അരുണിമ – 5
[ Tom27 ]
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
“എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
അരുണിമയുടെ ശബ്ദത്തിൽ യാതൊരു വിറയലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പതിവിലുമധികം ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയാണ് അവൾ നിഖിലിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നത്.
നിഖിൽ അവളെ നോക്കി.
“പറയെടി.”
അവൾ നേരെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ടോണിയെ നമ്മൾ ഈ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നത് എന്തിനാണെന്ന് നിനക്കറിയാം.”
“അറിയാം.”
“അപ്പോൾ ഇന്നലെ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് പറയാൻ എനിക്ക് പേടിക്കേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ.”
നിഖിൽ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ഇല്ല.”
അരുണിമയും പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഇന്നലെ ഞാനും ടോണിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം നമ്മൾ മൂന്നുപേരും നേരത്തെ സംസാരിച്ചിരുന്ന പരിധി കടന്ന് മുന്നോട്ട് പോയി.”
നിഖിൽ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“നിനക്ക് അതിൽ വിഷമമുണ്ടോ?”
“ഒട്ടുമില്ല.”
അവളുടെ മറുപടി വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു.
“മറിച്ച്, ഞാൻ സന്തോഷത്തിലാണ്.”
നിഖിൽ ഒന്നും പറയാതെ അവളെ നോക്കി.
“ഞാൻ ഇത് നിന്നോട് പറയുന്നത് നിന്റെ അനുവാദം ചോദിക്കാനല്ല,” അരുണിമ തുടർന്നു. “നമ്മൾ നേരത്തെ തന്നെ ഇതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്. നീ സമ്മതിച്ച കാര്യമാണ്. പക്ഷേ ഞാൻ ഒന്നും ഒളിപ്പിക്കാതെ നിന്നോട് തുറന്ന് പറയണം എന്നതാണ് എന്റെ തീരുമാനം.”
“അതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് നിന്നോട് അഭിമാനം തോന്നുന്നത്.”
അരുണിമയുടെ പുഞ്ചിരി കുറച്ചുകൂടി വലുതായി.
“അപ്പോൾ നിനക്ക് ദേഷ്യമില്ല?”
“എന്തിന് ദേഷ്യപ്പെടണം?”
“ഞാൻ ടോണിയെ ആഗ്രഹിച്ചതിന്.”
“നിനക്ക് എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് നീ തുറന്ന് പറയുന്നത് തെറ്റല്ല.”
അരുണിമ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് ഇരുന്നു.
“എങ്കിൽ ഞാൻ ഒരു കാര്യം കൂടി വ്യക്തമായി പറയാം.”
“പറ.”
“എനിക്ക് ടോണിയോട് അടുപ്പം തുടരണമെന്നാണ് ആഗ്രഹം.”
നിഖിൽ തലകുനിച്ചു.
“ശരി.”
“ഇടയ്ക്കൊക്കെ മാത്രമല്ല.”
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ നോക്കി.
“എനിക്ക് തോന്നുന്ന സമയത്ത്, എനിക്ക് സൗകര്യമുള്ളപ്പോൾ, അവനോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കാൻ എനിക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം വേണം.”
നിഖിൽ കുറച്ചു നിമിഷം അവളെ നോക്കി.
“എനിക്ക് അതിൽ പ്രശ്നമില്ല.”
അരുണിമയുടെ മുഖത്ത് വിജയിച്ച ഒരാളുടെ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“അതാണ് ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്.”
“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം നമുക്ക് മൂന്നുപേരും പാലിക്കണം.”
“എന്ത്?”
“ഒന്നും ഒളിപ്പിക്കരുത്. ആരുടെയും സമ്മതം മറികടക്കരുത്. ആരും ആരെയും സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കരുത്.”
അരുണിമ ഉടൻ തന്നെ പറഞ്ഞു:
“അതിൽ എനിക്ക് പൂർണ്ണ സമ്മതമാണ്.”
അവൾ എഴുന്നേറ്റ് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ പോയി മുടി ശരിയാക്കി.
“ഇനി എനിക്ക് ഒന്നും ഒളിച്ചുവയ്ക്കേണ്ടി വരില്ലല്ലോ.”
“ഇല്ല.”
“അപ്പോൾ ഞാൻ ഞാൻ തന്നെയായി ജീവിക്കും.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഇത്തവണ യാതൊരു സംശയവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അപ്പോഴാണ് വാതിലിനരികിൽ ടോണി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്.
അരുണിമ അവനെ കണ്ടതും സ്വാഭാവികമായി ചിരിച്ചു.
“വാ ടോണി. നിൽക്കാതെ അകത്തേക്ക് വാ.”
ടോണി അകത്തേക്ക് വന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു.
“നിഖിൽ…?”
“അവൾ എല്ലാം പറഞ്ഞു.”
ടോണി നിഖിലിനെ നോക്കി.
“നിനക്ക് പ്രശ്നമില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
നിഖിൽ അരുണിമയെ നോക്കി.
“സത്യത്തിൽ, അവൾ ഇത്ര ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് സന്തോഷമാണ്.”
അരുണിമ ടോണിയെ നോക്കി.
“കേട്ടല്ലോ?”
ടോണി ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“കേട്ടു.”
“എങ്കിൽ ഇനി എന്തിനാണ് ഈ ടെൻഷൻ?”
അവൾ രണ്ടുപേരെയും നോക്കി.
“നമ്മൾ മൂന്നുപേരും ചേർന്ന് തീരുമാനിച്ച ജീവിതമാണ് ഇത്. അതുകൊണ്ട് ഇനി ആരും ആരുടെയും മുന്നിൽ അഭിനയിക്കേണ്ട.”
നിഖിൽ തലകുനിച്ചു.
“ശരി.”
അരുണിമയുടെ മുഖത്ത് വീണ്ടും ആ ആത്മവിശ്വാസമുള്ള പുഞ്ചിരി.
അവൾക്ക് ആദ്യമായി തോന്നി
തന്റെ
ആഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആരോടും മറുപടി പറയേണ്ടതില്ലെന്ന്.
അങ്ങനെ ആ ദിവസം കടന്ന് പോയി,
പിന്നെ വന്ന ഞായറാഴ്ച, നിഖിൽ ഷോപ്പിലേക്ക് രാവിലെ തന്നെ ഇറങ്ങി.