നമ്മുടെ എല്ലാവരുടെയും ജീവിതത്തിൽ പലതരത്തിലുള്ള സംഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്, അതിൽ പലതും നമ്മൾ മറന്നുപോകാറുമുണ്ട്,
എന്നാൽ ചിലത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ തന്നെ വല്ലാണ്ട് സ്വാധീനിക്കും, ചിലപ്പോ ചിലരുടെ മരണങ്ങൾ ആകാം, ജനനങ്ങൾ ആകാം അല്ലങ്കിൽ നമ്മൾക്ക് നാന്നായിട്ട് അറിയാം എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ചിലരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു സന്ദർഭവും ആകാം. എന്റെ ജീവിതത്തിലും അങ്ങനെ ഒന്ന് സംഭവിച്ചു, എന്റെ 20മത്തെ വയസ്സിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായിട്ട്.
ഞാൻ ഫായിസ്, മുകളിൽ പറഞ്ഞപോലെ ഇപ്പൊ വയസ്സ് 20, ബികോംമിന് പഠിക്കുന്നു. എന്റെ വീട്ടിൽ പിന്നെ ഉള്ളത് ഉമ്മയും വാപ്പയും പിന്നെ ഒരു ഇത്തയും ആണ്. വാപ്പ ഗൾഫിൽ സ്വന്തമായിട്ട് ഒരു ബക്കാല നടത്തുന്നു, ഉമ്മ നാട്ടിലെ ഒരു ബാങ്കിൽ ജോലിചെയ്യുന്നു,
പിന്നെ ഉള്ളത് ഇത്ത ആണ്, പേര് സുമിന, വീട്ടിൽ സുമി ന്ന് വിളിക്കും, ഇപ്പൊ വയസ്സ് 28, നിക്കാഹ് കഴിഞ്ഞതാണെങ്കിലും ഇപ്പോഴും കുട്ടികളൊന്നും ഇല്ല, അളിയൻ ദുബായിയിലെ ഒരു അഡ്വർട്ടീസ്മെന്റ് കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയുന്നു. ഞാൻ ഇപ്പൊ ഇതൊക്കെ എഴുതാൻ കാരണക്കാരിയായ ആളാണ് ഇത്.
അളിയന്റെ വീട്ടുകാരുമായിട്ടുള്ള സ്നേഹക്കൂടുതൽ കാരണം അളിയൻ ഇല്ലാത്തപ്പോളെല്ലാം ഇത്ത ഇവിടെയാണ്, അവിടെപ്പോയാൽ അമ്മായിയമ്മയായിട്ട് ചേരൂല.
അതുകൊണ്ട് രാവിലെ ഞങ്ങൾ വീട്ടിൽനിന്നും പോയാൽ പിന്നെ ഇത്ത ഒറ്റയ്ക്കാണ്, ആ ഒറ്റയ്ക്കിരുപ്പ് കാരണം റൂമിൽ 43″ ഇഞ്ച് ടീവിയും, പ്രൈമും, നെറ്റ്ഫ്ളിക്സും റീചാർജ് ചെയ്തും അത്യാവശ്യം കാശും കളഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
എനിക്ക് ഇത്താനോട് വല്യ ഇഷ്ടമായിരുന്നു, അത്യാവശ്യം കുറച്ച് കാശ് ചോദിച്ചാൽ തരുന്നത് മാത്രം അല്ല എന്റെ പല കാര്യങ്ങൾക്കും ഒരു സുഹൃത്തിനെപ്പോലെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പക്ഷെ ഇതിനൊക്കെ ചെറിയ മാറ്റം വന്നുതുടങ്ങുന്നത് ഒന്ന് രണ്ട് മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപാണ്,
“ഡാ കോപ്പേ ഒന്ന് നിക്ക്” വീടിന്റെ മുന്നിൽ എന്നെനോക്കി ഹോണടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അഖിലിനോഡാണത് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.
പെട്ടെന്ന് ടീഷർട്ടും എടുത്തിട്ട് അലമാരയിൽനിന്ന് ഒരു ഷോർട്സും എടുത്ത് വലിച്ചുകേറ്റി. പെട്ടെന്നുതന്നെ റൂമിന്റെ മൂലയിൽ കിടന്ന സ്റ്റമ്പും, ബാറ്റും പിന്നെ ബോളും കോരിയെടുത്തു.
അഖിലിന്റെ വിളികാരണം ഞാൻ പെട്ടെന്ന് റൂമിൽനിന്നിറങ്ങി, പക്ഷെ ഉമ്മവന്നിട്ടില്ല, ഞാൻ ഇത്തയെ ഉറക്കെവിളിച്ചെങ്കിലും അവൾ കേട്ടില്ല.
ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അവളുടെ റൂമിലേക്ക് പോയി കതകുതുറന്നു, ആള് അവിടെയില്ല, അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ബാത്റൂമിൽ വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. ഞാൻ നേരെ ബാത്റൂമിലെ കതകിൽ കൊട്ടി.
“ഇത്താ… ഇത്താ”
“എന്നാടാ കാറണെ” ഇത്താടെ മറുപടി വന്നു.
“ഞാൻ കളിക്കാൻ പോവാ, കതകടച്ചേക്ക്” ഞാൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.
“ആ.. ശെരി”
ഇത്താടെ മറുപടികിട്ടിയപ്പോൾ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനടന്നു, പക്ഷെ അത്രെയും നേരം പിടിച്ചതുകൊണ്ട് എന്റെ കയ്യിൽനിന്നും ആ മഞ്ഞ ടെന്നിസ്ബോൾ വഴുതിവീണു. ആ വീണ ബോൾ നേരെ ഇത്താടെ കട്ടിലിനടിയിലേക്ക് ഉരുണ്ടുപോയി.
മനസ്സിൽ സകലമാന തെറിയും വിളിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ സ്റ്റമ്പും ബാറ്റും കട്ടിലിനുമുകളിൽ വെച്ചിട്ട് ബെഡ്ഷീറ്റ് പൊക്കി താഴേക്ക് നോക്കി,
“അല്ലെങ്കിലും എല്ലാ മൈരും ഒരുമിച്ചേ വരു” എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ കട്ടിലിനടിയിലേക്ക് പതുക്കെ ഇഴഞ്ഞു, കുറച്ചുനേരം കഷ്ട്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ ബോള് കയ്യിൽ വന്നു, പക്ഷെ അതിന്റെ കൂടെ എന്തോ കിടക്കുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
ഫോണിന്റെ ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റ് ഓണാക്കി ഞാൻ നോക്കി, അപ്പോഴാണ് ഒരു ജോക്കി യുടെ ഷഡ്ഢി അവിടെ കിടക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടത്.
എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല, ഞാൻ അതെടുത്ത് നോക്കി, വല്യ പൊടിയൊന്നും ഇല്ല, എന്നാലും ആരുടേയാവും. എന്റെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു സംശയം വന്നു. പക്ഷെ അവൻ കിടന്ന് വിളിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങി പുറത്തേക്കു നടന്നു.
ആ വൈകുന്നേരം മുഴുവനും എന്റെ മനസ്സിൽ അതായിരുന്നു, എന്തായാലും അളിയന്റെയല്ല, അങ്ങേര് വന്നിട്ട് ഒരു കൊല്ലത്തോളം ആകാൻ പോവുന്നു. എന്റെ എന്തായാലും അല്ല, ഇനി വേറെ ആരുടെയെങ്കിലും ആകുമോ?. എന്റെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത ചിന്തകൾ വന്നുതുടങ്ങി.