ഞങ്ങൾ ബൈക്കിൽ കയറി തിരിച്ചു പോരാൻ തുടങ്ങി
ഞാൻ: എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു?
മുസ്തു: ൻ്റെ പൊന്നേ…ഒന്നും പറയണ്ട..സൂപ്പർ മൊതലാണ്… ഗൾഫിന്ന് ഉള്ള ചീസും ബട്ടറും ഒക്കെ തിന്ന് നെയ്യിൽ കൊഴുപ്പിച്ചെടുത്ത കുണ്ടിയാണ് മോനെ..മെല്ലെ ഊരി ഊരി അടിക്കുമ്പോ അതിൻ്റെ ഉള്ളിന്ന് ഒരു സൗണ്ട് വരാനുണ്ട്..ആളെ ഹരം കയറ്റുന്ന സൗണ്ട്..ഹൊ.. എത്ര കേട്ടാലും മടുക്കൂല..സ്വർഗ്ഗം അല്ല…അതിൻ്റെ അപ്പുറത്ത് എന്തൊക്കെയോ കണ്ടു.
ഞാൻ: ഇതെത്രാമത്തെ കളിയാണ്?
മുസ്തു: ഇന്നാണ് ആശ്വാസത്തിൽ പൂർണ്ണമായ ഒരു കളി കിട്ടുന്നത്. ചെറിയ രീതിയിൽ ഒന്ന് വെള്ളം കളയാൻ ഉള്ള പരിപാടികൾ രണ്ടുമൂന്ന് പ്രാവശ്യം ഒപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ: അവനിതിൽ മുൻപരിചയം ഉണ്ടോ?
മുസ്തു: ഹേയ്, ഇല്ലില്ല. നല്ല ഫ്രഷ് കൂതിയാണ്.
ഞാൻ: അതെങ്ങനെ അറിയും? അവൻ പറഞ്ഞതാണോ?
മുസ്തു: കൂതി കണ്ടാലറിയാം. കുണ്ണ കയറിയ കൂതിയുടെ മൂലം ചെറുതായിട്ടെങ്കിലും പൊട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും. ഇത് ഒരു റോസ് പൊട്ടുപോലെയെ ഉള്ളു.
ഞാൻ: ഹ.. ഹ…അതിപ്പോ ശെരിയായിട്ടുണ്ടാവും. അവൻ എങ്ങനെ കൊതത്തിൽ കയറ്റാൻ സമ്മതിച്ചു?
മുസ്തു: അങ്ങനെ പെട്ടെന്നൊന്നും ആരും സമ്മതിച്ചു തരൂല. നമ്മൾ സമ്മതിപ്പിച്ചെടുക്കണം. അതൊക്കെ ഒരു നാക്കല്ലേ മോനെ.
ഞാൻ: ഹൊ… നിൻ്റെയൊക്കെ ഒരു ഭാഗ്യം. എടാ, എൻ്റെ കാര്യം വല്ലതും നടക്കുമോ?
മുസ്തു: നോക്കാടാ, നീ സമാധാനപ്പെട്.
കുറച്ചു ആലോചിച്ച ശേഷം –
മുസ്തു: എടാ, നിനക്ക് അവനെ ബൈക്ക് പഠിപ്പിക്കാമോ?
ഞാൻ: അതിനിപ്പോ എന്താ? അവനെ കിട്ടുമെങ്കിൽ ഞാൻ എന്തും ചെയ്യും.
മുസ്തു: എന്നാ ആ വഴിക്ക് നോക്കാം.
അൽപ്പ നേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം.
ഞാൻ: നീ അവനെ കളിച്ച കഥ പറയ്, കേൾക്കട്ടെ.
മുസ്തു: നീ ബൈക്ക് എവിടെയെങ്കിലും നിർത്ത്, എന്നിട്ട് പറയാം.
ഞങ്ങൾ വരുന്ന വഴിക്ക് ഒരു വയലുണ്ട്. അവിടെ നല്ല തണുത്ത കാറ്റ് വീശും. ആ കാറ്റും ആസ്വദിച്ചു കഥ കേൾക്കാൻ നല്ല രസമായിരിക്കും. ഞാൻ ബൈക്ക് ആ വയലിൽ ഒരു ഓവുപാലത്തിനടുത്ത് നിർത്തി. ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങി ഓവുപാലത്തിൻ്റെ ഭിത്തിയിൽ ഇരുന്നു.
മുസ്തഫ കഥ പറയാൻ തുടങ്ങി. അതിങ്ങനെയായിരുന്നു:
അന്ന് നീ വന്ന ദിവസം അവൻ മെമ്മറി കാർഡ് തിരിച്ചു തരാൻ വന്നതായിരുന്നു. നീയുള്ളത് കൊണ്ട് തരാതെ തിരിച്ചു പോയി. പിറ്റേ ദിവസം അവൻ വീണ്ടും അതുമായി വന്നു. കാർഡ് തിരിച്ചേല്പിച്ചു എൻ്റെ അടുത്ത് തന്നെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ മൊബൈൽ എടുത്ത് അവനു കൊടുത്തു. അവൻ അത് വാങ്ങി.
നിഹാൻ: ഇതിലുണ്ടോ?
ഞാൻ: മറ്റേത് മുഴുവൻ കണ്ടോ?
നിഹാൻ ‘അതേ’ എന്ന് തല കുലുക്കി.
ഞാൻ: എങ്ങനെയുണ്ട്?
നിഹാൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ‘സൂപ്പർ’ എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
ഞാൻ: ഇന്ന് വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോവണ്ടെ?
നിഹാൻ: ഇന്ന് വേണ്ട, വീട്ടിൽ ആളുണ്ട്.
ഞാൻ: അടുത്ത തവണ വീട്ടിൽ ആളില്ലാത്തപ്പോ ഞാനും കൂടെ വരും. സമ്മതിച്ചോ?
നിഹാൻ: എന്നിട്ടെന്തിനാ?
ഞാൻ (ഗോഡൗണിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട്): നീ അകത്തേക്ക് പോ, ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം.
അവനത് കേട്ട് ചിരിച്ചു. പിന്നെ കൈ നീട്ടിക്കൊണ്ട്
നിഹാൻ: ഒന്ന് വേഗം താ.
ഞാൻ അവനെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു മൂപ്പിച്ചു കൊണ്ട് എൻ്റെ വാലറ്റ് എടുത്ത് അതിൽ നിന്നും വേറെ ഒരു മെമ്മറി കാർഡ് എടുത്ത് അവനു കൊടുത്തു. അവൻ അതും വാങ്ങി നേരെ ഗോഡൗണിലേക്കാണ് പോയത്. (കടയുടെ തൊട്ട് പിറകിലുള്ള റൂം. ഷോപ്പിൽ നിന്നും ഒരു ഡോറിൻ്റെ വലിപ്പത്തിൽ ചുമര് പൊളിച്ച് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അരിയുടെയും പഞ്ചസാരയുടെയും ഒക്കെ ചാക്കുകൾ അവിടെയാണ് സൂക്ഷിക്കുന്നത്. ഷട്ടർ തുറക്കാറില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ലൈറ്റ് ഇട്ടില്ലെങ്കിൽ അകത്ത് എപ്പോഴും ഇരുട്ടാണ്).
അവൻ ഗോഡൗണിൻ്റെ അകത്തേക്ക് പോയത് എനിക്കുള്ള ക്ഷണമാണോ എന്നെനിക്ക് തോന്നി. അല്ലെങ്കിൽ അവന് മുമ്പ് ഇരുന്ന മൂലക്ക് തന്നെ ഇരുന്നാൽ പോരെ. അന്ന് ഞാൻ അത്യാവശ്യം തടവി വിട്ടത് അവന് ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവണം. അതുപോലെ ഇനിയും അവൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട് എന്നെനിക്ക് തോന്നി. ഞാൻ കടയിലെ കാര്യങ്ങളിൽ മുഴുകി. കുറെ കഴിഞ്ഞും അവനെ പുറത്തോട്ടൊന്നും കാണാതായപ്പോൾ ഞാൻ വാതിൽക്കൽ ചെന്നു എത്തി നോക്കി. അവൻ ഒരു മൂലക്ക് ഒരു ചാക്കിൽ ചാരി നില്പുണ്ട്. ഇരുട്ടത്ത് മൊബൈലിൻ്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവൻ്റെ വെളുത്ത മുഖവും ചുവന്ന ചുണ്ടുകളും തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ മെല്ലെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. എന്നെ കണ്ടതും അവനൊന്ന് ഞെട്ടി മൊബൈൽ ഡിസ്പ്ലേ പെട്ടെന്ന് ഓഫാക്കി.