അമ്മയാണെ സത്യം – 5

 [ Kumbhakarnan ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

കഥ തുടരുന്നതിനു മുമ്പ് പ്രിയപ്പെട്ട വായനക്കാരുടെ ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയേണ്ടതുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. നിങ്ങൾ തരുന്ന എല്ലാ നിർദ്ദേശങ്ങളെയും പോസിറ്റീവ് ആയിട്ടാണ് ഞാൻ എടുക്കുന്നത്. പേജുകൾ കുറവാണ് എന്ന പരാതി ഞാൻ അംഗീകരിക്കുന്നു.

ആ കുറവ് പരിഹരിക്കാൻ കഥയുടെ ഭാഗങ്ങൾ കാലവിളംബം കൂടാതെ പോസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും അടുത്ത കഥമുതൽ പേജുകളുടെ എണ്ണം കൂട്ടി എഴുതുന്നതായിരിക്കും.

ഇനി മറ്റൊരു പരാതി ,രണ്ടു ഭാഗങ്ങളിൽ എഴുതിയത് ഒന്നുതന്നെയാണ്. ഒന്ന് മകൻ പറയുന്നതും മറ്റൊന്ന് അമ്മ പറയുന്നതും. ഇത് രണ്ടിലും ഉള്ളത് ഒന്നുതന്നെയാണ്. വാസ്തവമാണ് അത്. പക്ഷെ നിഷിദ്ധ സംഗമം നടക്കണമെങ്കിൽ അതിന് ശക്തമായ ഒരു കാരണം ഉണ്ടാവണം എന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്. അതായത് ഒരു മകനുമായി അമ്മ ലൈംഗിക ബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടണമെങ്കിൽ ,അത് സാധാരണ ഗതിയിൽ സംഭവിക്കില്ല.

രാവിലെ മകനെ വിളിച്ചുണർത്താൻ അവന്റെ മുറിയിൽ ചെല്ലുന്ന അമ്മ അവന്റെ കുലച്ചു നിൽക്കുന്ന എട്ടിഞ്ചു വലുപ്പമുള്ള ലിംഗം കണ്ടു കണ്ട്രോൾ പോയി മകനെ ലൈംഗിക ബന്ധത്തിന് ക്ഷണിക്കുക എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് തികച്ചും ലോജിക് ഇല്ലാത്ത കാര്യമാണ്. ഈ ഒരു കാര്യം മനസ്സിൽ വച്ചുകൊണ്ടാണ് ഒരേ കാര്യങ്ങൾ അമ്മയുടെയും മകന്റെയും കാഴ്ചപ്പാടിൽ പറയാൻ ശ്രമിച്ചത്. ഇരുവർക്കും പരസ്പരം ഉണ്ടാകുന്ന അകർഷണവും അതിന്റെ പിന്നിൽ നിഴലിക്കുന്ന പ്രണയവും ഒക്കെ വെളിപ്പെടുത്താൻ എനിക്ക് ഇതല്ലാതെ വേറെ മാർഗ്ഗം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഇനി കഥയുടെ ഈ ഭാഗം ,അമ്മയുടെയും മകന്റെയും കാഴ്ചപ്പാടിലല്ല, കഥാകൃത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ എഴുതുകയാണ്.  എല്ലാവരും വായിക്കുക. അഭിപ്രായം എഴുതുക.

പുഴവക്കിൽ നിന്നും രാഹുൽ മെല്ലെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അമ്മയുടെ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളും ദീനമായ വിലാപവും നെഞ്ചു പൊള്ളിക്കുന്നെങ്കിലും കവിളിൽ ഏറ്റ പ്രഹരം …അത് മറക്കാൻ അവനു സാധിക്കുന്നില്ല. ഓർമ്മയായ ശേഷം അമ്മയുടെ അടി വാങ്ങുന്നത് ആദ്യമായാണ് .

പടികൾ കടന്ന് അവൻ ഹോളിലേക്ക് കയറി. വീട് മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദമാണ്. അമ്മയുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ ചാരിയിട്ടുണ്ട്.മെല്ലെ വാതിലിൽ ചെവി ചേർത്തുവച്ചു. നേരിയ തേങ്ങൽ

കേൾക്കുന്നുണ്ട്. അവൻ തിരികെ പൂമുഖത്തെ കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു. താൻ വന്നു എന്നറിയിക്കാൻ ഒരു സിഗ്നൽ പോലെ ശക്തിയായി ഒന്നു ചുമച്ചു.

ശബ്ദം കേട്ട് വാതിൽ തുറന്ന് ഒരു കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ അവൾ പുറത്തേക്ക് ഓടിവന്നു. രാവിലെ നടക്കാൻ പോയപ്പോൾ ധരിച്ചിരുന്ന ഡ്രസ്സിൽ തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴും. അലങ്കോലമായി കിടക്കുന്ന മുടി. കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളും ചുവന്ന മുഖവും. വിതുമ്പുന്ന ചുണ്ടുകൾ. അവൻ മുഖം തിരിച്ചു.

“മോനേ…”
തൊട്ടടുത്തുനിന്നുമാണ് ശബ്ദം.
മുഖമുയർത്തിയില്ല.  തോളിൽ പതിയുന്ന അമ്മയുടെ കൈത്തലം.അവൻ ശക്തിയായി ആ കൈ തട്ടിയെറിഞ്ഞു.

“കണ്ണാ…”
ഒരു തേങ്ങലിന്റെ അകമ്പടിയോടെ ആ വിളി.
മനസ്സ് ഒന്നു പിടച്ചു. എങ്കിലും അലിഞ്ഞില്ല.
“വേണ്ട…എന്നെ ഇനി മേലിൽ അങ്ങനെ വിളിക്കരുത്…”
“എന്റെ പൊന്നുമോനെ .”
“ഇനി ഞാൻ നിങ്ങളെ ഒരുതരത്തിലും ഉപദ്രവിക്കാൻ വരുന്നില്ല. നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ വഴി, എനിക്ക് എന്റെയും..”
മറുപടി ഒരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലായിരുന്നു.

അവൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. കട്ടിലിൽ കയറിക്കിടന്നു. മനസ്സിൽ സങ്കടവും ദേഷ്യവും. ഒന്നു പൊട്ടിക്കരയാൻ തോന്നി.
എല്ലാം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. അമ്മയും താനുമായുള്ള ബന്ധം എല്ലാ പ്രകാരത്തിലും തകർന്നിരിക്കുന്നു. അവൻ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു കിടന്നു.
അല്പനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തുറന്നു കിടന്ന ജനലിനരികിൽ നിന്ന് ആരോ തന്നെ നോക്കുന്നപോലെ അവനു തോന്നി. ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് നോക്കുമ്പോൾ ഒരു നിഴൽ തെന്നി മാറിയപോലെ തോന്നി.അവൻ  എഴുനേറ്റു ജനലിനരികിൽ പോയി പുറത്തേക്ക് നോക്കി.