അപ്പഴാണ് അവൾ ബോർഡിൽ ഒരു ചിത്രം കണ്ടത്. അത് ആ ബോർഡ് മുഴുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ടീച്ചർ ബോർഡിൽ എഴുതുന്നതും കുട്ടികൾ നോക്കി ഇരിക്കുന്നതും. ടീച്ചറുടെ ശരീരവടിവുകൾ നല്ലോണം വരച്ച് വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ചിത്രത്തിൽ സാരിയും ബ്ലൗസും ഇട്ടു നിൽക്കുന്ന പെണ്ണിൻ്റെ ചന്തിയും പുറവും ഇടുപ്പിലെ മടക്കും എല്ലാം നല്ലോണം വരച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഗായത്രി: കലാകാരന്മാർ മാത്രമല്ല കലാകാരികളും ഉണ്ടല്ലേ ഇവിടെ?
അതും പറഞ്ഞ് ഗായത്രി ബോർഡിൽ നിന്ന് അത് മാച്ചു കളഞ്ഞു.
ഗായത്രി: ഞാനാണ് നിങ്ങളുടെ പുതിയ മിസ്സ്.
അവൾ അവരോട് പറഞ്ഞു.
ഗായത്രി: ആദ്യം നമുക്കൊന്ന് പരിചയപ്പെടാം.
“മിസ്സിൻ്റെ പേര് ഗായത്രി എന്നല്ലേ?” ആരോ പറഞ്ഞു.
ഗായത്രി: അതെ.
അങ്ങനെ ഗായത്രി അവളെ പരിചയപ്പെടുത്തി. അവരെയും പരിചയപെട്ടു. അവരിൽ പലരും കല്യാണം കഴിഞ്ഞതാണ്. ജോലിക്കും മറ്റുമായി പഠിക്കാൻ വന്നേക്കുന്നു. ചിലർ വെറുതെ നേരമ്പോക്കിനും. അങ്ങനെ അവൾ ക്ലാസ്സ് എടുക്കാൻ തുടങ്ങി.
ക്ലാസ്സ് എടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിന് ഇടയിൽ പലരും അടക്കം പറയുന്നതും ചിരിയുമെല്ലാം അവൾ കണ്ടു. അങ്ങനെ നടക്കുമ്പോളാണ് ലാസ്റ്റ് ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുന്ന അനുവിൻ്റെ മുഖത്തു ഒരു പ്രത്യേക ഭാവം. ആ ഭാവം ഗായത്രിക്ക് പരിചയം ഉള്ളതായിരുന്നു.
അവൾ അത് കാണാത്ത പോലെ അവളുടെ അടുത്ത് കൂടി നടന്നപ്പോൾ അര ഭാഗത്തേക്ക് ഒന്ന് പാളി നോക്കി. അപ്പോഴാണ് ആ കാഴ്ച്ച ഗായത്രി കണ്ടത്. അനുവിൻ്റെ അടുത്തിരിക്കുന്ന മിയയുടെ കൈ അനുവിൻ്റെ ചുരിദാർ ടോപിൻ്റെ ഉള്ളിലാണ്. അവളുടെ കവക്കിടയിൽ അനങ്ങുന്ന കൈ ഗായത്രിയുടെ നോട്ടം കണ്ട് അനങ്ങാതെയായി.
ഗായത്രി: മിയ എണീറ്റെ.
മിയ: എന്തിനാ മിസ്സേ?
ഗായത്രി: നിന്നെ ഒന്ന് ശരിക്ക് കാണാൻ. എണീക്കെടി.
അവൾ ശബ്ദം കടുപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
മിയ പേടിച്ചു പെട്ടന്ന് എണീറ്റതും ഒരു സാധനം താഴെ വീണു. ഗായത്രി അത് എടുത്തു നോക്കിയതും ഒന്നു ഞെട്ടി. അത് ഒരു വൈബ്രേറ്റർ ആയിരുന്നു. മറ്റു കുട്ടികൾ എല്ലാം അത് കണ്ട് അടക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.
ഗായത്രി: അനു… എണീറ്റെ.
അനുവും എണീറ്റു. നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ പാന്റ് കുറച്ചു ലൂസാണ്.
ഗായത്രി: പഠിക്കാൻ വന്നിട്ട് ഇതാണോ പരുപാടി? വീട്ടുകാരോട് കെട്ടിച്ചു വിടാൻ പറഞ്ഞു കൂടെ.
അനു: എൻ്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതാ.
ഗായത്രി: ആഹാ… എന്നിട്ട് ഇത് പിന്നെ എന്തിനാ?
“അവളുടെ കെട്യോൻ ലണ്ടനിലാണ് മിസ്സേ” ആരോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
ഗായത്രി: ആണോ അനു?
അനു: അതെ…. പോയിട്ട് രണ്ട് കൊല്ലമായി.
ഗായത്രി: അപ്പൊ മിയയുടെയോ?
മിയ: ദുബൈ. ഒരു കൊല്ലമായി.
ഗായത്രി: ഞാൻ ചോദിച്ചില്ലല്ലോ.
മിയ: അത്… വെറുതെ…
ഗായത്രി: മ്മ്…. ഈ കാര്യം പ്രിൻസിപ്പാലിനെ അറിയിക്കട്ടെ?
മിയ: വേണ്ട, മിസ്സേ.
അനു: വേണ്ട മിസ്സേ, ഞങ്ങളെ പുറത്താക്കും.
ഗായത്രി: മറ്റു കുട്ടികൾ ഉണ്ടെന്ന് വല്ല വിചാരവും വേണ്ടേ? ഇവർ എല്ലാം വീട്ടിൽ പറഞ്ഞാ എന്താവും?
അനു: ആരും പറയില്ല, മിസ്സേ.
ഗായത്രി: അതെന്താ? എല്ലാവരോടും ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാം. ഈ കാര്യം പ്രിൻസിപ്പാലിനോട് പറയണോ?
“വേണ്ട മിസ്സേ,” അവരെല്ലാം ഒറ്റ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ഗായത്രി: ആഹാ, എല്ലാവരും ഒറ്റ കെട്ടാണല്ലോ.
ആ ക്ലാസിൽ ഒരു 25 പേരുണ്ട്. അതിൽ 15 പേരും കല്യാണം കഴിഞ്ഞതാണ്.
അനു: അതെ.
ഗായത്രി: അതെന്താ അങ്ങനെ? ഒരു കാര്യം പറയാം. എൻ്റെ ഒരു ഫ്രണ്ട് ആയി കണ്ടാൽ മതി. അത് കൊണ്ട് എന്തും തുറന്നു പറയാം.
അവരുടെ ഒത്തുരുമ്മ എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് അറിയണമായിരുന്നു.
മിയ: ന്നാ ഒരു കാര്യം പറയാം.
ഗായത്രി: പറഞ്ഞോ.
മിയ: ഈ സാധനം ഇവിടെ ഉള്ള ഒട്ടു മിക്ക പേരുടെയും ബാഗ് പരിശോധിച്ചാൽ കിട്ടും.
അത് കേട്ട് ഗായത്രി ഒന്ന് ഞെട്ടി. അപ്പോൾ ഇന്നലെ ആ മിസ്സ് പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. ആണുങ്ങളെക്കാൾ പോക്കിരിക്കൾ പെണ്ണുങ്ങളാണ്.
ഗായത്രി: എന്നാൽ എല്ലാവരുടെയും ബാഗ് പരിശോധിച്ചിട്ട് തന്നെ കാര്യം.
സീനത്ത്: വേണ്ട മിസ്സേ.
ഗായത്രി: അതെന്താ സീനത്തെ? അപ്പോൾ സത്യമാണോ മിയ പറഞ്ഞത്?