“ചെറുതല്ലേ ചെറുതല്ലേ..പോട്ടെ പോട്ടെ എന്ന് വച്ചപ്പോ… എന്തും ആകമെന്നൊ…” എന്നൊക്കെ അവള് ചെറിയ ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞു…
അവൻ പെട്ടന് കണ്ണ് എടുത്തു… “സോറി ചേച്ചി… ” എന്ന് പറഞ്ഞു മാറി ഇരുന്നു. അവൾക്കു ആശ്വാസമായി.
പക്ഷെ ആ ആശ്വാസം അധികം നീണ്ടു നിന്നില്ല. പിന്നേം കുത്തുന്ന നോട്ടവുമായി അവൻ തുടങ്ങി… അവള് പിന്നെയും ദെഷ്യപെട്ടു .
“ചേച്ചി, സോറി ചേച്ചി… കണ്ണെടുക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല…” രാജേഷ് എങ്ങിനെ ഒക്കെയോ പറഞ്ഞു… രമ്യ ഞെട്ടി..
“ആദ്യമായിട്ട ചേച്ചി, ഞാൻ ഒരാളുടെ അടുതിങ്ങനെ… ഞാൻ ഒരു ശല്യവും ഇല്ലല്ലോ… ചീത്ത പറയല്ലേ ചേച്ചി… ഞാൻ സത്യമാണ് പറയുന്നേ… ചേച്ചിയോട് ഉള്ള അടുപ്പം കൊണ്ട് തുറന്നു പറയുകയാ… ഒന്നും വിചാരിക്കല്ലേ…” എന്നും പറഞ്ഞു അവൻ കണ്ണ് മാറ്റി.
പക്ഷെ ഈ ഓപ്പണ് സംസാരം കാര്യങ്ങൾ പിന്നേം വഷലാക്കിയതെ ഉള്ളു.പിന്നെയും നോട്ടം തുടങ്ങി. അവൻ ചെയ്തു തരുന്ന സഹായങ്ങൾ കാരണം അവള് എതിര്ക്കാനും പോയില്ല…
പക്ഷെ ഒരിക്കൽ അവൾ കുട്ടിക്ക് മുല കൊടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ രാജേഷ് കേറി വന്നു. വന്നത് രമ്യ കണ്ടുമില്ല. സാരിയുടെ തലപ്പ് വച്ച് മൂടാതെ അവൾ മുല പുറത്തെടുത്തു കുട്ടിയുടെ വായിൽ വച്ച് കുടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. മുല കണ്ണ് കുട്ടിയുടെ വായിൽ ആയിരുന്നെങ്ങിലും മുലയുടെ ബാക്കി എല്ലാം പുറത്തായിരുന്നു. വലുപ്പത്തിലും നിറത്തിലും ഒന്നാം ക്ലാസ്സ് ആയ ആ മുല കണ്ടു രാജേഷ് അതേ നില്പ്പ് നിന്നു . അനങ്ങാതെ, മിണ്ടാതെ.
പെട്ടന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ രമ്യ അവനെ കണ്ടു….
“എന്റമ്മേ… ” എന്ന് പറഞ്ഞു രമ്യ പേടിച്ചു പെട്ടന്ന് സാരിയുടെ തല പിടിച്ചു മോളില്ലൂടെ ഇട്ടു.
“ഹോ… നീ ആയിരുന്നോ… പേടിച്ചു പോയല്ലോട… ഒന്ന് പറഞ്ഞിട്ടു വന്നൂടെ. ” എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു ഒപ്പിച്ചു. അവൾക്കു മനസിലായി അവൻ മുല കൊടുത്തത് മുഴുവൻ കണ്ടു എന്ന്.
അവളും പതുക്കെ ഇതിനോട് അഡ്ജസ്റ്റ് ആയിരുന്നു. അവന്റെ നോട്ടം എല്ലാം അവൾ മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ ആയി… മുല കൊടുക്കുന്നത് കൂടെ.
പിന്നീട് പലപ്പോഴും അവൾ മുല കൊടുക്കുന്നതും നോക്കി അവൻ ഇരിക്കുമായിരുന്നു… “ആ കുട്ടീടെ ഒരു ഭാഗ്യോട്ടോ” അവൻ ഇപ്പോഴും അവളോട് പറയും.
“ഒന്ന് പോടാ… നീ അതിര് കടക്കുന്നുണ്ട്…ചെറിയ പയ്യനല്ലേ…സാരോല്ല..കണ്ടു പൊക്കോട്ടെ എന്ന് വിചാരിക്കുമ്പോ കൂടി പോകല്ലേ… എനിക്ക് ചേട്ടനോട് പറയേണ്ടി വരും” എന്ന് പറഞ്ഞു രമ്യ എല്ലാത്തിനും ഒരു അതിർത്തി വച്ചു .
അങ്ങിനെ ഇരിക്കെ, ഒരിക്കൽ രമ്യ രാജേഷിന്റെ വീട്ടില് ഇരുന്നു അവന്റെ അമ്മയോട് സാരിച്ചു നേരം പോയതറിഞ്ഞില്ല. രാത്രി കനത്തപ്പോൾ വീട്ടിലേക്കു ഇറങ്ങാൻ നേരം രാജേഷിന്റെ അമ്മ രാജേഷിനോട് രമ്യയെ വീട്ടില് കൊണ്ട് ചെന്നാക്കാൻ പറഞ്ഞു.
“ഡാ… രമ്യയെ വീട്ടില് ആക്കിയെച്ചു വാടാ”
“വേണ്ടമ്മേ, അധികം ദൂരം ഇല്ലല്ലോ… ഈ റബ്ബർ തോട്ടം കഴിഞ്ഞ പോരെ… ഞാൻ ഓടി പോയികൊളാം ” രമ്യ രാജേഷിന്റെ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.
“വേണ്ട മോളെ… അവൻ കൊണ്ട് ചെന്നാക്കും… മോള് ഒറ്റയ്ക്ക് പോണ്ട…” അമ്മ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു… അമ്മക്ക് അറിയില്ലല്ലോ രാജേഷിന്റെ നോട്ടവും പെരുമാറ്റവും… കാര്യം അതിര് കടന്നിട്ടില്ലെങ്ങിലും അവൾക്കു പേടി ഉണ്ടായിരുന്നു.
കേട്ട പാതി കേള്ക്കാത്ത പാതി… രാജേഷ് അമ്മ പറഞ്ഞ പോലെ അനുസരണയോടെ ഇറങ്ങി അവളുടെ കൂടെ.
പിന്നെ രമ്യയും മിണ്ടിയില്ല… “പോട്ടെ അമ്മെ” എന്ന് പറഞ്ഞു അവള് നടന്നു.
രമ്യയുടെയും രാജേഷിന്റെയും വീടിന്റെ നടുക്ക് ഒരു വലിയ റബ്ബർ തോട്ടം ഉണ്ട്. ഇടയിലൂടെ ഉള്ള നടപ്പാതയിലൂടെ രണ്ടു വീടിന്റെയും അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കാം. പൊതു വഴി ഒന്നുമല്ല. അത് കൊണ്ട് ആരും അതിലൂടേ നടപ്പും ഇല്ല… ഇവര് രണ്ടു വീട്ടുകാരും അല്ലാതെ.
രണ്ടു പേരും അതും ഇതും ഒക്കെ പറഞ്ഞു നടന്നു. അവള് പേടിച്ച പോലെ ഒന്നും നടന്നില്ല. ചെറിയ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലൂടെ നടന്നു ഏകദേശം തോട്ടത്തിന്റെ നടുവിൽ എത്തിയപ്പോ രാജേഷ് അവളുടെ കയ്യിൽ കേറി പിടിച്ചു…