എന്തൊരു കുണ്ടിയാ ഈ അമ്മയ്ക്ക് എന്ന് രവി മനസിൽ പറഞ്ഞു,
ഷട്ടിയുടെ പാടുകൾ നനഞ്ഞ മുണ്ടിന് മുകളിലൂടെ തെളിഞ്ഞു കാണാം,
ഇടുപ്പിലെ കൊഴുത്ത മാംസങ്ങൾ രണ്ടു സൈഡിലായി തള്ളി നിൽക്കുന്നതും രവി നോക്കി നിന്നു,
രവി നോക്കുന്നത് കവിത കണ്ടു എന്നു മനസിലാക്കിയതു കൊണ്ട്, രവി പെട്ടന്നു തന്നെ നോട്ടം മാറ്റി
സെറ്റിയിലേയ്ക്ക് ഇരുന്നു,
പയ്യെ തിന്നാൽ പനയും എന്ന ആപ്തവാക്യം രവി മനസിൽ ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് നല്ല കുട്ടിയായി ഇരുന്നു,
രാത്രിയിൽ അമ്മ ഭക്ഷണം വിളമ്പുമ്പോൾ കവിത കാണാതെ രവിയുടെ കണ്ണുകൾ അമ്മയുടെ മുല വിടവിലേയ്ക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി,
കവിത കാണുമോ എന്ന ഭയം കൊണ്ട് വേഗം രവി കണ്ണുകൾ മാറ്റിക്കളഞ്ഞു ,
രവിയിപ്പോൾ കരിമ്പിൻ കാട്ടിൽ കയറിയ ആനയുടെ അവസ്ഥയായിരുന്നു,
ഫുഡൊക്കെ കഴിച്ച് കുറച്ചു നേരം ടിവി യും കണ്ടിരുന്ന ശേഷം രവിയും കവിതയും കിടക്കാനായി മുറിയിലോട്ടു കയറിയതും,
സവിത ഓടി വന്ന്
വാതിലടയ്ക്കല്ലേ…. എൻ്റെ ഒരു ബുക്ക് അതിനകത്തായി പോയി എന്നു പറഞ്ഞ്
അവളതിനകത്തേയ്ക്ക് തള്ളിക്കയറി,
മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ബുക്ക് എടുത്ത ശേഷം സവിത കട്ടിലിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു:
ഇതെന്താ കട്ടിലിൽ ഒരു യുദ്ധം നടന്നതു പോലുണ്ടല്ലോ ?,
യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് ഈ ബഡ്ഷീറ്റങ്കിലും ഒന്നു നേരേ വിരിച്ചിട്ടുടായിരുന്നോ രണ്ടാൾക്കും
എന്നു പറഞ്ഞ് ഞങ്ങളെ നോക്കി ഒരു ചിരിയും പാസാക്കി,
കവിത: ഇച്ചിരി കൂടുന്നുണ്ട്, നിൻ്റെ കുട്ടിക്കളി,
സവിത : അതെ, അതെ, ഇന്നലെ വരെ കുട്ടിക്കളി കളിക്കാൻ ഞാനേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്ന് മറക്കരുത്,
ഇതു കേട്ടതും കവിത നാണം കൊണ്ട് തലയൊന്ന് കുമ്പിട്ടു,
എന്നിട്ട് കവിത : നീ ഇപ്പോ തൽക്കാലം ഒന്ന് പോയോ
സവിത: ഞാൻ പോകാം, പക്ഷേ കഥകളൊക്കെ എനിക്കും കൂടി പറഞ്ഞു തരാമെന്ന ഒരു വാക്കുണ്ട് , അതു മറക്കാതിരുന്നാൽ മതി,
ഇതും കൂടി കേട്ടപ്പോൾ കവിത ചെറിയ ചിരിയോടെ രവിയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് സവിതയെ പിടിച്ച് പുറത്താക്കി വാതിലടച്ചു,
എന്നിട്ട് കവിത ഒരു ജാള്യതയാർന്ന മുഖത്തോടു കൂടി രവിയെ നോക്കി,
എന്താ അവൾ പറഞ്ഞത് എന്ന് രവി ചോദിച്ചു
പറഞ്ഞു തരാം എന്ന് കൈയും മുഖവും കൊണ്ട് ഘോഷ്ടി കാണിച്ചു കൊണ്ട് കവിത കട്ടിലിലേയ്ക്കിരുന്നു..
കൂടെ രവിയും.