🦄പ്രസൂതാ🦄 2അടിപൊളി 

രണ്ടാഴ്‌ചയ്‌ക്കുള്ളിൽ, ആദിയും പ്രീതയും കൽക്കട്ടയിലേക്ക് മടങ്ങി, അവർ നഗരമധ്യത്തിലുള്ള ബാഗ്‌ബസാറിലെ ആദിയുടെ തറവാട്ടിൽ താമസമാക്കി. അതൊരു വലിയ പഴയ വീടായിരുന്നു, ഭൂരിഭാഗം അംഗങ്ങളും ഒന്നുകിൽ കൽക്കട്ടയ്ക്ക് പുറത്തോ രാജ്യത്തിന് പുറത്തോ ആയിരുന്നതിനാൽ മിക്കവാറും വീട് കാലിയായിരുന്നു.. ഇവരുടെ വരവ് വീട്ടിൽ ഒരു ആഘോഷം ആയിരുന്നു.ഒരാഴ്‌ചയ്‌ക്ക് ശേഷം, ആദി യുഎസിലേക്ക് മടങ്ങി, രണ്ട് ദിവസത്തെ അസ്വസ്ഥതയ്ക്കും കരച്ചിലിനും ശേഷം പ്രീത തൻ്റെ സാധാരണ ജീവിതം വീണ്ടും ആരംഭിച്ചു. അവളുടെ പഴയ ഓഫീസ് അവളുടെ സ്ഥലത്തിന് അടുത്തായതിനാൽ ഒരിക്കൽ കൂടി ജോലിയിൽ ചേരാൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു, അവൾക്ക് വീട്ടിൽ ബോറടിക്കുന്നു. ആദിയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും എതിർത്തിരുന്നുവെങ്കിലും, ഈ തീരുമാനത്തിൽ പ്രീത ഉറച്ചുനിന്നു, അവളുടെ പഴയ സഹപ്രവർത്തകരിൽ ചിലർ സംഘടനയിൽ ഉയർന്ന റാങ്കുകളിൽ ഉള്ളതിനാൽ ജോലി കിട്ടാൻ അധികം ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായില്ല.

ഇതിനിടെ പ്രീതയുടെ അമ്മായിയമ്മ അവളെ സ്‌കൂളിൽ ആദിയുടെ അടുത്ത സുഹൃത്തായിരുന്ന കൊൽക്കത്തയിലെ പ്രശസ്ത ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റായ ഡോ. കുനാൽ ബർമൻ്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ, പ്രീതയുടെ എല്ലാ റിപ്പോർട്ടുകളും പരിശോധിച്ച് അവളോട് കുറച്ച് പരിശോധനകൾ നടത്താൻ ആവശ്യപ്പെടുന്ന സൗമ്യമായ പെരുമാറ്റമുള്ള  മാന്യനായി അയാളെ അവൾക്ക് തോന്നി. റിസൾട്ടുകൾ വന്നപ്പോൾ, അവൻ അവരെ നന്നായി പരിശോധിക്കുകയും അവളുടെ ഫാലോപ്യൻ ട്യൂബിൽ എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ടെന്ന് അവളോട് പറയുകയും ചെയ്തു, പക്ഷേ അത് വലിയ കാര്യമായിരുന്നില്ല.ഒരു നേരിയ മരുന്ന് ഉപയോഗിച്ചാൽ ഓക്കേ ആകും , പക്ഷേ എൻഡോസ്കോപ്പി നടത്തേണ്ടി വന്നേക്കാം. ആരോഗ്യകരമായ ഒരു കുട്ടിയുടെ ജനനത്തിനുള്ള ട്യൂബ്. ആ സമയത്ത് പ്രീത ഏകദേശം 5 മാസം ഗർഭിണിയായിരുന്നു, അവളുടെ വയറിന് ചെറിയ  വീക്കവും ചർമ്മത്തിന് തിളക്കവും ഉണ്ടായിരുന്നു.  ഡോക്‌ടർ എൻഡോസ്‌കോപ്പിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് അൽപ്പം ആശങ്ക തോന്നിയെങ്കിലും ഇത് പതിവ് പരിശോധനയാണെന്ന് ഡോ. ബർമൻ ഉറപ്പുനൽകി; അര ദിവസം അയാളുടെ ക്ലിനിക്കിൽ അഡ്മിറ്റ്‌ ആയിരുന്നാൽ മതി, ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം എന്ന് ഉറപ്പ് നൽകി.

അതേസമയം, പ്രീതയുടെ മാതാപിതാക്കൾ ബാഗ്‌ബസാറിൽ അവരെ സന്ദർശിച്ചു; അവളുടെ അച്ഛനെ ദുർഗാപൂരിലേക്ക് മാറ്റി; അതിനാൽ കൽക്കത്തയിലേക്ക് വരാൻ പാടായി.. ഡോ. ബർമനെ കുറിച്ചും എൻഡോസ്‌കോപ്പി ചെയ്യാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഉപദേശത്തെ കുറിച്ചും പ്രീതയുടെ പിതാവ് അറിഞ്ഞപ്പോൾ, പേടിക്കണ്ട, നല്ല ഡോക്ടർ ആണ് എല്ലാം ഓക്കേ ആയി നടക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞവളെ സാന്ത്വനിപ്പിച്ചു.. അന്ന് തന്നെ അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും മടങ്ങിപ്പോയി.. അടുത്ത ആഴ്ച പ്രീതയെ ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചു. അനസ്‌തേഷ്യയ നൽകിയതും  അവളുടെ ബോധം മെല്ലെ പോയി.ഒന്നും അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇല്ലിപ്പോൾ.; ഡോ. ബർമൻ്റെ ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി മാത്രം.

ഉറക്കമുണർന്നപ്പോൾ, അവൾ കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി – അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ ഘടിപ്പിച്ച ഒരു IV ലൈൻ ലൂടെ എന്തോ ധ്രാവകം ഇറ്റ് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു., പിളരുന്ന തലവേദന, ദേഹമാസകലം മരവിപ്പ്. എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് തോന്നി, ശരീരത്തിൽ നിന്നും എന്തോ പോയത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. വേദനയോടെ കഴുത്ത് ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, അവളുടെ വയറിലെ പോന്നോമ്മന നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നവൾക് മനസിലായി.! അവൾ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അവളുടെ വയറ്റിലെ വേദന അവളെ വീണ്ടും കിടക്കയിലേക്ക് വീഴ്ത്തി. നഴ്സ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു, ‘മാഡം…, ., നിങ്ങളുടെ വയറിലെ ഭ്രൂണം തലകീഴായി പോയി..അത് നിങ്ങളുടെ ജീവന് ഭീഷണിയാകുമായിരുന്നു. ഡോക്‌ടർ പെട്ടെന്നുള്ള തീരുമാനമെടുത്ത് അത് അലസിപ്പിച്ചു; ഇപ്പോൾ നീ സേഫ് ആണ് !”ഇതേ സമയം മറ്റൊരു നഴ്‌സ്‌ പെട്ടെന്ന് സലൈൻ ട്യൂബിലേക്ക് ഒരു മരുന്ന് കുത്തി, അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ഉറക്കത്തിലായി. അവൾ മരിക്കുന്ന ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ ഞരങ്ങി, ‘ജീവന് ഭീഷണിയാണോ? എന്റ കുഞ്ഞു എനിക്ക് എങ്ങനെ ഭീഷണി എന്നാ…?