എന്നേക്കാൾ ഉയരവും വണ്ണവും വിരിവും ഉണ്ടായിരുന്നു ഇത്താത്തക്ക് എന്ന് സാരം.
ഒരു ദിവസം പതിവില്ലാതെ നൈറ്റിയുമിട്ട് ഇത്താത്ത മീൻ മുറിക്കാനായി ഇരുന്നപ്പോൾ ജട്ടി ഇടാത്ത ഇത്താത്തയുടെ പൂറ് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
കുറ്റി രോമം നിറഞ്ഞ വീർത്ത് നിൽക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ ചന്തി പോലത്തെ സാമാനം.
ഒന്ന് പെറ്റങ്കിലും നല്ല ഒട്ടിചേർന്നിരിക്കുന്ന വിടവായിരുന്നു ഇത്താത്തക്ക്.
കവച്ചിരുന്നിട്ട് പോലും വര ശരിക്ക് തുറന്ന് കാണാൻ പറ്റിയില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ എന്നിട്ട് പോലും എനിക്ക് ഇത്താത്തയോട് ഒരു തരത്തിലും അനാവശ്യ ചിന്തകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് സാരം.
ഇനി കഥയിലേക്ക് വരാം.
വിജിത്തേട്ടന്നാണ് ഈ സംഭവത്തിലെ നായകൻ.
നായകൻ എന്നൊക്കെ പറയാനുള്ള ആള് പുളളിയില്ലായിരുന്നു.
കാരണം കേവലം അഞ്ചടി പോലും ഉയരമില്ലാത്ത ഉണ്ട പോലത്തെ ശരീരമുള്ള ഒരു തളുക്കാ പിളുക്കാ തടിയനായിരുന്നു വിജിത്ത്.
വിജിത്തിൻ്റെ ചെസ്റ്റ് കണ്ടാൽ മുലയാണെന്നേ തോന്നു,,,,,
മുള്ളാനായി സാധനം വെളിയിലെടുത്താൽ സുന്നത്ത് ചെയ്ത് ശേഷം കളഞ്ഞ കുറ്റിയെടുത്ത് ഒട്ടിച്ച് വെച്ച പോലെ ഉള്ളൂ വലിപ്പം.
എന്നേക്കാൾ ഉയരമുണ്ട് എൻ്റെ സജീനത്തക്ക്. വിജിത്ത് ഇത്താത്തയുടെ അടുത്ത് നിന്നാൽ കഷ്ടിച്ച് അരക്ക് മുകളിലെ എത്തുമായിരുന്നുള്ളൂ.
ഇത്താത്തയാണ് വിജിത്തേട്ടനെ സൈക്കിൾ ചവിട്ടാൻ പോലും പഠിപ്പിച്ചത്.
ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞിട്ടും പുള്ളിക്ക് നീന്തൽ വശമില്ലാത്ത വിഷമം പുള്ളിയെ അലട്ടിയിരുന്നു.
ഞാനും ഇത്താത്തയും അടുത്തുള്ള കനാലിൽ കുളിക്കാൻ പോകുന്ന സമയം വിജിത്തും ഞങ്ങളോടൊപ്പം വരും.
ഞാൻ മുങ്ങാംകുഴിയിട്ട് നീന്തി കുളിക്കുമ്പോൾ വിജിത്ത് കരയിലിരുന്ന് കപ്പ് കൊണ്ട് വെള്ളം കോരി ഒഴിച്ചാണ് കുളിച്ചിരുന്നത്.
ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ ഇത്താത്ത വിജിത്തേട്ടനെ വാരിയെടുത്ത് വെള്ളത്തിൽ ഇറക്കിയിട്ടുണ്ട്.
ഇത്താ വേണ്ടത്ത,,,, എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു. എന്ന് പറഞ്ഞ് വിജിത്തേട്ടൻ ഒച്ചയിടുമ്പോൾ ഈ ചെക്കൻ ഇനി എന്നത്തെ കാലത്താ പടച്ചോനെ ഒന്ന് നീന്താൻ പഠിക്കുന്നത് എന്നും പറഞ്ഞ് ഇത്താത്ത വിജിത്തേട്ടനെ കരയിൽ കൊണ്ട് പോയി നിർത്തും.
ഒരു ദിവസം എൻ്റെ ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്ന സുനീറ എന്ന പെണ്ണ് വിജിത്തേട്ടനെ നീന്തൽ അറിയില്ല എന്നും പറഞ്ഞ് കളിയാക്കാൻ ഇടയായി.
സുനീറയും ഞങ്ങളുടെ അയൽവാസിയാണ്. പത്തൊൻപത് തികഞ്ഞ കാന്താരി പെണ്ണ്. ഇത്താത്തയുടെ ബെസ്റ്റ് കൂട്ടുകാരിയുമായിരുന്നു അവൾ.
ചെറിയ പെണ്ണായ സുനീറ പോലും തനിക്ക് നീന്തൽ വശമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് കളിയാക്കിയത് വിജിത്തേട്ടന് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു.
ഇക്കാക്ക ഗൾഫിൽ പോയി ഒന്നര വർഷം കഴിഞ്ഞ ഒരു ദിവസം വിജിത്തേട്ടൻ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ രാവിലെ വന്നു.
“സജീനാത്താ,,,,,,” നിങ്ങൾ ഇന്ന് കനാലിൽ പോകുമ്പം എന്നേം വിളിക്കണെ….. എന്നെ ഇത്താ ഒന്ന് നീന്താൻ പഠിപ്പിച്ച് തരണം.
“അഹാ,,,, അനക്ക് പേടിയല്ലെ ബഡക്കൂസെ അയ്ന്??? ”
“അത് കുറച്ചൊക്കെ മാറി ഇത്താ….” എല്ലാവരും എന്നെ കളിയാക്കുവാ. സുനീറ വരെ എന്നെ കളിയാക്കി.”
“ആഹ് സാരമില്ലട, അന്നെ ഞമ്മള് നീന്താൻ പഠിപ്പിക്കാം. നീ ബെഷ്മിക്കണ്ടട കരളെ.”
എന്നും പറഞ്ഞ് ഇത്താത്ത വിജിത്തേട്ടൻ്റെ രോമങ്ങളില്ലാത്ത വീർത്ത കവിളിൽ ഒന്ന് തലോടി.
ഞാൻ അതും കണ്ട് ചിരിച്ച് കൊണ്ട് ഇരുന്നു.
അങ്ങനെ ഉച്ചക്ക് ഏകദേശം പന്ത്രണ്ടോടെ ഞാനും വിജിത്തേട്ടനും സജീനാത്തയും കൂടി കനാലിലെ ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിരം കടവിൽ എത്തി.
വിജനമായ കടവിലെ വെളളം സൂര്യതാപം ഉണ്ടെങ്കിൽ കൂടി ചുറ്റിനും കാടായതിനാൽ തണുത്ത് തന്നെ നിൽക്കുന്നു.
വിജിത്തേട്ടൻ്റെ തലക്ക് മീതെ വെളളമുള്ള കനാലിൽ എനിക്ക് കഷ്ടിച്ച് നില കിട്ടും എന്ന് പറയാം.
ഇത്താത്തയുടെ നെഞ്ച് വരെ വെളളമുണ്ടായിരുന്നുള്ളു.
അതികം ഒഴുക്കില്ലാത്ത കണ്ണീര് പോലത്തെ തെളിമയുള്ള കനാലായിരുന്നു അത്.
ഇത്താത്ത പച്ച ചുരിദാർ ടോപ്പും വെളുത്ത ചുരിദാർ പാൻ്റും ഇട്ട് തലയിൽ എണ്ണ തേച്ച് മുടി കെട്ടിവെച്ച് ഷോളും ധരിച്ചാണ് കനാലിൽ എത്തിയത്.