നിലാവിന്റെ മറവിൽ
[ Saamir ]
രാത്രി പതിനൊന്ന് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
നഗരം പതുക്കെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതുമ്പോഴും, അനാമികയുടെ മനസ്സിൽ മാത്രം ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായിരുന്നു.
ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ മഴത്തുള്ളികൾ വീഴുന്ന വഴിയിലേക്ക് നോക്കി. പിന്നിൽ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.
“ഇത്രയും വൈകിയും ഉറങ്ങിയില്ലേ?”
ആ ശബ്ദം അവൾക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു.
രാഹുൽ.
“ഉറക്കം വരുന്നില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു.
അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു നിന്നു.
ഇരുവരുടെയും ഇടയിൽ ഒരു കൈവിടവ് മാത്രം.
“എന്നെ കണ്ടതുകൊണ്ടാണോ?”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“നിനക്ക് ഇപ്പോഴും അത്ര ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടോ?”
“നിന്റെ കണ്ണുകൾ പറയുന്നത് വേറെയാണ്.”
അനാമിക അവനെ നോക്കി.
ആ നോട്ടം ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്നു.
പിന്നെ അവൾ പതുക്കെ മുഖം തിരിച്ചു.
“ഇങ്ങനെ നോക്കരുത്.”
“എങ്ങനെ?”
“എനിക്ക് മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മ വരും.”
രാഹുലിന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു.
“നീ എന്നെ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചോ?”
“ശ്രമിച്ചു.”
“വിജയിച്ചോ?”
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ ഒരു പടി അടുത്തേക്ക് വന്നു.
അവളുടെ ശ്വാസം അല്പം വേഗത്തിലായി.
“രാഹുൽ…”
“പറയൂ.”
“നമ്മൾക്കിടയിൽ സംഭവിച്ചത് വീണ്ടും സംഭവിക്കരുത്.”
“നീ ശരിക്കും അതാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉത്തരം ഉണ്ടായിരുന്നു.
വാക്കുകളിൽ മാത്രം ഇല്ല.
രാഹുൽ പതുക്കെ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
അവൾ കൈ പിൻവലിച്ചില്ല.
ആ ചെറിയ സമ്മതം തന്നെ അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വർധിപ്പിച്ചു.
“എനിക്ക് നിന്നോട് ഇപ്പോഴും ദേഷ്യമുണ്ട്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“അറിയാം.”
“ഒരുപാട്.”
“അറിയാം.”
“പക്ഷേ…”
അവൾ നിശ്ശബ്ദയായി.
“പക്ഷേ?”
അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“നീ അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ ആ ദേഷ്യം എവിടെയോ പോകുന്നു.”
രാഹുൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
അവൾ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
അവന്റെ വിരലുകൾ പതുക്കെ അവളുടെ കവിളിലൂടെ നീങ്ങി.
അനാമികയുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു.
അവരുടെ ഇടയിലെ ദൂരം കുറയുകയായിരുന്നു.
അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ചുംബിച്ചു.
അവൾ കണ്ണുതുറന്നു.
“അത് മാത്രം?”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു വെല്ലുവിളിയുണ്ടായിരുന്നു.
രാഹുൽ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നിനക്ക് എന്താണ് വേണ്ടത്?”
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
പകരം
അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളർ പിടിച്ച് അവനെ തന്റെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചു.
അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ ഒന്നിച്ചു.
ആ ചുംബനം നീണ്ടുനിന്നില്ല.
പക്ഷേ അതിൽ വർഷങ്ങളായി അടച്ചുവച്ചിരുന്ന ആഗ്രഹം മുഴുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവർ വേർപെട്ടപ്പോൾ ഇരുവരും കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“ഇത് തെറ്റാണ്,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അങ്ങനെയെങ്കിൽ എന്നെ വിട്ടുകളയൂ.”
അവൾ അവന്റെ കൈ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല.”
അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു.
പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി.
അകത്ത് അവരുടെ ശ്വാസങ്ങളുടെ താളം മാത്രം.
അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ കൈകളിലൂടെ പതുക്കെ സഞ്ചരിച്ചു.
“എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് മിസ് ചെയ്തു,” അവൾ സമ്മതിച്ചു.
“ഞാനും.”
“എത്ര?”
അവൻ അവളുടെ ചെവിക്കരികിൽ ചായ்ந்து പറഞ്ഞു:
“നിന്നെ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ച ഓരോ ദിവസവും… നിന്നെ കൂടുതൽ ഓർമ്മിച്ചു.”
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ അവസാന പ്രതിരോധവും തകർത്തു.
അവൻ വീണ്ടും അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ എടുത്തു.
ഇത്തവണ അവരുടെ ചുംബനത്തിൽ മടിയില്ലായിരുന്നു.
ആഗ്രഹവും സ്നേഹവും വേദനയും ചേർന്ന ഒരു നീണ്ട നിമിഷം.
അനാമിക അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അവൾക്ക് സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
ആ രാത്രിയിൽ അവർ പഴയ മുറിവുകൾ തുറന്നുപറഞ്ഞു.
പഴയ തെറ്റുകൾ സമ്മതിച്ചു.
പറയാതെ പോയ സ്നേഹം വീണ്ടും കണ്ടെത്തി.
വാക്കുകൾ പതുക്കെ കുറഞ്ഞു.
നിശ്ശബ്ദത കൂടുതൽ അർത്ഥവത്തായി.
അവരുടെ അടുത്തിരിപ്പ് കൂടുതൽ അടുപ്പമായി.
മുറിയിലെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞപ്പോൾ, ജനലിലൂടെ വീണ നിലാവിൽ അവരുടെ നിഴലുകൾ മാത്രം തെളിഞ്ഞു.