ഞാൻ ഞട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
സാം ഞങ്ങളുടെഉറക്കെയുള്ള ശബ്ദം കേട്ടു കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു.
“ഞങ്ങളു ചെന്നാപാൾ കക്ഷിയവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു; അതാ, രണ്ടെണ്ണം വിടാമെന്നു കരുതി ഇവിടെ വന്നതു്” ഗോപു ഉടനെ തന്നെ പ്രതിരോധം സംഘടിപ്പിച്ചു. “ഇച്ചിരി കഴിഞ്ഞ് ഒന്നുകൂടി പോയി നോക്കണം.”
“നമുക്കു ചരക്കിനെ തപ്പണ്ടേ?” സാം വിട്ടില്ല.
“വരട്ടെടാ, സമയമുണ്ടല്ലോ, നീ ഇവിടിരുന്നു രണ്ടു പെണ്ണു കഴിക്കു്; പത്രാസേ..”
രണ്ടെണ്ണം അകത്തു ചെന്നപ്പോൾ സാം ഉഷാറായി.
“നീയാ കാപ്പർഖാനായിലെ മിടുമരത്തിന്റെ കഥ ഒന്നു പറഞ്ഞെടാ സാമേ പ്രേം കേട്ടുകാണത്തില്ല.”
“ഏയ്, ഈ കഥ എല്ലാവരും കേട്ടിട്ടുണ്ടാവും; പെമിനാറിയത്തില്ലേ?”
“ഇല്ലല്ലോ, മുള്ളുമരത്തിന്റെ കഥ ഞാൻ കട്ടിട്ടില്ല. കുട്ടിക്കഥയാണോ?”
“ഇതു കുട്ടിക്കഥയൊന്നുമല്ല. അവരുടെ അടുത്ത് ഒരച്ചനുണ്ട്. അങ്ങേരുടെ ഒരു കഥയാ. എന്താടാ ആ അച്ചൻറ പേത്? ഞാലിപ്പൂവനോ?”
ഭപാളേങ്കോടനച്ചൻ”, സാം പറഞ്ഞു.
“സാം, ഒരു കാര്യം ഞാൻ പറയാം; വെറുതെ അച്ചന്മാരെയും കന്യാസ്തീകളെയുമൊക്കെ നാം ദുഷിക്കരുത്; ദൈവവേലയാ അവരു ചെയ്യുന്നത്; മഹാപാപമാ അത്” ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“എല്ലാ അച്ചന്മാരും കന്യാസ്ത്രീകളും അങ്ങനെയങ്ങു ദൈവവേല ചെയ്യുകയല്ല; ഇതിനിടയ്ക്കു ചില ചില്ലറ വേലത്തരവും ഉണ്ടു്.” സാം പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“എന്തായാലും നീയാ കഥ കേക്ക്” ഗോപു പറഞ്ഞു. “പറയടാ സാം ”
“ഈ ചാളേങ്കോടനച്ചൻ എന്നുപറയുന്ന ആളു ഭയങ്കരനായിരുന്നു. എന്നു വച്ചാ ഒരു നല്ല കോഴി (സാം പറഞ്ഞു) ഒരു ദിവസം ഒരു പെണ്ണ് സുസമ്മ അങ്ങേരുടെ അടുത്തു കുമ്പസരിച്ചു.
“ഞാൻ അറിയാതെ ഒരു തെറ്റു ചെയ്തു പോയി, അച്ചാ’
‘എന്തു തെറ്റാ നീ ചെയ്തത് സുസമ്മേ?’
“ഞാൻ ഒരാളുമായി… അതു ഞാൻ എങ്ങനെ പറയും അച്ചോ?’
“മനസ്സിലായി; മുഴുവൻ ചെയ്യോ?’
“എന്നുവച്ചാൽ..?’
“അകത്തുകേറ്റിയോ എന്ന്?’
“അതെ അച്ചോ, ഒറ്റ പ്രാവശ്യം; ഒരു തെറ്റു പറ്റി.’ ഭാഗ്യവാൻ ആ ഇടയൻ, അച്ചൻ ഓർത്തു.
“മരിച്ചുകഴിഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ ഇതിനുള്ള ശിക്ഷ എന്താണെന്നറിയാമോ സൂസമ്മേ?’ “ഇല്ല. ചെറിയ ഒരു ശിക്ഷയല്ലേ ഉള്ളൂ?…’
“അല്ല സൂസമ്മ വളരെ വലിയ തെറ്റാ നീ ചെയുത്: മരിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ ഭയങ്കര ശിക്ഷയാ ഇതിനു്; അറിയാമോ നിനക്ക്?’
“ഇനി ഞാൻ എന്തു ചെയ്യും അച്ചോ?’
“നീ വൈകുന്നേരം അരമനയിൽ വാ എന്തെങ്കിലും പ്രതിവിധി പഴയ നിയമത്തിൽ പറയുന്നുണ്ടോ എന്നു ഞാൻ വായിച്ചു നോക്കട്ടെ.’
“ശരി നന്നായിട്ടു വായിക്കണം, അച്ചാ, എന്നെ എങ്ങനെയെങ്കിലും രക്ഷിക്കണം.’
അന്നു വൈകുന്നേരം സൂസമ്മ അരമനയിൽ ചെന്നു. പാളങ്കാടൻ അച്ചൻ പഴയ നിയമം വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. സുന്ദരിയും അവിവാഹിതയുമായ സൂസമ്മായക്കണ്ടപ്പോൾ അച്ചൻറ ഉള്ളാന്നു കാളി.
“നീ കാപ്പർസാനാ എന്നെ സ്ഥലത്തേക്കുറിച്ചു പഴയ നിയമത്തിൽ വായിച്ചത് ഓർക്കുന്നുണ്ടോ ?’
“ഉവ്വച്ചോ, അഫ്ഘാനിസ്ഥാനിലല്ലേ ആ സ്ഥലം?’
“മണ്ടിപ്പെണ്ണ, അത് നരകത്തിലെ ഒരു താലൂക്കിന്റെ പരാ, അവിടത്തെ മുള്ളുമുരിക്ക് അറിയാമോ? അയൽക്കാരന്റെ കുണ്ണ അകത്തുകേറ്റാൻ അനുവദിച്ച ആ കടുത്ത തെറ്റിന് പുസ്തകത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ശിക്ഷ എന്താണെന്നറിയാമോ?’
‘ചെറിയ എന്തെങ്കിലും…. ആദ്യത്തെ തെറ്റല്ലേ..”
‘കാപ്പർഖാനായിലെ ആ മുള്ളുമരത്തിന്റെ നീളമുള്ള ഒരു കമ്പെടുത്ത് നിന്റെ പൂറ്റിൽ ഉരയ്ക്കും; നിന്റെ മറ്റവൻ കുണ്ണയെടുത്തു കേറ്റി ചെയ്ത പോലെ ‘
‘അയ്യോ അച്ചാ, എനിക്കതു് ആലോചിക്കാൻ കൂടി വയ്യ… എന്തു വേദനയായിരിക്കും..”
‘വേദന മാത്രമല്ല. ചോരയും ഒരുപാടു വരും…’, പുസ്തകം മടക്കി പാളങ്കോട് പറഞ്ഞു.
‘അച്ചൻ വിചാരിച്ചാൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഈ ശിക്ഷയിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കാൻ പറ്റുമോ?’ സുസമ്മ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
‘ഹും’, അച്ചൻ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു, ‘ഒരു വഴിയുണ്ട്, നീ സമ്മതിക്കുമെങ്കിൽ.”
‘ഞാൻ സമ്മതിക്കാം, അച്ചൻ വഴിയെന്താണെന്നു പറ.’
‘കാപ്പർസ്ഖാനായിലെ മുള്ളുമരത്തിന്റെ ചെറിയൊരു കമ്പ് ഇവിടെ എന്റടുത്തുണ്ട്: അതു ഞാൻ നിനക്കു നോവാതെ പതുക്കെ..നിന്റെ..അതിൻറകത്തുകേറ്റി ഉരയ്ക്കാം ; കൂടെ ചില സ്തോത്രങ്ങളും ചൊല്ലാം. ഇവിടെ വച്ചു് അതു നടത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽപ്പിന്നെ നരകത്തിൽ അതിനു വേറേ ശിക്ഷയില്ല.’