വസ്ത്രങ്ങൾ മാറി. അവർ പറഞ്ഞ പോലെ ഒരു തോർത്ത് ഉടുത്തു. എന്നിട്ട് അരയിൽ ചരട് ധരിച്ചു.
പുഴ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. അങ്ങോട്ട് വരുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായ ഭീതി എനിക്കപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നഗ്ന പാദനായിട്ടും കല്ലും മുള്ളും എന്നെ നോവിച്ചില്ല. ഞാൻ പുഴക്കരയിൽ എത്തി. കല്ലുകളിൽ ചവിട്ടി പുഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. പുഴയിലെ വെള്ളത്തിനു തണ്ടുപ്പുണ്ട്. ഒപ്പം നല്ല ഒഴുക്കുണ്ട്.
മഴക്കാറുണ്ട്.
കല്ലിൽ പൊതി വച്ചു. തോർത്ത് മുണ്ട് ഊരി അതിനു മീതെ വച്ചു.
ഞാൻ ഒന്ന് മുങ്ങി നിവർന്നു. പുഴയിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ എന്റെ ശരീരത്തിൽ എന്തോ പെട്ടെന്ന് സംഭവിച്ചു. പെട്ടെന്ന് എന്താണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. എന്റെ നവദ്വാരങ്ങളിലൂടെ വിസ്സർജ്ജനം നടന്നതായിരുന്നു അത്. കുളിച്ച് കയറി. തോർത്തി. എന്നിട്ട് ആ പൊതി തുറന്നു.
ഒരു മുണ്ടും ഒരു കോണകവും മേൽമുണ്ടും മാത്രം. ഒപ്പം വളഞ്ഞ വായ്ത്ത്തലയുള്ള ഒന്നരയടി നീളമുള്ള ഒരു കത്തിയും.
ഞാൻ ആ കോണകം എടുത്ത് അരയിൽ ചുറ്റി കാലിന്റെ ഇടയിലൂടെ എടുത്ത് പുറകിൽ കുത്തി. മുണ്ട് ഉടുത്തു. മേൽമുണ്ട് കൊണ്ട് പുതച്ചു.
തോർത്തിക്കഴിഞ്ഞ് തോർത്തും കവറും പുഴയിൽ എറിഞ്ഞു.
തിരികെ വരുമ്പോൾ ഞാൻ അവർ പറഞ്ഞതു പോലെ പടിപ്പുര കടന്ന് വലതു വശത്തെ പനയുടെ ചുവട്ടിൽ കണ്ണടച്ച് നിന്നു.
അൽപം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ചിലങ്കയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
“ചില കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുണ്ട്. ഒരു കാരണവശാലും ഞാൻ പറയാതെ കണ്ണ് തുറക്കരുത്.” പ്രൊഫസർ ജയന്തിയുടെ ശബ്ദം.
തണുത്ത വിരലുകൾ എന്റെ അരകെട്ടിൽ പടരുന്നു. അത് എന്റെ മുണ്ടും കോണകവും അഴിച്ചു. നാഭിയിൽ ഒരു ചുണ്ട് ഉരയുന്നു. നാഭിച്ചുഴിയിൽ നിന്നും അത് താഴേക്ക് മെല്ലെ മെല്ലെ പോയി. വല്ലാത ഒരു അനുഭൂതി എൻറ ശരീരത്തിൽ പടർന്നു എന്നൽ എന്റെ കുണ്ണ യാതൊരു അനക്കവും ഇല്ലാതെ കിടക്കുന്നത് എന്നെ അൽഭുതപ്പെടുത്തി.
പെട്ടെന്ന് എന്റെ അരക്കെട്ടിൽ പല്ലുകൾ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. കടുത്ത വേദന എന്റെ ശരീരത്തിൽ പടർന്നു. എന്നാൽ എനിക്ക് ചലിക്കുവാനോ നിലവിളിക്കുവാനോ ആയില്ല.
ശരീരം മരവിച്ച പോലെ. എന്റെ അരക്കെട്ടിൽ രശ്നം ഒഴുകുനുണ്ടാകണം. അറിയാൻ ആകുന്നില്ല. എന്നാൽ വയുവിൽ രക്ടഗന്ധം പടർന്നു. എന്താണെനിക്ക് സംഭവിക്കുന്നതെൻ പോലും പറയുവാൻ ആകുന്നില്ല.
അരക്കെട്ടിൽ കടുത്ത വേദനയുണ്ട്. അവരുടെ തല എന്റെ അരക്കെട്ടിൽ നിന്നും തള്ളിമാറ്റുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ അപ്പോളും എന്റെ കൈകൾ അനക്കാൻ ആകുന്നില്ലായിരുന്നു.
അൽപസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അരക്കെട്ടിൽ നിന്നും അവർ തല മാറ്റി.
പാദസ്വരതിൻ കിലുക്കം അകന്നു പോയി. അതിനിടയിൽ വീണ്ടും അവരുടെ ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു.
“ഇനി കണ്ണ് തുറന്ന് ഗിരിജയുടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു കൊള്ളുക. മറക്കരുത് അവളെ പ്രാപിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ തിരികെ പോരുക. പ്രാപിക്കുന്നതിനു മുമ്പ അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ നിന്നും രക്തം പാനം ചെയ്യണം.”
വേദന പൊടുന്നനെ പൂർണ്ണമായും മാറി. പുതിയ ഒരു മനുഷ്യനായതു പോലെ തോന്നി എനിക്ക്.
എന്റെ അരയിൽ തപ്പി നോക്കി. മുറിവോ രക്ടമോ ഒന്നും ഇല്ല. പുഴയിൽ നിന്നും വരുമ്പോൾ ഉടുത്ത പോലെ തന്നെ വസ്ത്രങ്ങൾ അതു പോലെ തന്നെ ഉണ്ട്. അപ്പോൾ നേരത്തെ നടന്നത്? കൂടുതൽ ചിന്തിക്കുവാൻ ആകുന്നുമില്ല. ഞാൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
ഇരുട്ടായിരുന്നെങ്കിലും എനിക്ക് മുന്നോട്ട് പോകുവാൻ യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും തോന്നിയില്ല. പരിചിതമായ വഴിയിലൂടെ പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ നടക്കുന്നതു പോലെ തോന്നി. കുറേ മുന്നോട്ട് ചെന്നിട്ടും വഴിയിൽ ആരെയും കണ്ടില്ല. ഒരു ഇടവഴിയിലൂടെ ആണ് നടത്തം. അൽപം കഴിഞ്ഞപ്പോൽ ഒന്നു രണ്ടു വീടുകൾ കണ്ടു. പക്ഷെ പുറത്ത് ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
വീണ്ടും നടന്ന് ഒരു റോഡിലെത്തി. റോഡിൽ ചിലരെ കണ്ടു. എന്നാൽ അവർ എന്നെ കണ്ടതായി തോന്നുന്നില്ല. ഞാൻ ഇനി വല്ല അദൃശ്യനുമായോ? ശരീരത്തിൽ പിച്ചി നോക്കി. നോവുന്നുണ്ട്. അപ്പോൾ സ്വപ്നമല്ല.
നടത്തം ചെന്നെത്തിയത് പനയോലകൊണ്ട് മേഞ്ഞ ഒരു വീടിന്റെ മുന്നിലാണ്. മുമ്പിൽ ഒരു മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക് കത്തുന്നുണ്ട്. അതെ ഇതു തന്നെ ഗിരിജേച്ചിയുടെ വീട് എന്ന് ആരോ എന്റെ ഉള്ളിൽ മന്ത്രിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി. ഞാൻ കടമ്പായിക്ക് മുകളിലൂടെ കാൽ കവച്ച് വച്ച് കടന്നു.