ആയില്യം തറവാട്

Ayillyam Tharavadu | Author : Appus

---

സുഖല്ലേ കുഞ്ഞുങ്ങളെ …..

 

പരിമിതികൾ വെച്ച്

ഒരു പുതിയ കഥ എഴുതുക ആണ്.

 

സപ്പോർട്ട് ചെയ്തു കൂടെ ഉണ്ടാവണം…

 

ആയില്യം തറവാട്…………

രാത്രിയിലെ 2 ആം യാമം

………………………………………..

 

ഇരുട്ട് എല്ലായിടത്തും മൊത്തമായി മൂടി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

 

 

തറവാട്ടിലെ പറമ്പിലെ വടക്ക് വശത്തുള്ള പാലമരത്തിൽ നിന്നും പാല പൂവ് പൂത്ത മണം.

കാവിന്റെ അകത്തു നാഗ ദൈവങ്ങളെ പ്രേധിഷ്ടിച്ച തറയിലെ വിളക്കിൽ നിന്നും നീല നിറത്തിൽ ഉള്ള ഒരു ചെറിയ വെട്ടം

 

ഇന്ന് പാതിരാക്കുന്നു മനയിലെ ഒരു വിശേഷപ്പെട്ട ദിവസം ആണ്…..

 

 

 

ആ വെളിച്ചം നക്ഷത്രം കണക്കേ മിന്നിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു..

 

ഇതേസമയം

ഒരു സ്ത്രീസൗന്ദര്യം തറവാട്ടിലെ തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്ന മുറിയുടെ ജനാവാതിലിന്റെ അവിടേക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞ് നോക്കി നിൽക്കുന്നു.

 

 

ആ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന ചെറിയ നീല വെളിച്ചത്തിലും അവളുടെ പിന്നഴക് എടുത്ത് കാട്ടുന്നു……

 

ആൽമരവള്ളികൾ പടർന്നു തൂങ്ങിയ കണക്കേ അവളുടെ മുടിയും.

അവളുടെ പിൻകഴുത്തിൽ

രാത്രിയിലെ ഇളം മഞ്ഞും വിയർപ്പും കൂടി

ഇടകലർത്തിയ നനവും. അവളിൽ കൂടുതൽ ഭംഗി തോന്നിക്കുന്നു

 

അവൾ ആരെയോ പ്രധീക്ഷയോടെ നോക്കി നിൽക്കുക ആണ്

 

 

 

തറവാട്ടിലെ എല്ലാവരും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണിരിക്കുന്നു

ഒരാൾ ഒഴികെ…………

 

 

തുറന്ന ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി കണ്ണുംനാട്ടിരിക്കുകയാണ് നമ്മുടെ കക്ഷി.

 

ഒരുപാട് ദുഃഖങ്ങളും ദുരന്തങ്ങളും സംഭവിച്ച അവന്റെ ജീവിതം

അവനെ ഒരുപാട് നിരാശപ്പെടുത്തി.

ജീവൻ ഉള്ള മനുഷ്യർ അവനെ ഒറ്റപ്പെടുത്തി കുറ്റപ്പെടുത്തി ചിലർ ഒഴികെ

എന്നാലും.

അവന്റെ ജീവിതം

കൈവിടാതെ ഇരിക്കുക ആണ് അവൻ.

നല്ല നാളിനെ തേടിപ്പോകുന്ന തിരക്കിൽ ആണ് നമ്മുടെ കക്ഷി .

 

അവനെ

കുറച്ചുനാൾ നമ്മൾക്ക് …..

പിൻ തുടരാം……

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നൂക്കൊണ്ട് അവൻ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങി…..

 

 

അമ്മയും അച്ഛനും അമ്മുചേച്ചിയും എന്നെ വിട്ടു പിരിഞ്ഞിട്ട് ഇന്നത്തേക്ക് 2 വർഷം ആയി.

ആകെ ഒറ്റപ്പെടൽ ആണ്

 

സമാധാനം ആയി ഉറങ്ങിയിട്ട് കാലം കുറെ ആയി………….

 

എനിക്ക് ഇപ്പൊ 23 വയസായി

പേര് ഹരി പ്രസാദ്….

 

പഴയ സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകി നടക്കുമ്പോൾ

“അവന്റെ കണ്ണുകൾ പതിയെ ഈറൻ അണിയാൻ തുടങ്ങി….

 

 

കണ്ണടച്ചാൽ ദുസ്വപ്നം.

എന്തേലും കണ്ടു ഉറക്കം പോവും ഞെട്ടി ഉണരും.

 

എന്നാൽ ചിലരാത്രികളിൽ സമ്മാധാനമായ ഉറക്കം കിട്ടാറുണ്ട് എനിക്ക്.

ആ രാത്രികളിൽ എന്റെ അടുത്ത് ആരുടെയോ സാനിധ്യം തോന്നാറുണ്ട്.

 

ഒരു നേർത്ത സ്പർശം എന്റെ തലയിലൂടെ ഇങ്ങനെ ഒഴുകി നടക്കും.

ചന്ദനത്തിന്റെ മണം ആവും അപ്പൊ

മുറി മുഴുവനും.

പക്ഷെ കണ്ണ് തുറക്കാൻ സാധിക്കില്ല.

ആരാവും.

ചിലപ്പോൾ

എനിക്ക് തോന്നുന്നതാവും

അല്ലാതെ ഇവടെ

ആര് വരാൻ……

 

 

 

 

എന്തോ ഈ ജീവിതം എനിക്ക് മടുക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു

എന്തിന് വേറെ പറയുന്നു.

 

ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ ജീവിതം വരെ അവസാനിപ്പിച്ചാലോ എന്ന് കരുതിയതാണ്.

പക്ഷെ!

“വിധി” അതിന് സമ്മതിക്കുന്നില്ല ഏതോ ഒരു ശക്തി എന്നെ അതിൽനിന്നും പിൻ ന്തിരിപ്പിക്കും പോലെ.

 

 

 

എനിക്ക് ആകെ ഉള്ള ഒരു ആശ്വാസം

അത് മുത്തശ്ശി ആണ്

 

ഈ ലോകത്തിൽ ഇപ്പോൾ എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്‌നേഹിക്കുന്ന വെക്തി അവരാണ്.

 

തറവാട്ടിൽ ചിലർക്ക് ഒഴികെ.

ബാക്കി ഉള്ളവർക്ക് ഒന്നും എന്നെ കണ്ടൂടാ

കാരണം

ഞാൻ പറയാം.

 

എന്റെ അമ്മയുടെ പ്രണയ വിവാഹം ആയിരുന്നു

 

 

അച്ഛൻ ജാതിപരമായി താഴ്ന്ന ഒരു കുടുംബത്തിലെ ആളായിരുന്നു.

 

അതാണ് എല്ലാവരും എന്നെ വെറുക്കാൻ ഉള്ള കാരണം

“അതിൽ ഉണ്ടായ ഒരു ജന്മം അല്ലേ ഞാൻ ”

അപ്പൊ എന്നേം കണ്ടൂടാ.