കണ്ണൻ: ചേച്ചി… ഇന്ന് എന്താ കഴിക്കാൻ?
ഞാൻ: ഉലക്ക പുഴുങ്ങിയത്.
ഉണ്ണി: എന്നാ രണ്ട് ഉലക്ക പുഴുങ്ങിയത് എനിക്കു എടുത്തോ.
ഞാൻ: ആഹാ…. എന്നാ നല്ലോണം തിന്നോ.
അച്ഛൻ: എൻ്റെ മോളെ, കാലത്ത് തന്നെ തുടങ്ങിയോ അങ്കം.
ഞാൻ അവർക്ക് അപ്പവും മുട്ട കറിയും വിളമ്പി കൊടുത്തു.
ഉണ്ണി: ചേച്ചി കഴിക്കുന്നില്ലേ?
ഞാൻ: ഹോ..ഇപ്പോഴെങ്കിലും ചോദിച്ചല്ലോ.
ഉണ്ണി: എന്നാൽ ചേച്ചിയും ഇരിക്ക്. ഒരുമിച്ചു കഴിക്കാം.
അച്ഛൻ: ആഹാ…..നിങ്ങള് മാത്രം ഇരുന്നാ മതിയോ. എൻ്റെ ഭാര്യക്ക് കഴിക്കണ്ടേ.
ഞാൻ: ആണോ, എന്നാ പുന്നാര ഭാര്യയെ മോൻ തന്നെ വിളിച്ചോ.
അച്ഛൻ: എടി…നിനക്ക് കളി കുറച്ചു കൂടുന്നു.
അച്ഛൻ എൻ്റെ ഒന്ന് അനങ്ങിയതും ഞാൻ മാറി.
അച്ഛൻ: അവളിതെവിടെ പോയി?
ഞാൻ: അപ്പുറത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു.
അച്ഛൻ അമ്മയെ നോക്കൻ പോയി.
കണ്ണൻ: ചേച്ചി, എനിക്ക് വാരി തരുമോ?
ഞാൻ: ആ…വന്നു മടിയിൽ ഇരിക്ക്.
ഉണ്ണി: എന്നാ എനിക്കും വേണം.
ഞാൻ: ഹോ…നിന്നെ കൂടി മടിയിൽ ഇരുത്തിയാൽ എൻ്റെ കാൽ ഉടയും.
ഉണ്ണി: ഞാൻ അടുത്ത് ഇരുന്നോളാം. ചേച്ചി വാരി തന്നാൽ മതി.
ഞാൻ: എന്നാൽ വാ….
അങ്ങനെ കണ്ണൻ എൻ്റെ മടിയിൽ ഇരുന്നു. ഉണ്ണി എൻ്റെ അടുത്ത് കസേര ഇട്ടു അതിൽ ഇരുന്നു. കണ്ണൻ്റെ വയറിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു ഞാൻ ഒന്ന് വലിച്ചു കേറ്റി ഇരുത്തി. അപ്പോൾ അവൻ്റെ പുറം എൻ്റെ മുലയിൽ ഒന്ന് അമർന്നിരുന്നു. അതൊന്നും ഞാൻ കാര്യമാക്കാതെ ഇരുന്നു.
അങ്ങനെ രണ്ട് പേർക്കും ഞാൻ വാരി കൊടുക്കുന്നതിനു ഇടയിൽ അമ്മയും അച്ഛനും കയറി വന്നു. കൂടെ അച്ഛൻ്റെ ഏറ്റവും താഴെയുള്ള ദാസൻ പാപ്പാനും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ 3 പേരും വന്നു കയറിയതും ഞാൻ അനിയന്മാർക്ക് വാരി കൊടുക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്.
ദാസൻ : ആഹാ…. ഇവരെന്താ കൊച്ചു കുട്ടികൾ ആണോ ഇങ്ങനെ മടിയിൽ ഇരുത്തി വാരി കൊടുക്കാൻ?
അമ്മ: അങ്ങനെ ചോദിക്ക് ദാസാ. ഇവൾ ഇവരെ കൊഞ്ചിച്ചു വഷളാക്കി വെച്ചേക്കാ.
ഞാൻ: ഹോ…. പിന്നെ. എൻ്റെ അനിയന്മാരല്ലേ, ഞാൻ വാരി കൊടുക്കും.
അച്ഛൻ: ആ, അവർ ആങ്ങളയും പെങ്ങന്മാരും ആയി. നമ്മൾ അതിൽ ഇടപെട്ട് നാണംകെടേണ്ട.
അമ്മ: ആ.. നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ വളം വെച്ചു കൊടുക്ക്.
അച്ഛൻ: നിനക്ക് വേണെങ്കിൽ എൻ്റെ മടിയിൽ ഇരുന്നോ.
അമ്മ: ആ… എന്നാ ഞാനും ഒന്ന് നോക്കട്ടെ.
ഞാൻ: അല്ല… പാപ്പാൻ എന്താ കാലത്ത് തന്നെ?
ദാസൻ: എൻ്റെ മോളെ, നിൻ്റെ മേമ്മ എണീക്കാൻ നേരം വൈകി. കഴിക്കാൻ ഒന്നും ആയിട്ടില്ല.
അമ്മ: ആ…അത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാനാ പറഞ്ഞെ ഇവിടെ അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും ആയി എന്ന്.
അച്ഛൻ: അത് അല്ലേലും നിൻ്റെ അപ്പം ദാസന് നല്ല കൊതിയാ.
അച്ഛൻ അമ്മയെ ഒന്ന് ഇടക്കണ്ണിട്ട് നോക്കി. അമ്മ ഒന്ന് ചമ്മി അച്ചനെ തുറിച്ചു നോക്കി.
ദാസൻ : അല്ലെങ്കിലും ഏടത്തിടെ അപ്പം ആർക്കാ ഇഷ്ടമല്ലാത്തത്. നല്ല പാലപ്പം അല്ലെ….
അച്ഛൻ: ആഹാ, അതിന് അത്രയും രുചി ഉണ്ടോ?
ദാസൻ: ആ… ചേട്ടന് എന്നും കിട്ടില്ലല്ലേ, അത്കൊണ്ട് തോന്നില്ല.
ഉണ്ണി: ഇല്ല പപ്പാ. അമ്മ വല്ലപ്പോഴും ആണ് ഉണ്ടാക്കുന്നെ.
അത് കേട്ട് അമ്മയും അച്ഛനും ചിരി അടക്കി പിടിച്ചു.
അമ്മ: അതെ…. മതി മതി. പിള്ളേർ എല്ലാം അരിയും പറിയും തിരിച്ചറിയാൻ ഉള്ള പ്രായമായി എന്ന് ഓർമ്മ വേണം.
അച്ഛൻ: അതിന് ഞങ്ങൾ പാലപ്പത്തിനെ കുറിച്ച് അല്ലെ പറഞ്ഞെ.
ദാസൻ: മ്മ്… അതെ…..
അച്ഛൻ: ആ…എനിക്ക് തിന്നുമ്പോൾ രുചി കുറച്ചു കുറഞ്ഞ പോലെ തോന്നി. അതല്ലേ പറഞ്ഞെ.
അമ്മ: ആണോ. അത് നിങ്ങൾ അനിയന്മാരുടെ വീട്ടിൽ നല്ല വീർത്ത ഇഡ്ഡലിയും നെയ്യപ്പവും തിന്ന് എൻ്റെ പാലപ്പം ടേസ്റ്റ് പിടിക്കാണ്ടാവും.
അച്ഛൻ അമ്മയെ ഒന്ന് ചമ്മിയ മുഖത്തോടെ നോക്കി.
ദാസൻ: ഇപ്പോൾ സമാധാനമായി. അല്ലെ ചേട്ടാ?
അച്ഛൻ: കുറച്ച്.
അമ്മ: നിങ്ങൾ എന്ത് കോപ്പ് നോക്കി ഇരിക്കാ. കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ എണീറ്റു പോ, പിള്ളേരെ.
ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ എണീറ്റു പോയി. ഞാൻ അടുക്കളയിൽ അമ്മയെ സഹായിക്കാൻ കൂടിയപ്പോൾ, അമ്മേടെ മുഖത്തു ഒരു കള്ള ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ: എന്താ ഒരു ചിരി?
അമ്മ: എന്ത് ചിരി? ഒന്ന് പോടീ.