ജാൻവി: ജെസ്സിയോടും ജാസുവിനോടും പറയണ്ട ട്ടോ…
കിതച്ചു നിൽക്കുന്ന എന്നെ നോക്കി ചേച്ചി പറഞ്ഞു.
ഞാൻ: ഇല്ല ചേച്ചി…. ദേ, അവർ അടുത്തേക്ക് വരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ചേച്ചി എൻ്റെ കുട്ടനെ പിടിച്ച ഷെഡി ഉള്ളിലേക്ക് വച്ച് തന്നു.
ജാസ്മിൻ: രണ്ടുപേരും കൂടി എന്താ പരിപാടി? കുറെ നേരമായല്ലോ ഇങ്ങനെ നിൽക്കുന്നു.
ജെസിക്ക: അതെ…. ഞാനും ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.
ജാസ്മിൻ ചേച്ചിയും ജെസിക്ക ചേച്ചിയും എൻ്റെ തൊട്ടപ്പുറം രണ്ടു സൈഡിലും ആയി നിന്നു. ജാൻവി ചേച്ചി ആണെങ്കിൽ എൻ്റെ മുന്നിലാണ് നിൽക്കുന്നത്.
ജെസിക്ക: എന്തു കള്ളത്തരം ആടി ഒപ്പിക്കുന്നത്?
മിത്തു: ആഹാ… എല്ലാവരും ഇവിടെ നിൽക്കാണോ? വെറുതെയല്ല ഞാൻ അകത്തെല്ലാം അന്വേഷിച്ച് കാണാതിരുന്നത്.
അമ്മയുടെ സൗണ്ട് കേട്ട് ചേച്ചിമാരെല്ലാം പറഞ്ഞു വന്ന കാര്യം നിർത്തി.
ഞാൻ: എന്തിനാ അന്വേഷിച്ചത് അമ്മേ?
അമ്മ: ജോ… ഡാഡി വന്നിട്ടുണ്ട്.
ഞാൻ: ആഹാ… എന്നാ ദാ വരുന്നു. ചേച്ചി, പോവാം.
അങ്ങനെ എല്ലാവരും പൂളിൽ നിന്ന് കയറി ഡ്രസ്സ് എല്ലാം ഇട്ടു വീടിനു ഉള്ളിലേക്ക് ചെന്നു. അന്നങ്ങനെ വൈകുന്നേരം വരെ കളിയും ചിരിയുമായി പോയി.
റിയ: റിന്റോ, ഞാൻ നാളെ കാലത്ത് പോകും. നിനക്ക് ഒഴിവുള്ളപ്പോൾ അവിടം വരെ ഒന്ന് വാ.
റിന്റോ: ആഹാ… കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു പോയാൽ മതിയില്ലേ ആന്റി?
റിയ: പോണമെടാ, അല്ലെങ്കിൽ ആ പണിക്കാർ അവിടുത്തെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ആകെ താറുമാറാക്കും.
റിന്റോ: ആ കുറച്ചു സംസാരിക്കാനുണ്ട്, ആന്റി കിടക്കാറാകുമ്പോൾ പറ.
റിയ: ആ,… പറയാം… അമ്മയുടെ റൂമിൽ ഉണ്ടാവും.
അതു പറയുമ്പോൾ റിയാമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒരു കള്ള ചിരി കണ്ടിരുന്നു. കിടക്കാൻ നേരം ചേച്ചിമാരെല്ലാം അമ്മയുടെ മുറിയിൽ കിടക്കുന്ന കണ്ട ജോ, അവൻ അവിടെ കിടക്കാൻ സ്ഥലമില്ലാതെ നിന്നു.
ജെസിക്ക: ജോക്കുട്ടാ, ഇന്ന് ഞങ്ങൾ ഇവിടെ കിടക്കാം. നീ മേമ്മേടെ കൂടെ കിടന്നോ.
ഞാൻ: പറ്റില്ല, ഞാൻ അമ്മേടെ അടുത്തെ കിടക്കു.
മിത്തു: എൻ്റെ മുൻ കുറച്ചുനേരം എടുത്തു പോയി കിടന്നോ. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ ഇവരെയെല്ലാം ഞാൻ ഓടിപ്പിച്ചോളാം.
ഞാൻ: എന്നാ ശരി…
ജിനി: ഹാ… ജോ കുട്ടന് കിടക്കാൻ ഇവിടെ സ്ഥലമില്ലേ?
അന്ന: ഇവിടെ ഹൗസ് ഫുൾ ആണല്ലോ.
മിത്തു: അന്നെ…. ജിനി…. ഇവനെ നിങ്ങളുടെ കൂടെ കിടന്നോട്ടെ.
അന്ന: അതിനെന്താ ഇത്രയും പറയാൻ? അവൻ കിടക്കാറുള്ളത് അല്ലെ.
ജിനി: അതെ…
മിത്തു: പൊക്കോടാ ജോ, കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് അമ്മ വന്നു വിളിക്കാട്ടോ.
റിന്റോ: ജോക്കുട്ടൻ എവിടെക്കാ പോകുന്നേ?
ഞാൻ: ഞാനിന്നും ആരോടൊപ്പം കിടക്കാ….
റിന്റോ: ആഹാ… അവിടെ ചേച്ചിമാർ എല്ലാം ഉണ്ടല്ലേ?
ഞാൻ: അതെ…
റിന്റോ: ആ… എന്നാ ചെന്ന് കിടന്നോ മോനെ. ആന്റിടെ അടുത്തേക്ക് ചെല്ലട്ടെ. എല്ലാവരോടും കിടന്നോളാൻ പറ അന്നേ.
അന്ന: ആ… ശരി ചേട്ടാ.
അതും പറഞ്ഞ് റിന്റോ അമ്മയുടെ റൂമിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ തന്നെയാണ് ആന്റിയും കിടക്കുന്നത്. എല്ലാവരും അങ്ങനെ കിടക്കാൻ കയറി.
ആരും തന്നെ ഇനി സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് പോകില്ല എന്ന് അന്നയ്ക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവളും എല്ലാം ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തു വന്നു കിടന്നു.
റിന്റോ അമ്മയുടെ റൂമിലേക്ക് വന്ന് കേറുമ്പോൾ കട്ടിലിൽ അവിടെത്തന്നെ ഇരുപ്പുണ്ട്. ലക്ഷണം കണ്ടിട്ട് കിടക്കാനുള്ള മട്ടില്ല.
റിന്റോ: ആഹാ… രണ്ടുപേരും കൂടി സംസാരിച്ചിരിക്കാണോ?
അമ്മ: ആ…. എല്ലാം നീ എന്തേ കിടക്കുന്നില്ലേ?
റിന്റോ: ഇന്നത്തെ കിടത്തും ഇവിടെ ആവാമെന്ന് വിചാരിച്ചു.
അമ്മ: ആഹാ…. കൊള്ളാലോ.
റിയ: അവൻ ഇവിടെ കിടന്നോട്ടെടി… ഞാൻ എന്തായാലും നാളെ പോകല്ലേ അപ്പോൾ ഒന്നു മിണ്ടിയും പറഞ്ഞും ഇരിക്കാം എന്ന് കരുതി.
അമ്മ: ഓ…. അങ്ങനെ….. അപ്പോൾ ചരിത്രം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുന്നു, അല്ലേ?
റിയ: അതെന്താടി അങ്ങനെ പറയുന്നേ?
അമ്മ: പണ്ട് നീ ഇതുപോലെ ഒരു ദിവസം വന്നു നിന്നു പോയപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ കോരിയിട്ട് തീയാണ് ഇത്രയും ഒക്കെ ആക്കിയത്.
റിന്റോ: അതെ… അന്ന് ആന്റി വന്നതായിരുന്നു ഒരു വഴിത്തിരിവ്.