🦚🦚പീലി വിടർത്തിയാടുന്ന മയിലുകൾ🦚🦚 – 5 30അടിപൊളി  

“ അത് മതി കുട്ടാ.. അല്ലെങ്കിലും ഇന്ന് അടുക്കളയിൽ കയറാനൊന്നും എനിക്കൊരു മൂഡില്ല…”

മഴ തീർത്തും മാറി മാനം തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഹൈവേയിൽ നിറച്ചും വണ്ടികളും. ബെന്നി നല്ല വേഗത്തിൽ തന്നെയാണ് വണ്ടി വിടുന്നത്. ഇവളെ വീട്ടിലിറക്കിയിട്ട് തനിക്കും കുറച്ച് ഒരുങ്ങാനുണ്ട്.
രണ്ട് മൂന്ന് തവണ ഇതിന് പോയതുപോലെയല്ല ഇന്ന്… അന്ന് ശരീര സുഖം മാത്രമായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. പക്ഷേ ഇതങ്ങിനെയല്ല. ഇത് തനിക്ക് വളരെ വളരെ സ്പെഷ്യലാണ്. ഒന്നിനും ഒരു കുറവും വരാൻ പാടില്ല.

“പിന്നെ..എടീ മുത്തേ… ഇച്ചയൻ ഒരാഗ്രഹം പറയട്ടെ… മോളത് നടത്തിത്തരണം… പറയട്ടേ..”

ബെന്നി കുസൃതിയോടെ ഷീബയെ നോക്കി.

“നീ പറയെടാ കുട്ടാ… എൻ്റിച്ചായൻ്റെ ഏതാഗ്രഹവും ഈ ഷീബ നടത്തിത്തരും… ചോദിക്ക്… ഇച്ചായൻ ചോദിച്ചാൽ ഞാനൻ്റെ ജീവൻ വേണേൽ പറിച്ച് തരും..”

“അതല്ലെടീ പോത്തേ… പിന്നേ..ഇന്ന് നമ്മളെടുത്ത ആ പട്ടുപാവാടയും ബ്ലൗസുമി ല്ലേ… അതുടുത്ത് വേണം ഞാൻ വരുമ്പോൾ നിൽക്കാൻ… പിന്നെ നമുക്ക് ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിച്ച് റൂമിലെത്തുമ്പോൾ അതെല്ലാം മാറ്റി ആ നൈറ്റ് ഡ്രസിടണം…
അതാടീ പൊന്നേ… എൻ്റെ ആഗ്രഹം…”

“ ഇടാം ഇച്ചായാ… എൻ്റെ കുട്ടൻ പറഞ്ഞാൽ എന്തും ഞാനിടും… ഇനി ഒന്നും ഇടാതെനിൽക്കണോ… ഇച്ചായന് വേണ്ടി ഈഷീബ അങ്ങിനെ വേണേലും നിൽക്കും…”

ഷീബ ആർത്തിയോടെ പറഞ്ഞു.

കുറച്ച് ദുരം കൂടി ഓടി ബെന്നി വണ്ടി ഒരു സൈഡിലേക്കൊതുക്കി.

“എന്നതാ ഇച്ചായാ… എന്തേ നിർത്തിയത്..?”

“ ഇനിയെൻ്റെ പൊന്നുമോള് എഴുന്നേറ്റ് പിന്നിലേക്കിരുന്നേ.. നമ്മുടെ നാടെത്തി..”

അപ്പോഴാണ് ഷീബ പുറത്തേക്ക് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. ശരിയാണ്. നാട്ടിലെത്തിയിരിക്കുന്നു. അൽപം കൂടി മുന്നോട്ട് പോയാൽ വീട്ടിലേക്ക് തിരിയുന്ന ഇടറോഡായി. സുന്ദരമായ ഈ യാത്ര അവസാനിക്കുന്നതിൽ അവൾക്ക് ചെറിയൊരു വിഷമമുണ്ട്. എങ്കിലും ഇന്ന് രാത്രി ഇച്ചായനെ മുഴുവനായും തനിക്ക് കിട്ടുമല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ ആ വിഷമം മാറി.
പക്ഷേ അവൾ ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന് അനങ്ങിയില്ല.

“എടീ കഴപ്പിപ്പൂറീ..നിനക്കെന്താ ചെവി കേൾക്കില്ലേ… ഇറങ്ങി പിന്നിൽ പോയി കയറെടീ കാന്താരീ…”

ബെന്നി ഒച്ചയിട്ടു.

“ഞാനിവിടെത്തന്നെയിരിക്കും..”

ഷീബ വാശിയോടെ പറഞ്ഞു.

“എടി മൈരേ… നാട്ടുകാര് കാണും… അല്ലെങ്കിലൊര് കാര്യം ചെയ്യ്… ഇതിലൂടെ പിന്നിലേക്ക് ചാടിക്കോ… എന്നിട്ട് ആ കവറുകളൊക്കെ പിടിച്ച് റെഡിയായിട്ടിരുന്നോ. വണ്ടി നിർത്തിയാൽ ചാടിയിറങ്ങിക്കോണം…”

“ഹും’’ എന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് ഷീബ പിന്നിലെ സീറ്റിലേക്ക് വലിഞ്ഞു കയറി. ബെന്നി പിന്നിൽ നിന്നും അവരുടെ ചന്തി പിടിച്ച് തള്ളി കൊടുത്തു.

“ഹോ… നേരത്തേ പിന്നിലേക്ക് ചാടാൻ എന്തുൽസാഹമായിരുന്നു… ഇപ്പോഴെന്തേ പറ്റുന്നില്ലേ…”

ബെന്നി കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് ഷീബയെ തള്ളിക്കയറ്റി. ഷീബ സീറ്റിലിരുന്ന് കവറുകളൊക്കെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് ഫോണെടുത്ത് നിഖിലക്ക് വിളിച്ചു.

“ മോളേ അമ്മൂ..ഞങ്ങളിതാ നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള റോഡിലേക്ക് കയറി. അവിടെ പരിസരത്തൊന്നും ആരുമില്ലല്ലോ…”

“ഇല്ലമ്മേ… ധൈര്യമായി പോര്… ഇവിടെയെങ്ങും ആരുമില്ല… ഗേറ്റ് ഞാൻ തുറന്നിട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇച്ചായനോട് വണ്ടി നേരെ സിറ്റൗട്ടിൻ്റെ സ്റ്റപ്പിന് അടുപ്പിച്ച് നിർത്താൻ പറയ്…’’

“ശരിയെടീ… ഞാനവിടെ എത്തുന്നത് വരെ നീ ഫോൺ കട്ടാക്കല്ലേ… ആരെങ്കിലും വരികയാണെങ്കിൽ പറയണം…”

“ശരിയമ്മേ…”

ഷീബ ഫോൺ സീറ്റിലേക്ക് വെച്ച്, ഒന്ന് മുന്നോട്ടാഞ്ഞിരുന്ന് ബെന്നിയുടെ കഴുത്തിലൂടെ കയ്യിട്ട് ചെവിയിൽ നക്കിക്കൊണ്ട് പതിയെ പറഞ്ഞു.

“എൻ്റെ കുട്ടാ… വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ യാത്ര പറയാൻ കഴിയില്ല… മോള് ഇറങ്ങുകയാട്ടോ പൊന്നേ… മോള് കാത്തിരിക്കും… എൻ്റിച്ചായൻ വേഗം വരണം…”

അവൾ പിന്നിൽ നിന്നും ഏന്തിവലിഞ്ഞ് അവൻ്റെ കവിളിൽ അമർത്തിയൊരുമ്മ കൊടുത്തു.
ബെന്നി തുറന്നിട്ട ഗേറ്റിലൂടെ വണ്ടി ഓടിച്ച് കയറ്റി സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തി. ഉടനെ ഡോർ തുറന്ന് ഷീബ ഇറങ്ങി. കാത്തുനിന്ന നിഖിലയോട് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ച് ബെന്നി വേഗം വണ്ടിയെടുത്ത് ഗേറ്റ് കടന്ന് പോയി.
അവൻ്റെ കാറ് കണ്ണിൽ നിന്നും മറഞ്ഞിട്ടും അങ്ങോട്ട് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഷീബയെ നിഖിലയൊന്ന് തോണ്ടി.