മഴവാതിൽ – 4
[ കത്തനാർ ]
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
പാറുവിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ബാത്ത്റൂമിന്റെ ചുമരിൽ ചാരിനിന്ന അവൾ ഒരിക്കൽക്കൂടി സിങ്കിനരികിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെയായിരുന്നു അത്.
ചെറിയ വെളുത്ത പ്ലാസ്റ്റിക് സ്റ്റിക്ക്.
ഒരു സാധാരണ വസ്തു.
പക്ഷേ ആ നിമിഷം പാറുവിന് അത് ഒരു വിധിപറയുന്ന ദൂതനെപ്പോലെ തോന്നി.
പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓടുകൾക്കുമേൽ വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ അവൾക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്ന സംഗീതമായിരുന്നു. ഇന്ന് ആ ശബ്ദം പോലും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായി തോന്നി.
അവൾ കണ്ണുകൾ മുറുക്കിയടച്ചു.
അച്ചുവിന്റെ മുഖം മനസ്സിലേക്ക് വന്നു.
കുട്ടിക്കാലത്ത് കിണറ്റിന്റെ കരയിൽ നിന്ന് വീഴാനൊരുങ്ങിയപ്പോൾ കൈപിടിച്ച് രക്ഷിച്ച കുട്ടൻ.
സ്കൂളിൽ ആദ്യമായി വഴക്കുണ്ടായപ്പോൾ തന്റെ പക്ഷം പിടിച്ച് നിന്ന കൂട്ടുകാരൻ.
രാത്രിയിൽ പേടിസ്വപ്നം കണ്ടുണർന്നപ്പോൾ ഉറക്കം വരുന്നതുവരെ കഥ പറഞ്ഞു കൊടുത്ത സുഹൃത്ത്.
അവളുടെ അച്ചു.
അവൾ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും സ്വന്തം എന്ന് കരുതിയ ഏക മനുഷ്യൻ.
പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ ഏതാനും ആഴ്ചകളായി എല്ലാം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ദേവുവിന്റെ പേര് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വരുന്ന തെളിച്ചം.
ദേവുവിനെ കാണുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന പുഞ്ചിരി.
അവളെപ്പറ്റി സംസാരിക്കുമ്പോൾ കേൾക്കുന്ന ആ പുതിയ മൃദുത്വം.
പാറു അതെല്ലാം കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഓരോ ദിവസവും.
ഓരോ നിമിഷവും.
മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്.
അവൾ മെല്ലെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
സിങ്കിന്റെ അരികിലെത്തി.
വീണ്ടും പിന്നോട്ടുമാറി.
ഇല്ല.
ധൈര്യമില്ല.
ഇതിന്റെ ഉത്തരമറിഞ്ഞാൽ തന്റെ ജീവിതം രണ്ടായി പിളരുമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
പക്ഷേ അറിയാതെയും ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല.
അതിന്റെ ഉത്തരം എന്തായാലും അച്ചുവിനോട് പറയുകതന്നെ വേണം. എല്ലാ കാര്യങ്ങളും. ഇനിയും വൈകിയാൽ ശെരിയാവില്ല എന്നവൾക്ക് തോന്നി.
ശ്വാസം ആഴത്തിൽ വലിച്ചെടുത്തു.
കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
കൈ നീട്ടി.
പ്രഗ്നൻസി ടെസ്റ്റ് എടുത്തു.
ഒരു നിമിഷം.
വെറും ഒരു നിമിഷം.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ അതിലേക്ക് പതിഞ്ഞു.
പിന്നെ ഉടനെ മാറി.
മുഖത്ത് എന്തോ ഒരു വികാരം മിന്നിമറഞ്ഞു.
പക്ഷേ അത് ഭയമായിരുന്നോ?
ആശ്വാസമായിരുന്നോ?
ഞെട്ടലായിരുന്നോ?
അവൾ തന്നെയല്ലാതെ മറ്റാർക്കും മനസ്സിലാകില്ല.
അടുത്ത നിമിഷം അവൾ പെട്ടെന്ന് ഡ്രോയർ തുറന്ന് ടെസ്റ്റ് അകത്തേക്ക് തള്ളിയിട്ടു.
മീതെ കിടന്നിരുന്ന ടവലുകൾ വലിച്ചിട്ട് മറച്ചു.
ഡ്രോയർ അടച്ചു.
പെട്ടെന്ന് ബാത്ത്റൂമിലെ വായു മുഴുവൻ തീർന്നുപോയതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
അവളുടെ ശ്വാസോച്വാസം വേഗത്തിലായിരുന്നു.
ഇല്ല.
ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല.
അച്ചുവിനെ കാണണം.
ഇപ്പോൾ തന്നെ.
ആ ചിന്ത വന്ന നിമിഷം അവൾ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്കുള്ള പടികൾ അവൾ ഓടിയിറങ്ങി.
ആദ്യം അരവിന്ദിന്റെ മുറിയിലേക്ക്.
വാതിൽ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അകത്ത് ആരുമില്ല.
കിടക്ക വൃത്തിയായി വിരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ജനൽ തുറന്നിരിക്കുന്നു.
പക്ഷേ അച്ചുവില്ല.
“അച്ചു…”
അറിയാതെ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു.
മറുപടിയില്ല.
അവൾ വരാന്തയിലേക്ക് നടന്നു.
മുറ്റം ശൂന്യമായിരുന്നു.
മഴ കുറച്ചുനേരം മുമ്പ് നിന്നതിനാൽ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം വായുവിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
കുളക്കരയിലേക്കും നോക്കി.
അവിടെയുമില്ല.
അസ്വസ്ഥത കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അപ്പൂപ്പൻ മുൻവരാന്തയിലെ മരക്കസേരയിൽ ഇരുന്നു പഴയ പത്രം നോക്കുകയായിരുന്നു.
“അപ്പൂപ്പാ… അച്ചുവിനെ കണ്ടോ?”
ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ കണ്ണട മാറ്റി അവളെ നോക്കി.
“ഇല്ലല്ലോ പാറുക്കുട്ടീ. കുറച്ചുമുമ്പ് ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ എവിടെയോ പോയി.”
“എവിടെയെന്ന് പറഞ്ഞോ?”
“ഇല്ല.”
ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടിയതേയുള്ളൂ.
അവൾ അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് പോയി.
അനുപമ അവിടെ മീനാക്ഷിയുമായി സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.