ കാണം.. ഇപ്പൊ തിരക്കില.. അവൾ അതും പറഞ്ഞു.. അടുത്ത ആളെയും വിളിച്ചു ഉള്ളിലേക്കു വന്നു..

ആരാ അത് ഫ്രണ്ട് ആണൊ.. ഞാൻ പല്ലവിയോട് ചോദിച്ചു..

ഉം.. ചെറുപ്പത്തിലേ ഉള്ള കൂട്ടുകാരിയാണ്..

ഓഹ്.. അത് ശെരി… ഞാൻ ഒരു ഒഴുക്കൻ മട്ടിൽ പറഞ്ഞ ശേഷം

അടുത്ത ആളെ പരിശോധിക്കാനായി സ്റ്റെത് കയ്യിൽ എടുത്തു…

മോർണിംഗ് സെക്ഷനിൽ പെയിൻ വരാൻ വേണ്ടി മെഡിസിൻ വെച്ച ചിലർക്ക് പെയിൻ വന്നതിനെ തുടർന്നു എനിക്ക OT യിലേക്കും പോകേണ്ടി വന്നു.. അവർക് എല്ലാം വയർ ക്ലീൻ ചെയ്യാൻ എനിമ കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി യും കോൺട്രക്ഷനും ഹാർട്ട്‌ ബീറ്റ് ചെക് ചെയ്യാൻ വേണ്ടിയും.. ലെന സിസ്റ്റർ വിളിച്ചത് അനുസരിച്ചു പല്ലവിക്കും OT യിലേക്ക് ഇടക് പോകേണ്ടി വന്നു…. ഡെലിവറി എല്ലാം നോർമൽ ആയിരുന്നു.. അത് കൊണ്ട് തന്നെ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടാകാതെ മോർണിങ് സെക്ഷൻ അവസാനിച്ചു …
ഒരു മണി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കാന്റീനിൽ പോയി ഫുഡ്‌ കഴിച്ചു…പല്ലവിയെ നോക്കിയെങ്കിലും അവൾ ശ്രുതിയുടെ കൂടെ പുറത്തേക് നടന്നു പോകുന്നത് കണ്ടു.. ഹോസ്പിറ്റലിന് സൈഡിൽ ആയുള്ള ചെറിയ ഗാർഡനിലെ പുൽ തകിടിയിലേക് ആയിരിക്കണം.. ആ സൈടിലേക് ആണ്‌ അവർ പോകുന്നത് കണ്ടത്…

രണ്ടു മണി കഴിഞ്ഞു OP യിൽ വന്നപ്പോൾ അവളോട്‌ ചോദിച്ചു…

ഉച്ചക്ക് എവിടെ പോയിരുന്നു..

സാർ ഞങ്ങൾ ഗാർഡനിൽ പോയിരുന്നു

ഫുഡ്‌ കൊണ്ട് വന്നായിരുന്നോ..

ഞാൻ കൊണ്ട് വന്നില്ല.. ശ്രുതി കൊണ്ട് വന്നിരുന്നു.. ഞങ്ങൾ ഷെയർ ചെയ്തു കഴിച്ചു…

താൻ കൊണ്ട് വരാറില്ലേ…

ഇല്ല..

അതെന്താ ശ്രീലകത്തു ഇപ്പൊ ചോറ് വെക്കാറില്ലേ..? ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചപ്പോൾ ശ്രീലകം എന്ന പേര് അറിയാതെ വന്നു…

അവൾ എന്നെ ചുഴിഞ്ഞു നോക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു…

സാറിനെന്റെ വീട്ടുപേര് എങ്ങനെ അറിയാം…

ഓഹ് അതോ.. ശ്രീലകം എന്നത് ഇവിടുത്തെ വലിയ തറവാട്ടുകാർ ആണെന്നും താൻ അവിടുത്തെ കുട്ടിയാണെന്നും.. തന്റെ കൂട്ടുകാരിയാ പറഞ്ഞെ… പെട്ടെന്ന് അങ്ങനൊരു കള്ളം ആണ്‌ പറയാൻ തോന്നിയത്

ആര് സംഗീതയോ…

ആ.. എന്റെ വീടിനടുത്തു.. താൻ അന്ന് നിന്ന വീട്ടിലെ ആ പെണ്ണ്..

അവൾക്കു വിശ്വാസം ആയി എന്നു തോന്നി… പക്ഷെ എന്റെ ചോദ്യത്തിന് അവൾ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല…

അവൾ OP യിലേക്കുള്ള ഫയൽ റെഡി ആക്കി കൊണ്ടിരുന്നു…

ഉച്ച കഴിഞ്ഞു അധികം പേഷ്യന്റ്സ് ഇല്ലായിരുന്നു.. അത് കൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് തീർന്നു… അവസാന പേഷ്യന്റ് നെയും പരിശോധിച്ച് കഴിഞ്ഞാണ് പല്ലവി റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തേക് പോകാൻ ഒരുങ്ങിയത്…

അവൾ പുറത്തേക് പോകാനായി ഡോറിനടുത്തേക് നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പിന്നിൽ നിന്നും വിളിച്ചു..

പല്ലവി..
ആരാ തന്റെ കഴുത്തിനു പിടിച്ചു ഞെക്കിയത്…

അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടി കഴുത്തിനു തടവുന്നത് കണ്ടു…

രാവിലേ തന്നെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു അവളുടെ കഴുത്തിന്റെ സൈഡിൽ തിണർത്തു കിടക്കുന്ന രണ്ടു വിരൽ പാടുകൾ… അവളുടെ വൈറ്റ് കോട്ട് കൊണ്ട് അവൾ പല്ലപ്പോളും മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഞാൻ അത് കണ്ടിരുന്നു..

അവൾ തിരിഞ്ഞു എന്റെ അടുത്തേക് വന്നു…ആരോടോ ഉള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ടോ അതോ സങ്കടം കൊണ്ടോ.. അവളുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നിരുന്നു..

“ഡോക്ടർ എന്റെ ശരീരത്തിലെ പാടുകൾ ഒക്കെ എന്റെ വ്യക്തി പരമായ കാര്യങ്ങൾ അല്ലേ.. അതിപ്പോ ഡോക്ടറോട് പറയണം എന്ന് നിർബന്ധം ഇല്ലല്ലോ “

“ഓഹ്.. എന്നോട് പറയണ്ട.. പാട് കണ്ടത് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു എന്നു മാത്രം..

തന്റെ പേർസണൽ കാര്യത്തിൽ ഇട പെട്ടതിനു സോറി “

ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഡോർ തുറന്നു പുറത്തേക് വന്നു… അവൾ പിന്നിൽ എന്തോ ചിന്തിച്ചു നിക്കുന്ന കണ്ടു..

നേരേ പ്രിത്വിയുടെ റൂമിലേക്കു ആണ്‌ വന്നതു.. അവിടെ എത്തുമ്പോൾ അവിടെ കൂലങ്കഷമായ ചർച്ച നടക്കുകയാണ്..

എന്താണിവിടെ ഇത്ര സീരിയസ് ചർച്ച..

എടാ ഞങ്ങൾ എല്ലാ മാസവും ഒരു മെഡിക്കൽ ക്യാമ്പ് സംഘടിപ്പിക്കാറുണ്ട്.. രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസത്തെ… മിക്കവാറും ഈ ആദിവാസി മേഖലകളിൽ ആണ്‌.. ഈ പ്രാവശ്യം എവിടെ വേണം എന്നുള്ളതാണ്.. ചിന്ത..

ഓഹ് അതാണോ.. എന്റെ മനസ്സിൽ ആദ്യം ഓടി എത്തിയത്… പൈതല്മലയും കുടിയാൻ മലയും ആണ്‌… കണ്ണൂരിന്റെ ഊട്ടിയെന്നും മലബാറിന്റെ മൂന്നാർ എന്നൊക്കെ അറിയുന്ന സ്ഥലം..

എടാ കുടിയാന്മല സൈഡിൽ ആക്കിയാലോ…

അങ്ങനെ ആ കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനം ആയി…

ഡോക്ടർസും സിസ്റ്റേഴ്സും അടക്കം ഒരു 10പേരു മതിയാവും… അവിടെ എവിടേലും റിസോർട് ഉണ്ടോന്നു അന്വേഷിക്കാം ടൂറിസ്റ്റ് പ്ലേസ് അല്ലേ..

വേണ്ടെടാ നമുക്ക് ടെന്റ് അടിച്ചു നിക്കാം..

ഹാ അതൊരു നല്ല ഐഡിയ ആണ്‌.. ഡോണ എന്റെ കയ്യിൽ അടിച്ചു… പണ്ട് കോളേജ് ടൂർ പോയ പോലെ…

അവരോടു ക്യാമ്പിന്റെ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു 6 മണിയോളം ആയി യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങാൻ… അപ്പോളേക്കും ആരൊക്കെ ക്യാംപിനു പോകണം എന്ന ലിസ്റ്റ് ആയിരുന്നു…

🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃
അനു ഡോക്ടർ കഴുത്തിലെ പാടിനെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ ആ വൃത്തികെട്ട ദത്തന്റെ രൂപം ആണ്‌ മനസ്സിൽ വന്നതു ഇന്നലത്തെ കാര്യം ഓർത്തപ്പോൾ ദേഷ്യവും സങ്കടവും എല്ലാം വന്നു.. അതാണ് ഡോക്ടറോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്… മോശം ആയി പോയി.. താൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ മുഖം വല്ലാതാകുന്നത് താൻ ശ്രദ്ധിച്ചതാണ്..

ഡോക്ടർ വരുവാണെങ്കിൽ സോറി പറഞ്ഞിട്ടു പോകാമായിരുന്നു… അവൾ കുറച്ചു നേരം കാത്തു നിന്നെങ്കിലും MD യുടെ ക്യാബിനിൽ നിന്നും അനു ഇറങ്ങുന്നത് കണ്ടില്ല.. അവൾ പഞ്ച ചെയ്തു പുറത്തേക്കിറങ്ങി…

എടീ നീ നാളെ ഉച്ചക്കല്ലേ.. പിന്നിൽ നിന്നും വന്ന ശ്രുതിയാണ് ചോദിച്ചത്.

അതേടീ..നാളെ മലയാള മാസം ഒന്നല്ലേ രാവിലെ മുത്തശ്ശിയുടെ കൂടെ അമ്പലത്തിൽ പോകണം….രാവിലെ OP യിൽ നീ അല്ലേ..

അതെ… ഇന്ന് വല്ല പ്രശ്നവും ഉണ്ടായോ..

ഇല്ലെടീ..

വൈകുന്നേരം ഉണ്ടായ പ്രശ്നം അവളോട്‌ പറഞ്ഞില്ല… പറഞ്ഞാൽ എല്ലാം പറയണം അതിനുള്ള മൂഡ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല…

എടീ ഒരു രഹസ്യം അറിഞ്ഞു.. അനു ഡോക്ടർ.. കല്യാണം കഴിച്ചതല്ല.. പക്ഷെ എൻഗേജ്ഡ് ആണെന്ന്…

ആണൊ.. ആര് പറഞ്ഞു..

മീര ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതാ…

ഓഹ്… അതിൽ വല്ല്യ താല്പര്യം ഒന്നും ഇല്ലാത്ത പോലെ അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു.

എടീ വേറൊന്നു കൂടി പറഞ്ഞു മീര ഡോക്ടർ..

എന്ത്..

നിങ്ങൾ രണ്ടു പേരും ഒരുമിച്ചു വരുന്നത് കണ്ടാൽ…. ചേട്ടനും അണിയത്തീം ആണെന്ന് പറയും ന്നു… എനിക്കും തോന്നി നിന്നെ പോലെ തന്നെ സുന്ദരൻ ആണ്‌ ഡോക്ടറും…

അതെ ആ ഡോക്ടർ ഡോക്ടറുടെ അമ്മയെ പോലെയാ.. അതാ അത്ര കാണാൻ ഭംഗി…

ഹോ.. അപ്പോ നീ സമ്മതിച്ചല്ലോ… സുന്ദരൻ ആണെന്ന്..

അല്ല നിനക്ക് എങ്ങനാ ഡോക്ടറുടെ അമ്മയെ പരിജയം…

എടീ ഡോക്ടർ താമസിക്കുന്നത് സംഗീതയുടെ വീടിനടുത്താ..

ഞാൻ അവിടുന്ന് കണ്ടിരുന്നു..
ഓഹ്.. അത് ശെരി..

എന്നാൽ നാളെ കാണം.. അതും പറഞ്ഞു അവൾ നടന്നു നീങ്ങി…

ശ്രുതി പറഞ്ഞത് ഓർത്ത പല്ലവിയുടെ ചുണ്ടിലും ഒരു ചിരി വിടർന്നു…

പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ തന്നെ.. മുത്തശ്ശിയുടെ കൂടെ അടുത്തുള്ള ശ്രീകൃഷ്ണ ക്ഷേത്രത്തിൽ പോകേണ്ടി വന്നു.. എല്ലാ മാസവും അത് പതിവുള്ളതാണ്… ഇന്ന് അമ്മയും കൂടെ വന്നിരുന്നു … പല്ലവി ഒരു സെറ്റ് സാരിയുടുത്തു…കുളിച്ചിട്ടും ഈറൻ ഉറ്റുന്ന നീണ്ട മുടിയികൾ.. രണ്ടു സൈഡിൽ നിന്നും മുടിഴകൾ പിന്നിലേക്ക് ചെറുതായി പിന്നിയിട്ടു… തുളസി കതിർ നുള്ളുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ ആ മുഖം ഓർമ വന്നു… കഴുത്തിൽ ഇട്ട തുളസി മാലയുമായി ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഉണ്ണിയേട്ടന്റെ മുഖം..ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ അവളുടെ കൈകൾ പിച്ചിയെടുത്ത തുളസിക്കതിർ അവളുടെ ഈറൻ മുടിക്കിടയിലേക് തിരുകി…

അമ്പലത്തിന്റെ പടവുകൾ മുത്തശ്ശിയുടെ കൈ പിടിച്ചാണ് കയറ്റിയത് ഒരുകയ്യിൽ പല്ലവിയും മറു കയ്യിൽ അമ്മയും.. ഒന്നാം തീയ്യതി ആയതോണ്ട് അമ്പലത്തിൽ അത്യാവശ്യം നല്ല തിരക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു അമ്പലത്തിനു മുന്നിലേ കൽ വിളക്കും കടന്നു അമ്പലത്തിനുള്ളിലേക് കടന്നു..

മുത്തശ്ശിയെ അവിടെ ഭജന നടത്താറുള്ള… തറയിൽ ഇരുത്തി..

എല്ലാ മാസവും പതിവായി കഴിക്കാറുള്ള വഴിപാടുകൾ കഴിക്കാൻ പല്ലവി കൗണ്ടറിനടുത്തേക് നീങ്ങി…

അമ്മ ഇവിടിരിക്കു ഞാനും പല്ലവിയുടെ കൂടെ പോയിട്ട് വരാം അതും പറഞ്ഞു അമ്മയും പല്ലവിയുടെ കൂടെ കൗന്റെരിലേക് നടന്നു..

വഴിപാട് കഴിപ്പിച്ചു തിരിച്ചു നടയിലേക് വരുമ്പോൾ.. മുത്തശ്ശി ഇരുന്നിടത്തു ആളുകൾ കൂടി ഇരിക്കുന്ന കണ്ടു..

മുത്തശീ.. എന്നും വിളിച്ചു പല്ലവി ഓടി അവിടേക്കു ചെന്നു….

തൂണിലേക്കും ചാരി എന്തോ അവ്യക്തമായി പൊറു പൊറുത്തു കൊണ്ട് മുത്തശ്ശി അവിടിരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു… ഒരു ചേച്ചി മുത്തശ്ശിയെ തൂണിലേക് ചാരി പിടിച്ചിരുത്തിയതാണ്.. ആരോ ഒരു നനഞ്ഞ തോർത്തു കൊണ്ട് തന്നു.. മുത്തശ്ശിയുടെ മുഖം തുടക്കാൻ പറഞ്ഞു…

ബിപി കൂടിയതാണോ… ദേവാ എന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മോഹാലസ്യ പെട്ടു വീണതാണ്.. മുത്തശ്ശിയെ പിടിച്ചിരുന്ന ചേച്ചി പറഞ്ഞു..

മുത്തശ്ശിയോട് ചേർന്നിരുന്നു ആ മുഖം നെഞ്ചോടു ചേർത്ത് നനഞ്ഞ തോർത്ത്‌ കൊണ്ട് മുഖം തുടച്ചു അതിനു ശേഷം കുലുക്കി വിളിച്ചു…
മുത്തശ്ശി മെല്ലെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.. തെക്കു വശത്തെ നടയിലേക് ചൂണ്ടി.. മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു മോളെ പല്ലവി ഞാൻ കണ്ടു.. ലക്ഷ്മി.. നമ്മുടെ ദേവനെ ഞാൻ കണ്ടു… അതാ അവിടെ… മുത്തശ്ശി കിതക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. മോളെ ദേവൻ… മുത്തശ്ശി വിതുമ്പി കൊണ്ട് എന്റെ നെഞ്ചത്തേക് ചാഞ്ഞു…

മുത്തശ്ശി ചൂണ്ടിയിടത്തേക് പല്ലവി നോക്കി.. അവിടെ ആരും ഇല്ല മുത്തശ്ശി.. ഇല്ല മോളെ.. ഞാൻ കണ്ടതാ… അമ്മയെ മുത്തശ്ശിയുടെ അടുത്തേക് ഇരുത്തി..പല്ലവി ആകാംഷയോടെ തെക്കേ നടയുടെ വാതിൽക്കലേക് നടന്നു….

(തുടരും )

പ്രിയ വായനക്കാരോട്.. ഈ ഭാഗം എത്രമാത്രം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നെനിക് അറിയില്ല.. നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും സ്നേഹവും ആണ്‌ വീണ്ടും എഴുതാൻ ഉള്ള പ്രചോദനം… വായിച്ചു കഴിഞ്ഞു മറക്കണ്ട.. മുകളിലെ ഹൃദയവും… പിന്നെ താഴെ രണ്ടു വാക്കുകളും… അതിപ്പോ ഇഷ്ടായാലും ഇല്ലെങ്കിലും… ഏതു അഭിപ്രായവും സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കും…

ഒരുപാട് സ്നേഹത്തോടെ നിങ്ങളുടെ ♥️നന്ദൻ ♥️

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Download This Full Story PDF