റാണി: ഡേവിഡ്, അവരെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല. പേടിക്കണ്ട.
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു.
റാണി: ഹെറ, നീ ഇവിടെ ഡേവിഡിന് കാവൽ നിന്നോളൂ. ഞങ്ങൾ നീരാട്ട് കഴിഞ്ഞു വിളിക്കാം.
ഹെറ: ശരി, റാണി.
റാണി: കാവൽക്കാർ എല്ലാം പുറത്ത് പോകൂ.
അവരും പോയി.
റാണി: എൻ്റെ അന്തപുരത്തിന് അടുത്ത് നിങ്ങൾ നിന്നോളൂ.
ഹെറ: ശരി….
റാണിയും തോഴിമാറും അങ്ങനെ പോയി. അവിടെ റാണിയുടെ അന്തപുരത്തിനു അടുത്ത് വാതിൽക്കൽ ഹെറ എന്നെ ഇരുത്തി.
ഹെറ: പേടിക്കണ്ട, നിൻ്റെ എല്ലാ കഴിവും പുറത്ത് എടുത്തോ.
അതും പറഞ്ഞു അവൾ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ അപ്പോൾ ആ കൊട്ടാരം മൊത്തത്തിൽ നോക്കുകയാണ്. കൂടുതലും പട്ട് തുണികൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ചുമരുകളും മറ്റുമാണ് കൂടുതൽ. പിന്നെ സ്വർണ നിറമുള്ള ഉപകരണങ്ങൾ ഉണ്ട്. എന്നാൽ അതൊന്നും സ്വർണ്ണം അല്ല എന്ന് തോന്നുന്നു. കാരണം പല കോണുകളിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ നീലയും ചുവപ്പും മിന്നി മറയുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെ ഞാൻ അവയെല്ലാം ആസ്വദിച്ചു ഇരുന്നു.
ഹെറ: റാണിയുടെ കഴിഞ്ഞോ അധീന?
അധീന: ഇല്ല. റാണിക്ക് ആ തണ്ട് കയറ്റി കൊടുക്കുന്ന സമയത്ത് ഞങ്ങൾ അതിനെ ശുദ്ധി വരുത്താറുണ്ട്.
റാണിയുടെ ഒരു തോഴി വാതിൽ തുറന്നത് ഹെറ കണ്ട് ചോദിച്ചു. അവളെ കണ്ട് ഞാൻ ഞെട്ടി. കാരണം മുന്ന് കാണുമ്പോൾ ഇത്രയും സൗന്ദര്യം തോന്നിയില്ല. മാറിന് മേലെ ടവൽ ഉടുക്കുന്ന പോലെ നീല പട്ട് തുണി ചുറ്റിയിട്ടുണ്ട്. അതും കാൽ മുട്ട് വരെ ഇറക്കം ഉള്ളത്.
അവളുടെ മുല പാതി പുറത്തായിരുന്നു. ആ പട ചട്ട ഇട്ടു കാണുമ്പോൾ മുലകൾക്ക് ഇത്രയും വലുപ്പം തോന്നിയില്ല. ഇപ്പൊ കുറച്ചു കൂടി നിറവും വന്നു. വിളഞ്ഞ ഗോതമ്പ് പാടം പോലെ സ്വർണ നിറമാണ് അവളുടെ.
ഹെറ: ആ…. അതിപ്പോ…
അധീന: ഡേവിഡിനെ കൊണ്ട് പോയി മുഴുവനോടെ ശുദ്ധി വരുത്താൻ റാണി പറഞ്ഞു.
ഹെറ: ആ…. ഇതിനെ മാത്രം കൊണ്ട് പോവാൻ കഴിയില്ല, അല്ലേ?
എൻ്റെ കുണ്ണയിൽ നോക്കി അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ അധീന വാ പൊത്തി ചിരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
അധീന: ഡേവിഡ് ഉള്ളിലേക്ക് വരൂ….
അധീന എന്നെയും കൂട്ടി ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. കൊട്ടാരത്തിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ഭംഗിയാണ് റാണിയുടെ അന്തപ്പുരം. കൊട്ടാരത്തിൽ എത്തിയപ്പോഴാണ് തുണി കൊണ്ടുള്ള വസ്ത്രങ്ങളും മറ്റും ഞാൻ കാണുന്നത്. മറ്റുള്ളവരെല്ലാം തോൽ കൊണ്ടുള്ള വസ്ത്രങ്ങളാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്.
അധീന എന്നെയും കൊണ്ട് നടന്നു. ഒരു മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ റാണിയുടെയും തൊഴിമാരുടെയും സംസാരവും ചിരികളും ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ അതിന് എന്നെ അവിടെ നിന്നും കുറച്ചുകൂടി മുന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
അധീന: ഈ അറയിലേക്ക് കയറിക്കോളു.
വാതിൽ തുറന്നു കൊണ്ട് അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി, പിന്നാലെ അധീനയും. പെട്ടെന്നാണ് ഞാൻ അവിടെ നിൽക്കുന്ന മൂന്ന് പെണ്ണുങ്ങളെ കാണുന്നത്. പൂർണ്ണനഗ്നാരായി നിൽക്കുന്നവരെ കണ്ട് ഞാൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി.
അധീന: ഇവർ ദാസികൾ ആണ്. കൊട്ടാരത്തിലെ എല്ലാവരും ആ മരത്തിൻ്റെ തണ്ട് കയറ്റുന്നതിനു വേണ്ടി ഇവരാണ് അതിനെ വൃത്തിയാക്കുന്നത്.
ഞാൻ: എങ്ങനെ?
അധീന: അതെനിക്ക് അറിയില്ല, ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല.
ഞാൻ: അല്ല… ഇവർക്കെന്താ തോൽ വസ്ത്രം ഇല്ലാത്തത്?
അധീന: ഇവർ ഇവിടെ നിന്ന് പുറത്ത് പോവില്ല. ഇവർക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം ഇവിടെ എത്തിക്കും.
ഞാൻ: ആഹാ…. പുറം ലോകം കാണില്ലേ ഇവർ?
അധീന: ഇല്ല….
ഞാൻ: അപ്പോൾ ഇവർക്കു കുട്ടികൾ?
അധീന: ആ തണ്ട് അവർ ഉപയോഗിക്കില്ല, അവർക്ക് അത് വിലക്കാണ്.
ഞാൻ: ഹോ….. അപ്പോൾ ഇവരുടെ കാലം കഴിഞ്ഞാ വേറെ ദാസികൾ ആരാവും?
അധീന: തെറ്റ് ചെയ്തതിനു ഉള്ള ശിക്ഷയാണ് ഈ ദാസി വേല. ദാസിമാർ അങ്ങനെ മാറി മാറി വരും.
ഞാൻ: മ്മ്….
അധീന: പരിചയപെടുത്തിയില്ലല്ലോ ഇവരെ. ഇത് അലാറ, ഇർഷി, ഷുരാല.
ഞാൻ: ഹോ…. ഇങ്ങനെയും പേരോ.
അധീന: അതെ….. ഞാൻ പോവാ. അലാറ, ഡേവിഡിനെ ശുദ്ധി വരുത്തണം.
അലാറ: ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ?
അധീന: വേറെ ഒരു സ്ഥലത്ത് നിന്ന് വന്ന അന്യഗ്രഹ ജീവിയാണ്. നമ്മുടെ ആ മരത്തിൻ്റെ തണ്ട് ദാ…ഇവൻ്റെ അരയിൽ ഉറപ്പിച്ചു വെച്ചേക്കാണ്.