💋റിമിയാന്റിയിൽ നനഞ്ഞ് 💋- 1 6

….. ച്ഛെ.. നാടനിൽ മര്യാദയ്ക്ക് പറയാം;

അളന്നുമുറിച്ച് ഉയർന്നു താഴ്ന്ന് കൊതുപ്പിച്ച് തുറിച്ച് തെറിച്ച് നിൽക്കുന്ന ചന്തിയും മുലകളും, നാടൻ താലിമാലയലങ്കരിച്ച കഴുത്തും മീനയെപ്പോലെ വട്ടമുഖവും അമലയെപ്പോലെ തുടുത്ത കവിളും പ്രിയങ്കയുടെ മൂക്കും കാജലിൻ്റെ പോലെ ചെറിയ ചുരുളുകളായി നീണ്ട മുടിയും , ചിരിച്ചു വിളങ്ങിക്കൊണ്ട് പണ്ടത്തെ സമീരയെപ്പോലെ കമ്പി നോട്ടവും… എൻ്റെ കർത്താവേ, ആദ്യമായി ആൻ്റിയെ നോക്കി വെള്ളമിറക്കി നിന്നു പോയി.

“ദെന്നാടാ സ്വപ്നം കണ്ട് നിക്കുവാന്നോ.. ബാഗൂരി താഴെ വെക്കെടാ…” ആൻ്റി അതേ ചിരിയോടെ തോളിലൊരടി തന്നപ്പോഴാണ് ഞാൻ മൈസൂർ മല്ലികയിൽ നിന്ന് പുറത്ത് ചാടിയത്. ശെ….എന്തായിത്.!!!! മൈര് മൈസൂര് കാരണം ആൻ്റിയെ വരെ ഒരു ലൈസൻസില്ലാതെ കണ്ണ് മിഴിച്ച് നോക്കുന്നതിലെത്തി കാര്യങ്ങൾ. പാടില്ല..ഒരിക്കലും പാടില്ല; വായിൽ നോക്കാമെന്നല്ലാതെ പ്രാക്ടിക്കലി ഒരു ചിന്തയും പാടില്ല. ഞാൻ എല്ലാം മനസിൽ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു കൊണ്ട് ആൻ്റിയെ നോക്കി.

“ബാഗുരീട്ട് പോയി കുളിയെടാ……… ഓഹ് എന്നാ വെയ്റ്റാ.” അകത്ത് നിന്ന് മൂളിപ്പാട്ടുമായി കൊച്ചപ്പൻ വരുന്നത് കണ്ട് ആൻ്റി വേഗം ബാഗൂരി വാങ്ങി താഴെ വെച്ച് ഇടയ്ക്ക് വിരിയുന്ന നിഷ്കളങ്ക ഭാവത്തിൽ സാരിത്തുമ്പ് വലിച്ചിട്ട് അരക്കെട്ടിലമർത്തിപ്പിടിച്ച് പതിവ് ചിരിയോടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു..

“ഹാ… ഡാ , നീ വന്നോ. ഞങ്ങള് വൈന്നേരത്തേക്ക് കോഴിയെ കട്ട് ചെയ്യുവാരുന്നു..അവിടമ്മയൊക്കെ കപ്പ ശരിയാക്കുവാ..” കൊച്ചപ്പൻ സ്നേഹത്തോടെ പുറത്തൊന്നടിച്ച് കസേരയിലേക്കിരുന്നു.

ആ ….. വെറുതെയല്ല, ആൻ്റി പണിയിൽ നിന്ന് നൈസായി സ്കൂട്ടായി ഒറ്റയ്ക്കിവിടെ വന്നിരുന്നതാണ്. അമ്മയും അപ്പയും കൊച്ചപ്പനുമെല്ലാം കൂടി അടുക്കളപ്പുറത്ത് വൈകിട്ടത്തേയ്ക്കുള്ള പാചകമായി എന്തൊക്കെയോ പരുപാടിയായിരുന്നു. റിമിയാൻ്റി മടി കാരണം മാറിയിരുന്നതാണ്……

അത് പണ്ടേ അങ്ങിനെയാണ്. കുടുംബവീടുകളിലെ ഫങ്ങ്ഷനുകളിൽ സാരിയൊന്നും മാറാതെ ഞങ്ങൾ പിള്ളേര് സെറ്റിൻ്റെ കളിയൊക്കെ നോക്കി ചിരിച്ചിങ്ങനെയിരിക്കും ആൻ്റി. സാരി ഉടയ്ക്കണ്ടാന്ന് കരുതിയാണോ, മടിച്ചി അവിടെ ഇരിക്കെട്ടെയെന്ന് കരുതിയോ, കൂട്ടത്തിൽ ഇളയവളയാത് കൊണ്ടോ, ഇനിയിപ്പോ വെളുത്തു ചുവന്ന ദേഹത്ത് കരി പറ്റിക്കണ്ടെന്ന് കരുതിയോ ആരുമങ്ങനെ സഹായത്തിന് വിളിക്കാറില്ല..

ആൻ്റിക്ക് പരമാവധി ഞങ്ങളോട് സൊള്ളിയിരുന്ന് പണിയിലൊന്നും പോയി തലയിടാതിരിക്കാൻ പ്രത്യേക കഴിവാണ്. …..ഇപ്പോൾ പക്ഷെ സൊള്ളാനാളില്ലാതെ ഹാളിൽ വനിതയും വായിച്ചിരുന്നു…ആഹ് അതുകൊണ്ട് ഇന്നിപ്പോൾ ഒരു ആദ്യമായി സുഖമുള്ളൊരു കെട്ടിപ്പിടി കിട്ടി. ആൻ്റിക്ക് വാത്സല്യമായി കെട്ടിപ്പിടിച്ചതായിരിക്കും. പക്ഷെ എനിക്കങ്ങനെയല്ലല്ലോ. ആൻ്റിയുടെ പുണരൽ ഒരൊന്നരഒന്നേമുക്കാൽ രോമാഞ്ചകുഞ്ചിതമായിരുന്നു…………..

“ന്നാ ഞാമ്പോയി കുളിച്ചിട്ട് വരാം കൊച്ചപ്പാ”

ഇരുന്ന് കഴിഞ്ഞാൽ ഇപ്പോൾ കൊച്ചപ്പന്റെ കത്തി കേൾക്കാൻ താൽപര്യമില്ലാത്തതിനാൽ വേഗം അവിടെ നിന്ന് രക്ഷപെട്ടു.

“താനാരാണെന്ന് തനിക്കറിയിലിങ്കി …….പപ്പുവേട്ടൻ്റെ ഡയലോഗ് പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് മുറിയിലെത്തി ഡ്രസ്സൂരി ചെയറിലിട്ട് കുളിമുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചതും അരദിവസത്തെ യാത്രാക്ഷീണം ഇറക്കി വെച്ചു കൊണ്ട് ക്ലോസറ്റിലിരുന്ന് താടിയിൽ കൈയ്യൂന്നി ഞാനെങ്ങനയിങ്ങനെയായിയെന്ന് റീവൈൻഡ് ചെയ്യ്ത് പതിവ് പോലെ ഓർമകളിലൂളിയിടാൻ തുടങ്ങി……..

ശരിക്കും പത്ത് പതിനെട്ട് വയസ് കഴിയുന്നത് വരെ ഇതേ പ്രകൃതിരമണിയുടെ പോലെത്തന്നെ ഒരു പാവം ശാലീന സുന്ദരനായിരുന്നു . പൊതുവെ നാട്ടിൻപുറം നൻമകളാൽ സമൃദ്ധം എന്നൊക്കെ പറയാറുണ്ടെങ്കിലും അതൊന്നുമല്ല

ശാലീനനാവാൻ പ്രധാന കാരണം . അതിവിടത്തെ പള്ളിമൂല്യങ്ങളിൽ മുക്കി വിളക്കി വീട്ടുകാർ അടുക്കും ചിട്ടയോടെ വളർത്തിയതു കൊണ്ട് പറ്റിപ്പോയതാണ്……………..അല്ലെങ്കിലും നാട്ടിൻപുറങ്ങളിൽ അഴിച്ചുവിട്ടത് പോലെ വളരുന്ന പല ആൺജൻമങ്ങളെയും അപൂർവ്വം പെൺജൻമങ്ങളെയുമൊക്കെ ശരിക്ക് കാണാതെ തട്ടിവിടുന്നതാണ് ഈ കൊട്ടിഘോഷിക്കുന്ന ഗ്രാമീണനൻമ എന്ന് കുറച്ച് മുതിർന്നപ്പോൾ മനസിലായിത്തുടങ്ങി. നമ്മുടെ പല ഗ്രാമീണതകളുടെയും അവസ്ഥ ‘കോലങ്ങളും’ ‘പലേരിമാണിക്യവും ” ‘പൊൻമുട്ടയിടുന്ന’തിലും തുടങ്ങി…. പിള്ളേച്ചനും സരസുവുമൊക്കെ പോലെ രസകരമായ പോലെയാണെങ്കിലും മറ്റ് പലപ്പോഴും പുറത്ത് വരുന്നത് അതൊക്കെ മൂടിവെച്ച ശാലീനശുദ്ധകഥകളായി ആണല്ലോ…?