എവിടെയമ്മേ.. കാണട്ടേ…
അവൾ മൊബൈലിനായി കൈ നീട്ടി.
അതവൾക്ക് കൊടുക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. സ്ക്രീൻ സേവറായി ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഫോട്ടോയെങ്ങാനും അവള് കണ്ടാൽ…
വേണ്ട മോളേ… മറ്റൊരാളുടെ ഫോൺ അയാളറിയാതെ നമ്മൾ നോക്കരുത്. അത് തെറ്റാണ്… അത് കേട്ടതും അവൾ പിൻവാങ്ങി.
ഞാൻ മൊബൈൽ മോള് കാണാനിടയില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് ഒളിച്ചുവെച്ചു. അടുക്കളയിൽ വന്ന് പണികളോരോന്ന് ഒതുക്കുമ്പോഴും മനസ്സ് അസ്വസ്തമായിരുന്നു. മൊബൈലിലെ സ്ക്രീൻസേവറായി ഇട്ടിരിക്കുന്ന ആ ഫോട്ടോ എന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞ് വരുന്നു. അത് ഒന്നുകൂടി കാണണമെന്ന് മനസ്സിലൊരു മോഹം. അത് കൂടി… കൂടി വരുന്നു. ഞാനെന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ നോക്കിയിട്ട് പറ്റുന്നില്ല. ഒടുക്കം ഞാൻ പോയി ആ മൊബൈലെടുത്ത് ആ ഫോട്ടോയിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചൊന്ന് നോക്കി. വെളുത്ത് തുടുത്ത ഒരു യുവതി. അവൾ പൂർണ്ണനഗ്നയാണ്. അവളുടെ മുലകൾ കാണാൻ എന്നൊരുഭംഗിയാ. എഴുന്ന് നിൽക്കുന്ന വലിയ രണ്ട് ആപ്പിളുകൾ പോലുണ്ട്. ചില ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ കരിങ്കല്ലിൽ കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്ന സ്ത്രീരൂപങ്ങളുടെ മുലകൾ
കണ്ടാൽ ആരും നോക്കിനിന്നു പോകും. അത് കാണുന്ന ഏതൊരു സ്ത്രീയും തനിക്കും അതുപോലുള്ള മുലകൾ ഉണ്ടാകണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു പോവുമെന്നുറപ്പാ.. അത്പോലുള്ള മുലകളാണത്. അതിലൊന്നിന്റെ നിപ്പിൾ ചപ്പുകയാണ് കൂടെയുള്ളയാൾ. അയാളും പൂർണ്ണ നഗ്നനാണ്. ഫോട്ടോയിലൊന്ന്കൂടി ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കിയപ്പോഴാണ് കോരിത്തരിപ്പിക്കുന്ന ആ കാഴ്ച കണ്ടത്. അയാളുടെ വില്ലുപോലെ കുലച്ച് നിൽക്കുന്ന സാധനത്തിൽ പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ് അവളുടെ ഒരു കൈ. കൈക്കുള്ളിലിരിക്കുന്ന ആ സാധനത്തിന്റെ തൊലി പൊളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനാൽ അഗ്രഭാഗം ചുവന്ന് തുടുത്തിരിക്കുന്നതും വ്യക്തമായി കാണാം
അത് കണ്ടതും എന്റെ മനസ്സൊന്ന് പിടഞ്ഞു. ഞാൻ ആ സാധനത്തേലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചൊന്ന് നോക്കി. രവിയേട്ടന്റെത് അതിന്റെ പകുതിപോലും വരില്ല. എനിക്കത് കണ്ടിട്ട് വായിൽ വെള്ളം നിറയുന്നു. മനസ്സുകൊണ്ട് ഞാനത് ചപ്പിക്കുടിക്കുന്നതോർത്തങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് എന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. ഞെട്ടലോടെയാണ് ഞാൻ ഫോണിലേക്ക് നോക്കിയത്. രവിയേട്ടനായിരിക്കുമോ എന്നോർത്ത് ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോൾ അത് അയാളുടെ നമ്പറായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം എന്റെ മനസ്സൊന്ന് പിടച്ചു. ഫോൺ നിർത്താതെ അടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എടുക്കണോ… ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്താനാവുന്നില്ല. കുറച്ച്നേരം റിങ്ങ് ചെയ്തിട്ട് ഫോൺ നിശ്ചലമായി. ഹോ.. ആശ്വാസം… മനസ്സിലോർത്തുകൊണ്ട് അയാളുടെ ഫോൺ വീണ്ടും ഒളിച്ചു വയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ വീണ്ടും എന്റെ ഫോൺ റിങ്ങ് ചെയ്യുന്നു.
ഇനി എടുക്കാതിരിക്കുന്നത് ശരിയല്ല. അയാൾ ഫോൺ മറന്ന് വെച്ചതായിരിക്കും. ഫോൺ ഇവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടോ എന്നറിയാനായിരിക്കും നിരന്തരമായുള്ള ഈ വിളി. സഹായിക്കാനായി വന്നയാൾ.. പെരുമാറ്റത്തിൽ തികഞ്ഞ മാന്യൻ. അയാളുടെ ഫോൺ എടുക്കാതിരിക്കുന്നത് മര്യാദയല്ല… ഈ വിധ ചിന്തകളോടെ ഞാൻ ഫോൺ എടുത്തു.
ഹലോ.. ഇത് ഞാനാ.. അയാളുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോ
എന്റെ തൊണ്ട ഇടറി. ഒരു കണക്കിന്.. എന്താ… എന്ന് മാത്രം ചോദിച്ചു.
അയാൾ – “അതേ.. എന്റ ഫോൺ എവിടേയോ മിസ്സായി. അവിടെങ്ങാനും ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടായിരുന്നോ.. “
അപ്പോ ഫോൺ വെച്ചു മറന്ന് പോയതാണെന്ന കാര്യം ഉറപ്പായി.. അയാളപ്പോഴേക്കും വീണ്ടും ചോദിച്ചു… “അവിടെങ്ങാനും കണ്ടായിരുന്നോ…. “
അപ്പോഴേക്കും എന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടുകിട്ടിയിരുന്നു.
“അതെനിക്ക് കിട്ടി “
“ഹോ.. ആശ്വാസമായി.. അതേ.. ഒരുപകാരം ചെയ്യണം. അതൊന്ന് സ്വിച്ചോഫ് ചെയ്യണം. അല്ലെങ്കിൽ പ്രശ്നമാകും.”
എനിക്ക് ധൈര്യം കൂടി. ഞാൻ ചോദിച്ചു.. എന്ത് പ്രശ്നം?
അല്ല.. അത് പിന്നെ.. അതിൽ ചില സാധനങ്ങളുണ്ട്.
എന്ത് സാധനം…
അല്ല.. വേറൊന്നുമല്ല.. നമ്മളീ കുടുംബമായിക്കഴിയുന്നവർക്ക് പുതുമയുള്ള സാധനമൊന്നുമല്ല.. എന്നാലും അതാരെങ്കിലും കണ്ടാൽ മോശമാ..
അങ്ങനെ.. ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ മോശമാകുന്നതൊക്കെ എന്തിനാ സ്ക്രീൻ സേവറായിട്ടിടുന്നത്…? എനിക്കത് ചോദിക്കാനുള്ള ധൈര്യമൊക്കെയായി…