എന്റെ കുടുംബം
Ente Kudumbam | Author : Geethu
എന്റെ പേര് റിജോയ്. ഞാനും കുടുംബവും തൃശൂർ ടൗണിൽ ആണ് താമസിക്കുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ സാമ്പത്തികമായി വളരെ മെച്ചപ്പെട്ട കുടുംബം ആണ്. ഒന്നിനും ഒരു കുറവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അച്ഛന് സ്വർണത്തിന്റെ ബിസിനെസ്സ് ആണ്. എൻ്റെ വീട്ടിൽ അച്ഛൻ (റോയ്), അമ്മ (ഡെയ്സി), ചേച്ചി (റിൻസി), അനിയത്തി (ജിൻസി 18 വയസ്സ്) എന്നിവരാണ് ആണ് ഉള്ളത്.
ഈ കഥ നടക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് 19 വയസ്സാണ്. ചേച്ചിക്ക് 20, ഡിഗ്രീ ആദ്യ വർഷം. എല്ലാവരും നല്ല രീതിയിൽ പഠിക്കുന്നവർ ആണ്.
ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ നാല് റൂം ആണ് ഉള്ളത്. രണ്ടെണ്ണം താഴെയും രണ്ടെണ്ണം മുകളിലും. ഒന്നിൽ ഞാനും, രണ്ടാമത്തേതിൽ അച്ഛനും അമ്മയും, മൂന്നാമതെത്തിൽ ചേച്ചിയും അനിയത്തിയും ആണ്. ഒന്ന് ഗസ്റ്റ് ആരെങ്കിലും വന്നാ ഉപയോഗിക്കും.
എൻ്റെയും, അച്ഛൻ അമ്മയുടെയും മുറികൾ മുകളിലും, താഴെ അനിയത്തി ചേച്ചി എന്നിവരുടെയും മുറികൾ ആണ്.
അന്ന് ഒരു ഞായറാഴ്ച ആയിരുന്നു, രാത്രിയിൽ അമ്മയുടെ നിലവിളി കേട്ടാണ് ഞാൻ അച്ഛൻ്റെയും അമ്മയുടെയും റൂമിൽ ഓടി എത്തിയത്. അപ്പോൾ അമ്മയുടെ വേഷം ഒരു ചുരിദാർ ടോപ് മാത്രം ആയിരുന്നു. ബോട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അച്ഛനെ കഴുത്ത് വരെ പുതപ്പുകൊണ്ട് മൂടിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഉള്ളിൽ ഡ്രസ്സ് ഒന്നും ഇല്ലാന്നു പിന്നീട് മനസിലായി.
ഞാൻ അമ്മയോട് കാര്യം തിരക്കിയപ്പോൾ അമ്മ പറഞ്ഞു, “അച്ഛൻ്റെ ബോധം പോയി കിടക്കാ. എത്ര വിളിച്ചിട്ടും എണീക്കുന്നില്ല” എന്ന്.
ഞാൻ വേഗം പെങ്ങന്മാരെ രണ്ടുപേരെയും വിളിച്ച് അച്ഛനെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചെങ്കിലും അച്ഛൻ മരിച്ചിരുന്നു. ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു അറ്റാക്ക് ആയിരുന്നു എന്ന്.
അങ്ങനെ അമ്മ 38 ആം വയസിൽ വിധവയായി. അച്ഛന് മരികുമ്പോ 50 വയസായിരുന്നു. അഞ്ചാറ് തലമുറക്ക് ജീവികാനുള്ളത് അച്ഛൻ സമ്പാദിച്ചിരുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ വീട് പെട്ടെന്ന് ശൂന്യതയിൽ ആയി. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് എപ്പോഴും സങ്കടം മാത്രം. ഒരു വർഷത്തിനു ശേഷം ആണ് ഞങ്ങൾ അതിനോടു യോജിച്ചു തുടങ്ങിയത്, എന്നാൽ അമ്മ മാത്രം മാറിയില്ല.
ചേച്ചി എന്നെ വിളിച്ചു എന്തോ സംസാരിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞു. ഞാൻ അവളുടെ അടുത്ത് പോയി.
ചേച്ചി: എടാ, നമ്മുടെ അമ്മ ഇങ്ങനെ ആയാൽ ശരിയാവില്ല. നീ അമ്മയോട് സംസാരിക്കു. ഞങ്ങൾ കുറേ പറഞ്ഞ് നോക്കി. എപ്പോഴും റൂമിൽ തന്നെ ഇരുന്നു വല്ല അസുഖവും വരുത്തും. ഒന്ന് പുറത്ത് ഇറങ്ങി കുറച്ച് ഫ്രഷ് ഒക്കെ ആവാൻ.
ഞാൻ: ചേച്ചി, നിങ്ങൾ രണ്ടു പേരും പറഞ്ഞില്ലേ ഇനി ഞാൻ എന്ത് പറയാനാ?
ചേച്ചി: നീ അല്ലേട അമ്മയുടെ ഫേവറിറ്റ് സൺ.
ഞാൻ: ഓ പിന്നെ. അധികം പൊക്കണ്ട, ഞാൻ സംസരിച്ചോളം.
എന്ന് പറഞ്ഞു അമ്മേടെ അടുത്തുപോയി.
അമ്മയുടെ റൂമിൽ കേറിയപ്പോൾ അമ്മ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ: അമ്മെ ഇതെന്താ എപ്പോളും കിടപുമാത്രം?
അമ്മ; ഒരു സുഖവും ഇല്ലെടാ, അതാ.
ഞാൻ: ഇങ്ങനെ ഈ റൂമിൽ എപ്പൊഴും ഇരുന്നാ എങ്ങനാ? കുറച്ചൊക്കെ പുറത്തിറങ്ങി ഒന്നു ഫ്രേഷ് ആയികൂടെ?
അമ്മ (വിതുംബി): ഒറ്റക്ക് അയത് പോലെ മോനെ അതാ. ഈ റൂമിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒറ്റക്ക് ആയപോലെ.
ഞാൻ (അമ്മയുടെ മുഖം കൈകളിൽ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു): അമ്മക്ക് ഞാനില്ലെ. ഇനി അമ്മയുടെ എല്ലാ കാര്യവും ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. അമ്മ പഴയ പോലെ നല്ല ഡ്രസ്സ് ഒക്കെ ഇട്ട് വേണം വീട്ടിൽ നിൽക്കാൻ. കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു. ഇനിയും അതോർത്ത് വിഷമിക്കലെ, അമ്മക്കു ഞങ്ങൾ ഒക്കെ ഇല്ലേ.
അമ്മ (ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ): എല്ലാ കാര്യവും നോക്കോ?
(ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും എന്തും ഓപ്പണായി സംസാരിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിൽ ആണ്.)
ഞാൻ: ശരിക്കും നോക്കാം. പോരെ?
അപ്പോൾ അമ്മയുടെ മുഖം വിടർന്നു മുഖത്ത് സന്തോഷം വന്നു, എൻ്റെ കവിളിൽ തലോടി.
ഞാൻ: വേണമെങ്കിൽ എന്നെ അച്ഛനായി കണ്ടൊലോട്ടോ. (ഞാൻ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു.)
അമ്മ ചിരിച്ചിട്ട് ‘പോട’ എന്ന് പറഞ്ഞു എൻ്റെ ചെവിയിൽ പതുക്കെ നുളളി.
അമ്മയുടെ മുഖത്ത് കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷമാണ് ഞാൻ ആ ചിരി കണ്ടത്, ഞാൻ അമ്മയെ കൈപിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.