സ്വന്തം കണ്ണേട്ടൻ – 1
Swantham Kannettan | Author : Nila mizhi
നിലാ മിഴി എഴുതുന്നു…..
ദളം : ഒന്ന്.
രാത്രിയുടെ അവസാന നിമിഷങ്ങൾ കടന്നു പോവുകയാണ്… അതെ… സമയം പുലർച്ചെ ഏതാണ്ട് ഒരു മണിയോടടുത്തു കാണും… പുലർകാല തണുപ്പ് ഏറിവരികയാണ്… ബെഡ്റൂം വാതിലും വരാന്തയും കടന്ന് ഒരു കള്ളനെ പോലെ മുന്നോട്ടു ചുവടുകൾ തീർക്കുമ്പോഴും എൻറെ മനസ്സ് നിറയെ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു ഭയമായിരുന്നു.
ഇന്ന് രാത്രി കൂടി അവസാനിച്ചാൽ…
വയ്യ… എനിക്ക് ഇനിയും പിടിച്ചു നിൽക്കുവാൻ വയ്യ… മനസ്സുനിറയെ അയാളാണ്.,
കണ്ണേട്ടൻ… എന്റെ കണ്ണേട്ടൻ…
അച്ഛന്റെ ആദ്യഭാര്യയിലെ ഒരേയൊരു സന്തതി… അയാളെക്കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് മാത്രമല്ല ശരീരവും കുളിര് കോരുകയാണ്.. എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു സുഖം.
കണ്ണേട്ടനെക്കുറിച്ചുള്ള മോഹന ചിന്തകളിലാറാടിക്കൊണ്ട് ഞാൻ വീണ്ടും മുന്നോട്ടു നടന്നു.. വരാന്തയുടെ അങ്ങേയറ്റത്തെ കണ്ണേട്ടന്റെ കിടപ്പറ ലക്ഷ്യമിട്ടുകൊണ്ട്…
പ്രതീക്ഷിച്ചതു പോലെ തന്നെ കണ്ണേട്ടന്റെ മുറി വാതിൽ മലർക്കെ തുറന്നു കിടപ്പുണ്ട്..
അതെ.. അത് പലപ്പോഴും അങ്ങനെയാണ്.. കൂട്ടുകാരുമൊത്തുള്ള രാത്രിസഞ്ചാരം കഴിഞ്ഞ് കുടിച്ചു കൂത്താടി കണ്ണേട്ടൻ വീട്ടിലേക്ക് കയറി വരുമ്പോൾ എന്നും പാതിര കഴിഞ്ഞിരിക്കും.. പലപ്പോഴും വസ്ത്രങ്ങൾ മാറില്ല.. മുറി വാതിലുകൾ താഴിട്ടടക്കാറില്ല..
ഉറക്കമായിരിക്കും., വന്നപാടെ മദ്യലഹരിയിൽ സ്വയം മറന്നുള്ള ഉറക്കം…
തുറന്നിട്ട വാതിൽ കടന്ന് പതിയെ അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു..; അപ്രതീക്ഷിതമായ ഇടിമിന്നൽ… എങ്ങുനിന്നോ വീശിയടിക്കുന്ന ഇളം കാറ്റ്… അതെ… എവിടെയോ മഴ പെയ്തിറങ്ങുകയാണ്… ചിന്തിച്ചു നിൽക്കവെ എന്റെ മിഴികൾ ഒരു നിമിഷം മുറിക്കകത്താകെ എന്തോ തിരഞ്ഞു നടന്നു. ചുറ്റിലും ചിത്രപ്പണികളാൽ അലങ്കരിച്ച ഗ്ലാസുകളാൽ പണിതീർത്ത ജാലക വാതിലുകൾ…അതിൽ പലതും മലർക്കെ തുറന്നുകിടക്കുകയാണ്.. ജാലകപ്പഴുതിലൂടെ അകത്തേക്കൊഴുകിയെത്തുന്ന ഇളം കാറ്റ്.. അത് ജനൽ കാർട്ടണുകളെ പാറിപ്പറത്തുകയാണ്…
നേർത്ത കാറ്റിന്റെയും എങ്ങോ പെയ്തൊഴിയാൻ വെമ്പുന്ന മഴയുടെയും സംഗീതം.. അത് എന്റെ കാതിൽ ഒരു ഇരമ്പലായി അലയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു… പെട്ടെന്ന്… പെട്ടെന്നാണ് ഞാനത് ശ്രദ്ധിച്ചത്.. ഏതോ മായക്കാഴ്ച്ചയിൽ അകപ്പെട്ട പോലെ മുറിക്കകമാകെ വീക്ഷിച്ചു നടന്നിരുന്ന എന്റെ കാലിൽ എന്തോ തട്ടി തടയുന്നത് പോലെ..
ഒരു നിമിഷം ഞാനൊന്ന് നിശ്ചലമായി. അതെ… നിലത്തുവീണു കിടക്കുന്ന കണ്ണേട്ടന്റെ മുഷിഞ്ഞ ജീൻസ്… ക്ലബ്ബിലെ അഴിഞ്ഞാട്ടം കഴിഞ്ഞു മുറിയിലെത്തിയപാടെ ഊരിയെറിഞ്ഞതായിരിക്കണം… അതിൽ ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞുകിടക്കുന്നബെൽറ്റ് പോലും അയാൾ അഴിച്ചുമാറ്റിയിരുന്നില്ല… ഞാൻ പതിയെ അത് കയ്യിലെടുത്തു..പിന്നാലെ ഷർട്ട്…അടി ബനിയൻ… അടിവസ്ത്രങ്ങൾ…
അങ്ങനെ അവിടവിടെയായി നിലത്ത് വീണു കിടക്കുന്നു…
ഒടുക്കം എന്റെ കൈത്തലം വന്നു നിന്നത് അതിൽ ആയിരുന്നു… അയാൾ മുറിയിൽ അലസമായി വലിച്ചെറിഞ്ഞ ജെട്ടിയിലേക്ക്…
അതെ…
വിലകൂടിയ ഏതോ പേരുകേട്ട കമ്പനിയുടെ ജെട്ടി… ഒരു 90-95 സൈസ്സ് കാണും…
കറുപ്പുനിറത്തിൽ ചുവന്ന ഇലാസ്റ്റിക്കിൽ നെയ്തെടുത്ത ഒരു മുഷിഞ്ഞ ജെട്ടി…
ഞാൻ അത് പതിയെ കയ്യിലെടുത്തു…
ഒന്നു നിവർത്തി നോക്കി… മുഖത്തോടടുപ്പിച്ചു മണം പിടിച്ചു…
അതിന്റെ മുൻവശം അയാളുടെ പൗരുഷ മുഴുപ്പ് എടുത്തു കാണിക്കും വിധം വല്ലാതെ വലിഞ്ഞുനിൽപ്പാണ്…
ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും അത് മുഖത്തോടടുപ്പിച്ചു മണംപിടിക്കുകയായിരുന്നു…
“ഹൊ…!
വിയർപ്പിന്റെയും മൂത്രത്തിന്റെയും രൂക്ഷഗന്ധം…
ആണൊരുത്തന്റെ മണം… എനിക്ക് എന്നെത്തന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ… ഞാൻ ഒരു നിമിഷം മുറി മധ്യത്തിൽ ചേർത്തിട്ട കട്ടിലിനു നേർക്ക് മുഖം തിരിച്ചു…
കണ്ണേട്ടൻ ഇപ്പോഴും ഉറക്കമാണ്… എല്ലാം മറന്നുള്ള ഉറക്കം…