“ തിരക്കും ചിലപ്പോ ഒരനുഗ്രഹമാടീ…”
ശോഭ, ഹേമയെ നോക്കിക്കാണുകയായിരുന്നു..
രണ്ട് വർഷം മുൻപ് നേരിട്ട് കണ്ടതാണിവളെ..
ആ രണ്ട് വർഷം കൊണ്ട് രണ്ട് വയസ് കുറഞ്ഞത് പോലെയാണ് തോന്നുന്നത്..
ഗൾഫിൽ ജീവിച്ച എല്ലാ ലക്ഷണങ്ങളുമുണ്ട്..
ചോര തൊട്ടെടുക്കാവുന്ന പോലത്തെ ശരീരം..
“അവന്റെ അവസ്ഥയെന്താടീ… ജയദേവന്റെ… ?”..
“ ഓ… എന്തവസ്ഥ…?.
രണ്ടാൾക്കും മുന്നോട്ട് പോകാൻ താൽപര്യമില്ല… അപ്പോ പിന്നെ പിരിയുന്നതല്ലേ നല്ലത്… ?”
“ ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമൊന്നുമില്ല…
എന്നാലും കെട്ട്യോന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഒരാളുണ്ടായാലുള്ള ഒരു ധൈര്യം… അത് ചില്ലറയല്ല…
ഞാൻ പലപ്പോഴും ചിന്തിക്കും, സഹദേവേട്ടൻ എണീക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ ഒരു മൂലക്ക് കിടന്നാലും മതിയായിരുന്നു…”
“ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ പരമാവധി നോക്കിയതാടീ… പറ്റണ്ടേ…”
“ഉം… പോട്ടെ… എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് പോയില്ലേ… ഇനിയെന്താ നിന്റെ പരിപാടി…?
ആ വീട് നിന്റെ പേർക്ക് എഴുതിക്കിട്ടിയില്ലേ… അവിടേക്ക് മാറുന്നുണ്ടോ നീ…?”..
“ ഞാനിവിടെത്തന്നെ നിന്നാലോന്നാ… ഇവിടെ അമ്മയുടെ അടുത്ത്… അമ്മക്കും പ്രായമായില്ലേ…എന്താ നിന്റെ അഭിപ്രായം…?”
“ വളരെ നന്നായി…
വല്യമ്മ ഒറ്റക്ക് ജീവിച്ച് മടുത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു…
അപ്പഴാ അഭിക്കുട്ടന്റെ വരവ്…
ഇപ്പോ എന്ത് സന്തോഷത്തിലാ വല്യമ്മ…
ഇനി നീ കൂടി ഇവിടെ നിന്നാ അവർക്കതൊരു ആശ്വാസമാകും…”
“ഞാനും ചിന്തിച്ചെടീ… എന്ത് മാറ്റാ അമ്മക്ക്…
ചെറുപ്പക്കാരിയായത് പോലെ…
ആദ്യം കണ്ടപ്പം ഞാനന്തം വിട്ടു.. സൗന്ദര്യേം,നിറോം, പിന്നെ… പിന്നെ എല്ലാം ഒത്തിരി കൂടി…”
കള്ളച്ചിരിയോടെ ഹേമ പറഞ്ഞു..
“അത് മനസിന്റെ സന്തോഷം
കൊണ്ടാടീ…
നീ വേറെന്തെങ്കിലും നോക്കുന്നുണ്ടോ..? വല്ല ബിസിനസോ അങ്ങിനെയെന്തെങ്കിലും… ?”..
“എന്തേലും ചെയ്യണ്ടേ…
അല്ലാതെ വെറുതേ വീട്ടിലിരുന്നാ ശരിയാവൂല…
നീയെന്തേലും ഐഡിയ പറ…”
“ ഉം… നമുക്കെന്തേലും നോക്കാം… സമയമുണ്ടല്ലോ..
അല്ലാ… നിനക്കിപ്പോ എത്ര വയസായി..?”..
അത് കേട്ട് ഹേമ സംശയത്തോടെ ശോഭയെ നോക്കി..
“നിനക്കറിയില്ലേ എന്റെ വയസ്…?.
നിന്റെ രണ്ട് വയസ്ഇളയതല്ലേ ഞാൻ…”
“ അതെനിക്കറിയാം… എനിക്ക് നാൽപത്തിരണ്ടായി…
ആ കണക്കിന് നിനക്ക് നാൽപത്…
പക്ഷേ നിന്നെക്കണ്ടാൽ ആരാടീ നാൽപത് പറയുക… ?
അഭിയെ കണ്ടില്ലേ നീ…?.
അവന്റമ്മയാണ് നീയെന്ന് പറഞ്ഞാ ആര് വിശ്വസിക്കും…?”
കുസൃതിയോടെ ശോഭ ചോദിച്ചു..
“ ഓ… അങ്ങിനെ… നീയെന്നെ കളിയാക്കിയതാലേ…
ഒരമ്മൂമയിരിക്കുന്നു…
നിന്നെക്കണ്ടാലും പ്രായം തോന്നൂല… ഒരുപേരക്കുട്ടിയായില്ലേടീ നിനക്ക്…
അത് നിന്നെ കണ്ടാ പറയോ… ?”
“ ഉം.. ശരിശരി… പരസ്പരം പുകഴ്ത്തിയ സ്ഥിതിക്ക് നീ എണീക്ക്… നമുക്ക് ചായ കുടിക്കാം….”
രണ്ടാളും അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു..
“എത്ര വർഷമായെടീ നിങ്ങള് വേറെ വേറെ മുറിയിൽ കിടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്….?”
ഫ്ലാസ്കിൽ നിന്നും ചൂട് വെള്ളം ചായപ്പാത്രത്തിലേക്ക് ഒഴിച്ച് കൊണ്ട് ശോഭ തിരക്കി..
“ ഇപ്പോ ഒന്നൊന്നര വർഷമായി…”
“ അപ്പോ ഒന്നര വർഷമായി കാര്യങ്ങളൊന്നും നടക്കുന്നില്ല….”
കള്ളച്ചിരിയോടെ ശോഭ പറഞ്ഞു…
“ എന്ത് കാര്യം…?”
ഹേമ കണ്ണുരുട്ടി…
“ അല്ല…. മറ്റേ കാര്യം… ഒന്നര വർഷമൊക്കെ എങ്ങിനെ നീ പിടിച്ച് നിന്നെടീ….?”..
“ ഓ… അത്…
പത്ത് വർഷമായി ഭർത്താവ് മരിച്ചിട്ട്… എന്നിട്ട് നീ പിടിച്ച് നിന്നില്ലേ…?.
ആ നീയാ ഒന്നരവർഷമായ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നേ…”
“ അതിന് ഞാൻ പിടിച്ച് നിന്നൂന്ന് നിന്നോടാര് പറഞ്ഞു..?.
ഞാൻ പറഞ്ഞോ…?”..
“ പിന്നെ… ?”..
ഹേമ സംശയത്തോടെ ശോഭയെ നോക്കി..
“ എന്റെ ഹേമേ… നിനക്കറിയാലോ, തിന്നാനും കുടിക്കാനും ഇല്ലേലും എനിക്കതില്ലാതെ പറ്റൂലാന്ന്…
എന്റെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ കൃത്യമായി ഞാൻ നടത്തുന്നുണ്ട്…
ഇന്നാ… ഈ ചായ കുടിക്ക്…”
ഹേമ തുടുത്ത മുഖത്തോടെ ചായ മൊത്തിക്കുടിച്ചു..
ആ മുഖത്തെ തുടിപ്പ് ശോഭക്കത്ര പന്തിയായി തോന്നിയില്ല..