പ്രിയ : അതിന് ഞാൻ എതിരൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.? ഞാൻ സ്വമനസ്സാലെ തന്നെ പറഞ്ഞതാണ് മാപ്പ്.
ഞാൻ : എന്നോട് ഒന്നും തോന്നരുത് കേട്ടോ… ഒന്നും അറിഞ്ഞു കൊണ്ടല്ല. അടുത്ത് വന്ന് നിന്ന അവളുടെ വലതു കൈ കവർന്നു കൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
പ്രിയ : അത് അങ്ങനെ ആയതു നന്നായി, ഏട്ടാ… അങ്ങനെ തന്നെയാണ് അത് തീരേണ്ടതും… എനിക്ക് ആത്മാർത്ഥമായി മാപ്പ് പറയാൻ കഴിഞ്ഞല്ലോ… അത് മതി. കുറ്റബോധം കൊണ്ട് നീറിപുകയുന്നതിലും ഭേദം അതല്ലേ… മനഃസമാധാനത്തോടുകൂടി ഞാൻ ഒന്നുറങ്ങി.
ഞാൻ : മം… എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
ആരും പെട്ടെന്ന് വരാന്തയിലേക്ക് വരാൻ ഇല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി ഞാൻ അവളുടെ ഇരു കൈകളിലും കൂടി പിടിച്ചു വലിച്ച് എന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു നിറുത്തി.
ആ രണ്ടു കൈകളും ചേർത്തുപിടിച്ച് ഞാൻ എന്റെ ചുണ്ടുകളോട് അടുപ്പിച്ചു.. അവയിൽ ഗാഡമായി ചുംബിച്ചു.
ഞാൻ : ഇപ്പോഴാണ് നീ ഒരു നല്ല കുട്ടിയായത്… എന്റെ പുന്നാര പെങ്ങള്.
പ്രിയ : അപ്പൊ ഇത്രേം നാള് ഞാൻ ചീത്തകുട്ടി യായിരുന്നോ…??
ഞാൻ : അല്ല… അങ്ങനെ ഞാൻ പറഞ്ഞോ..?? നിന്റെ മനസ്സ് നല്ല വെള്ള കടലാസ് പോലെ ക്ലിയർ എന്നാണ് ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്.
പക്ഷെ, എന്റെ കാഴ്ചപാടിൽ നിനക്കാണ് ഇപ്പോൾ എന്നോടാണ് പിണക്കം…
പ്രിയ : ഒന്നുല്ല്യ ഏട്ടാ… ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസമെടുത്തു കൊണ്ട് അവൾ പ്രതിവചിച്ചു.
ഞാൻ : പിന്നെ… എന്താ, നിന്റെ പ്രശ്നം..?? കഴിഞ്ഞ രാത്രി ഞാൻ നിന്നോട് കാട്ടിയത് മോശമായി പോയി എന്ന തോന്നലുണ്ടായോ നിനക്ക്..?? ഞാൻ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
പ്രിയ : എയ്…. അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല… മനസ്സിന് വല്ലാത്ത ഒരു പ്രയാസം… ഒരുതരം ഹാങ്ങോവർ.
ഞാൻ : പിന്നെ… അടുത്തയാഴ്ച എനിക്കൊരു ദീർഘ യാത്രയുണ്ട് റെപ്പ്മാരുടെ സ്റ്റേറ്റ് കോൺഫറൻസ്.
പ്രിയ : എങ്ങോട്ട്…??
ഞാൻ : ബാംഗ്ലൂർക്ക്… രണ്ടുമൂന്നുദിവസം കഴിഞ്ഞേ വരൂ… അമ്മയുടെ കാര്യങ്ങൾ നീ തന്നേ വേണം നോക്കാൻ.
പ്രിയ : ആണോ… ആയിക്കോട്ടെ. നിസംഗ ഭാവത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ : എന്താ നിനക്ക് ഒരു ഉന്മേഷക്കുറവ്…?? എന്ത് പറ്റി..??
പ്രിയ : ഒന്നുമില്ലാന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ..!
ഞാൻ : അതല്ല എന്തോ ഉണ്ട്, പറ. അല്ലാതെ നീ ഇങ്ങനെ അല്ല. നിന്നെ എനിക്കറിയില്ലേ മോളെ… ഞാൻ കേൾക്കാൻ പാടില്ലാത്ത കാര്യമാണെങ്കിൽ വേണ്ട…!!
പ്രിയ : ഒന്നുമല്ല ഏട്ടാ… അത് എന്റെ കമ്പനിയിൽ നിന്ന് ബോസിന്റെ മെയിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്,… ഈ മാസം അവസാനം ജോലിക്ക് ജോയിൻ ചെയ്യാൻ… അതിന്റെ ടെൻഷനിലാ ഞാൻ.
ഞാൻ : ഓഹ്… അത്രയേ ഉള്ളൂ ഇതിനാണോ ഇത്ര വലിയ ബിൽഡപ്പ്…??
പ്രിയ : അപ്പോ… ഞാൻ പോകുമ്പോ.. നിങ്ങൾക്കൊന്നും സങ്കടം ഇല്ലല്ലോ ല്ലേ…??
ഞാൻ ഒരു നിമിഷം മൂകമായി നിന്നു. സത്യത്തിൽ അത് കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത പിടച്ചിൽ അനുഭവപ്പെട്ടു.
ഞാൻ : സങ്കടം ഇല്ലന്ന് മാത്രം പറയരുത്… അധികം അടുക്കാതിരിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിക്കുകയാണ് ഞാൻ… നിന്റെ അകൽച്ചയുടെ വേദനയറിയാതിരിക്കാൻ.
പ്രിയ : പോകാതെ പറ്റില്ല ഏട്ടാ… ചിലവേറിയ ദിവസങ്ങളാണ് ഇനി വരാൻ പോകുന്നത്. അമ്മേടെ സർജറി… ഹോസ്പിറ്റലിൽ എക്സ്പെൻസ്, മരുന്ന് അങ്ങനങ്ങനെ.
ഞാൻ : മൂന്നു മാസത്തെ ലീവുണ്ടെന്നല്ലേ കഴിഞ്ഞ ദിവസം നീ പറഞ്ഞത്..?? ഇപ്പൊ എന്ത് പറ്റി.
പ്രിയ : കമ്പനി പോളിസിസ് എപ്പോഴും സ്റ്റാഫിനു ബാധകമാണ്. അനുസരിച്ചില്ലങ്കിൽ ടെർമിനേറ്റ് ചെയ്യും അത്രതന്നെ. അവിടെ ഞാൻ അല്ലങ്കി വേറൊരാൾ.
കുറെ നേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം ഞാൻ ചോദിച്ചു. “”നിനക്ക് തിരികെ പോകണമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ മോളെ പ്രിയ…..??
പ്രിയ :……………!!!
ആ അർദ്ധ നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ മിഴികളിലെ നനവ് ഞാൻ കണ്ടു.
വരാന്തയുടെ അവസാന മൂലയിൽ ആ ഇരുട്ടിൽ ഇരുന്ന് ഞാൻ അവളെ ഒന്ന് കൂടി എന്നിലേക്ക് അണച്ചു പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു മെല്ലെ എന്റെ മടിയിൽ പിടിച്ചിരുത്തി.
ഒരു കൈ കൊണ്ട് അവൾ എന്റെ തോളിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ ബ്ലൗസ്സിൽ ഒതുക്കി കെട്ടി നിറുത്തിയ നിറമാറിന്റെ ഊഷ്മാവ് എന്റെ മുഖം അറിഞ്ഞു.