ഉത്തരാസ്വയംവരാം 1
Utaraswayamvaram Part 1 | Author : Kumbidi
ഞാൻ ഹരികൃഷ്ൻ…. കോടീശ്വരനായ കൃഷ്ണദേവന്റെയും യമുന കൃഷ്ണന്റെ ഒരേ ഒരു മകൻ.. മറക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കോളേജ് ലൈഫിന്റെയും നൊമ്പരങ്ങളുടെയും കാലം കഴിഞ്ഞ് പാരിസിലെ ഒരു കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു…
“”ഇന്നെന്റെ കല്യാണമാണ്”””…
എന്റെ സന്തോഷം എന്തെന്നാൽ എനിക്ക് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട എന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും ഇന്ന് വളരെ ഹാപ്പിയാണ് ……..
വിവാഹത്തിന് താല്പര്യം ഇല്ലാതിരുന്ന എന്നെ നിർബന്ധിച്ച് കല്യാണത്തിന് സമ്മതിച്ചു..
ഞാനൊരു കാര്യമേ അമ്മയോടും അച്ഛനോടും പറഞ്ഞുള്ളൂ…
“നിങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്ന ഏതു കുട്ടിയെയും ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കാൻ തയ്യാറാണ്… ഒരു പെണ്ണുകാണാൻ ചടങ്ങിന് എന്നെ വിളിക്കരുത്. ഞാൻ വരില്ല”..
അവർ പറഞ്ഞത് പ്രകാരം ഞാൻ എന്റെ ഒരു നല്ല ഫോട്ടോയെടുത്ത് അവർക്ക് കൊടുത്തു.
എന്റെ ഉള്ളിൽ അവരോട് പറയാത്തതായി എന്തോ ഉണ്ടെന്നു അമ്മയ്ക്ക് പണ്ടേ മനസ്സിലായത .
അച്ഛനും അമ്മയും ചേർന്ന് പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടു..അവർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു… ബ്രോക്കറുടെ കയ്യിൽ നേരത്തെ തന്നെ ഫോട്ടോ ഏൽപ്പിച്ചതിനുശേഷം ആണ് എന്റെ വീട്ടുകാർ അവിടെ എത്തിയത്…..
തിരിച്ചു വന്നതിനുശേഷം അമ്മ എന്നെ വിളിച്ചു..
ഞാൻ കാൾ എടുത്തു…
” എന്താ അമ്മേ…
ഡാ ഞങ്ങൾ ഇന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ പോയിരുന്നു… അമ്മയ്ക്ക് മോൻ വാക് തന്നതല്ലേ അമ്മ കാണിച്ചു തരുന്ന കുട്ടിയെ കെട്ടിക്കോളാം എന്ന്.. നല്ല –പൊന്നുംകൂടം — പോലൊരു പെണ്ണിനെ ഞാൻ എന്റെ മോനു കണ്ടെത്തി… പെണ്ണിന്റെ ഫോട്ടോ ഞാൻ അയച്ചു തരാട്ടേ !!!. ….
(അമ്മ ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞു )
“”അമ്മേ ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ അമ്മ ഏത് കൊച്ചിനെ കാണിച്ചാലും അവളെ ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ താലികെട്ടും “””…
“എനിക്ക് അവളെപ്പറ്റി ഒന്നും അറിയണ്ട… ഞാൻ മണ്ഡപത്തിൽ കണ്ടോളാം. അമ്മ എനിക്ക് വേണ്ടി കൊണ്ടുവന്ന സുന്ദരിയെ…”
ഞാൻ കളിയാക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു .അങ്ങനെ കാണുന്നതും ഒരു സുഖമല്ലേ…..
“”അങ്ങനെ ഞാനിപ്പോ ഈ മണ്ഡപത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു…
അമ്മ പറഞ്ഞ സുന്ദരിയെ കാണാൻ വെയിറ്റിംഗ് ആണ് ഞാൻ…..
(വിത്ത് ഓർക്കസ്ട്ര)….
നല്ല നാദസ്വരം വായന……
ഭാഗ്യത ലക്ഷ്മി ബറമ്മ……. അതിനോടൊപ്പം ക്ലാസിക്കൽ ഗാനം ആസ്വദിക്കാറുള്ള ഞാനും ചുണ്ടനയ്ക്കി…. പെട്ടന്ന് ആ കവാടത്തിലേക്ക് എല്ലാവരുടെയും കണ്ണ് പാഞ്ഞു ഒപ്പം എന്റെയും….. സെറ്റ് സാരയിടുത്,,, അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി മുത്തശ്ശി പണ്ട് വായിച്ചിരുന്ന മനോരമയിലെ നായികമാരുടെ ശാലീന സൗന്ദര്യം ഉള്ള ഒരു സുന്ദരികുട്ടി ദൂരെ നിന്നും നിലവിളക്ക് പിടിച്ച് വരുന്നു.. ആഭരണങ്ങൾ ഒന്നും അധികം ഇല്ല.. താലം പിടിച്ചു നടന്നുവരുന്ന കുട്ടികൾക്കിടയിലൂടെ അവൾ അടുത്തേക്ക് വന്നു… മണ്ഡപത്തിന് മുമ്പിൽ എത്തി അവൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി… ഒരു നിമിഷം. എന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചപോലെ തോന്നി….. “ഇവൾ.. ഇവളാണോ….( അലറി കരയുന്ന..എന്റെ മുഖം….നിസ്സഹായയായാ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ തേങ്ങൽ……മറക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച എന്റെ കോളേജ് ലൈഫ്….അങ്ങനെ ഒരു പാട് കാര്യങ്ങൾ എന്റെ ഓർമയിൽ ഓടിപ്പോയി……..))…………….
ഭൂമിയൊന്ന് പിളർന്നിരുന്നെങ്കിൽ….
ഞാൻ ചിന്തിച്ചുപോയി…….
ഞാൻ അമ്മയെ നോക്കി…. ഇത്രയും സന്തോഷമായി ഞാൻ അമ്മയെ
കണ്ടിട്ടില്ല… അമ്മയന്നു ഫോട്ടോ അയച്ചു തരാൻ തുടങ്ങിയതാരുന്നു… ഞാനാണ് പറഞ്ഞത് വേണ്ടെന്നു.. അറ്റ്ലീസ്റ്റ് പേരെങ്കിലും ചോദിക്കേണ്ടതാരുന്നു….. ശ്ശേ.
അമ്മയുടെ ഒരേ ഒരു മകൻ….. ഒരു ജീവിതം തുടങ്ങുന്നതിന്റെ സന്തോഷം….ആണ് അമ്മയ്ക്ക്…
“ഉത്തര” മണ്ഡപത്തിലേക്കു ആളുകളെ തൊഴുതു ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങി എന്റെ കാലുകൾ വിറക്കുന്നു .. അവളെന്നെ നോക്കി.. ഞാനും… ആ കണ്ണിലെ പകയും ദേഷ്യവും… ജീവിതം നശിപ്പിച്ചവനോടുള്ള…വെറുപ്പും എല്ലാം ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ എനിക്ക് മനസിലായി….പക്ഷേ ഇവൾ…..
ഇവളെന്തിനാണ് ഈ കല്യാണത്തിന് സമ്മതിച്ചതെന്നു എനിക്ക് അതികം ചോദിക്കേണ്ടി വന്നില്ല.