🏘️ബോസ്റ്റൻ ബംഗ്ലാവ് 🏘️ -17 9അടിപൊളി 

“ഓ.. നോ…”അവളുടെ പിറകിലേക്ക് നോക്കി ഡാനിയേൽ പറഞ്ഞു.

പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി ഡയാന പിറകിൽ നേരിപ്പൊടിനു പകരം തുറന്ന വാതിൽ കണ്ടു ഞെട്ടിപ്പോയി. വാതിലിന് ഉള്ളിൽ ഇരുട്ട് മാത്രം..അവൾക്ക് സ്വന്തം കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.അവൾ ഞെട്ടിപോയി…

താൻ ആകാശത്തു പറക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് ആദ്യം തോന്നി, പിന്നാലെ ആരോ അവളെ ആ അന്ധകാരം നിറഞ്ഞ വാതിലിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു.

“അമ്മേ…” നില വിളിചുകൊണ്ട് അവൾ ഇരുട്ടിലേക്ക് വീണു. ചുറ്റും ഇരുട്ട്.

പ്രിൻസിപ്പൽ ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ ആ വാതിലിലേക്ക് പോയത് കണ്ട ഡാനിയേൽ ശ്വാസം ഉള്ളിലേക്ക് എടുത്ത ശേഷം ആ വാതിലിനു ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. ഡാനിയും അകത്തു കയറിയതും ആ വാതിൽ അവിടെ നിന്നും മാഞ്ഞു. പകരം നേരിപ്പൊട് അവിടെ തിരികെ വന്ന് റൂം പഴയത് പോലെയായി.

🔸🔸🔸

“ഞ.. ഞാനിത് എവിടെയാ…..” ഡയാന കണ്ണുകൾ മെല്ലെ തുറന്നു പിറകിലേക്ക് കയറി ഇരുന്നു.അവൾ ചുറ്റും നോക്കി.തടി കൊണ്ട് നിർമിച്ച ഒരു ചെറിയ മുറിക്കുള്ളിലെ വളരെ ചെറിയൊരു കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുകയാണ് ഡയാന. അവസാനമായി അവൾക്ക് ഓർമ്മയുള്ളത് ഡാനിയുടെ റൂമിൽ എത്തിയതും ഇരുട്ടിലേക്ക് അവൾ തെന്നി വീഴുന്നതും ആയിരുന്നു.

കട്ടിലിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. ചെറിയ രീതിയിൽ സൂര്യപ്രകാശം ജനാലയിലൂടെ അകത്തേക്ക് അടിചുകേറി. റൂമിലായി തന്നെ ഒരു തടി ബെഞ്ചിൽ ഡാനിയേൽ ഇരിപ്പുണ്ട്.അവന്റെ തോളിലും, പാന്റ്സിലിം ഒക്കെ എന്തോ വെളുത്തു ഇരിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു.

“ഞാൻ.. ഞാൻ എവിടെയാ…?”ഡയാന ചോദിച്ചു.

“അറിയില്ല മാഡം…”ഡാനിയേൽ തന്റെ പ്രിൻസിപ്പലിനെ നോക്കി. “ആർ യൂ ഓക്കെ…?”

“മ്മ്മ്..”അവൾ എന്തോ തപ്പാൻ തുടങ്ങി.. “എന്റെ പേഴ്സ് എവിടെ…? അത് കാണുന്നില്ലാലോ…”ഡയാന പറഞ്ഞു.

“അഹ്.. നമ്മുടെ അവസ്ഥ വെച്ചു നോക്കുമ്പോൾ അത് വലിയ കാര്യമല്ല…”ഡാനിയേൽ പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“അവസ്ഥയൊ.. എന്ത് അവസ്ഥ..?”ഡയാന സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“ഏതോ ലോകത്തിന് നടുവിൽ ഒരു ചെറിയ റൂമിലാണ് നമ്മൾ. ഒരു റോഡോ , മനുഷ്യ ജീവനോ ഞാൻ നോക്കിയിട്ട് ഇതുവരെ കണ്ടില്ല. ആകെ ഈ റൂമിൽ ആ ആളിക്കത്തുന്ന നേരിപ്പൊട് ആണ് ഏക ആശ്വാസം.” റൂമിലെ ഒരു മൂലയിൽ കത്തിക്കൊണ്ട് ഇരുന്ന നേരിപ്പൊട് ചൂണ്ടി ഡാനിയേൽ പറഞ്ഞു.

“നീ.. നീയെന്താ ചെയ്തത്…? എങ്ങനെയാ ഞാൻ ഇവിടെ…? ഏതാ ഈ സ്ഥലം….?” നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതൊന്നും മനസിലാകാതെ ഡയാന ചോദിച്ചു.

“ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല…എനിക്കും ഒന്നും അറിയില്ല..”നിഷ്കളങ്ക ഭാവത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞു.

“ഇല്ല.. നീ നുണ പറയുവാ….”ഡയാന കട്ടിലിൽ നിന്നും നിലത്തേക്ക് ചാടിയിറങ്ങി പുറത്തേക്കുള്ള വാതിൽ വലിച്ചു തുറന്നു. വാതിൽ തുറന്നപ്പോ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ ഞെട്ടിച്ചു. അവൾ വായ പൊളിച്ചു നിന്നു.

നാലടി പൊക്കത്തിൽ മരുഭൂമി പോലെ മഞ്ഞ് നീണ്ടു കിടക്കുന്നു. നോക്കെത്താദൂരത്തോളം മഞ്ഞ്. ഡാനിയേൽ പറഞ്ഞത് പോലെ ഒരു മനുഷ്യക്കുഞ്ഞിനെയോ, റോഡോ ഒന്നും കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. ആകാശത്തു നിന്നും മഞ്ഞ് നിലത്തേക്ക് വീണുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു, ഒപ്പം ശക്തമായ കാറ്റും. ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും കാണാനും പാടായിരുന്നു.ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി മഞ്ഞ് കണ്ട ഡയാനയ്ക്ക് സന്തോഷം ആണോ സങ്കടം ആണോ പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടത് എന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.

ഡാനിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന താനും ഡാനിയും എങ്ങനെ ഇതുപോലെ മഞ്ഞിന് നടുവിൽ ഒറ്റപ്പെട്ട ഈ വീട്ടിൽ എത്തിയെന്നു എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും അവൾക്ക് പിടിത്തം കിട്ടിയില്ല.

View post on imgur.com

ഡാനിയേൽ ഈ കാര്യത്തിൽ നിരപരാധിയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ശ്വാസം അകത്തേക്ക് വലിച്ചു കയറ്റിയ ശേഷം ഡയാന ഉടുത്തിരുന്ന സാരിയുടെ മുന്താണി ഇടുപ്പിലേക്ക് ചുറ്റിക്കെട്ടി ആ വാതിൽ കൊട്ടിയടച്ചു പുറത്തെ മഞ്ഞിലൂടെ എങ്ങോട്ടേക്കൊ നടന്നു. ബംഗ്ലാവിൽ കയറാൻ നേരം ചെരുപ്പ് ഊരി ഇടാത്തത് നന്നായി എന്നവൾക്ക് തോന്നി.

പ്രിൻസിപ്പൽ കതക് അടച്ചു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയത് കണ്ടു ഡാനിക്ക് പ്രേത്യേകിച്ചു ഒന്നും തോന്നിയില്ല. കാരണം ഇതിന്റെ അവസാനം എവിടെയായിരിക്കും എന്ന് അവന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. സാത്താനും കത്രീനയും ചേർന്ന് തങ്ങളെ ഇവിടെ കൊണ്ട് ആക്കിയെങ്കിൽ ഇനി അവർക്കേ ഇവിടെ നിന്നും തങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയുള്ളു എന്ന് അവന് ബോധ്യമായിരുന്നു.