വീട്ടിനുള്ളിലെ വിങ്ങുന്ന പൂറുകൾ – 1

Veetinullile Vingunna Poorukal | Author : Rikky

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

അക്ഷരത്തെറ്റുകൾ കണ്ടേക്കാം, ദയവായി ക്ഷമിക്കുക.
റീപ്പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നതാണ്, മുമ്പ് വായിച്ചിട്ടില്ലാത്തവർക്ക് ഈ കഥ മിസ്സാവരുത് എന്ന് വിചാരിച്ച് മാത്രമാണ് പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത്. കോപ്പിയടി എന്ന് പറയാൻമാത്രം കമന്റ് ബോക്സിലേക്ക് ആരും വരണമെന്നില്ല.
കഥയേക്കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊള്ളുന്നു.

അജയൻ അന്ന് കുറച്ച് വൈകിയാണ് എണീറ്റത്. രാത്രി കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ ഒന്ന് കമ്പനി കൂടിയെത്തിയപ്പോൾ വൈകി. ഇതു പോലെ വൈകി വരലും അമ്മ ചീത്ത പറയലും പുതിയ കാര്യങ്ങളല്ല. ചായ കുടിച്ചകൊണ്ട ഉമ്മറത്തിരിക്കുമ്പോ അതാ ഒരോട്ടോ വന്നു പടിക്കൽ നിൽക്കുന്നു. ആരാന്ന് നോക്കി, തന്റെ പെങ്ങൾ വാവയും അളിയൻ സുരേഷുമാണ്. വാവ ബാഗും പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് ഓടി പോയി. കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ. പിറകെ സുരേഷം കേറി.

” എന്താ സുരേഷേ, ..എന്താ അവള് കരഞ്ഞോണ്ട് വന്നത്. എന്താ ഉണ്ടായത്
“അളിയനോട് ഞാനെന്താ പറയാ. അവളോട് നിങ്ങളൊന്ന് പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്ക്. അടുത്താഴ്ച ഞാൻ വരാം”
അമ്മയും ഓടി ഉമ്മറത്തെത്തി.എല്ലാരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് സുരേഷ് അതെ ഓട്ടോയിൽ തന്നെ മടങ്ങി. അജയനും അമ്മയും പരസ്പരം നോക്കി

“അമ്മ അങ്ങോട്ട് ചെല്ല് എന്നട്ട് സാവധാനം ചോദിക്ക് എന്താ പ്രശനം എന്ന് ”
അജയനൊരു രൂപവും കിട്ടിയില്ല. ഒരാഴ്ചച്ച മുമ്പാണ് വാവ എന്നു വിളിക്കുന്ന അർച്ചനയുടെ കല്യാണം നടന്നത്. പതിനെട്ട് വയസ്സുള്ള വാവയെ അജയനും അമ്മ സാവിത്രിയും പൊന്നുപോലെയാണ് നോക്കി വളർത്തീത്. വാവക്ക് അഞ്ചു വയസുള്ളപ്പോൾ സാവിത്രിയെ ഉപേക്ഷിച്ച പോയ ഭർത്താവിനെ പറ്റി ആർക്കും ഒരറിവും ഇല്ല.

ജയനു ആറേഴ്സ് വയസുള്ളപ്പോ ഒരിക്കലിത പോലെ ഇറങ്ങിപ്പോയി പിന്നെ വന്നത് കുറെ കൊല്ലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാണ്,ആ വരവിലാണ് വാവ് ജനിക്കുന്നത്. ദാരിദ്ര്യം കൊണ്ട് അല്ല അല്ലാ സാവിത്രിയോട് പെണങ്ങിപ്പോയതാണെന്നും സംസാരം.സത്യം ആർക്കുമറിയില്ല.അമ്മ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടാണവരെ വളർത്തീത്.

അജയൻ ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ കുടുംബത്തിന്റെ ഭാരങ്ങൾ എല്ലാം ഏറ്റെടുത്തു.വല്ലപ്പഴും കൂട്ടുകാരൊത്ത് വെള്ളമടി ഉണ്ടെന്നല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അജയനില്ല. ഉള്ളതൊക്കെ കൂട്ടിവച്ച് വാവയെ ഒരാളെ ഏൽപ്പിച്ചതാണ്. വാവ കാണാൻ സുന്ദരിയായതിനാൽ അധികം സ്ത്രീധനമൊന്നും സുരേഷിന്റെ വീട്ടുകാർ ചോദിച്ചില്ല.അമ്മയും മകനും ഒന്ന് സമാധാനായി ഇരിക്കുമ്പഴാണ് വാവ കരണത്ത് കേറി വന്നിരിക്കണത്.

അജയൻ അകത്ത് കേറിച്ചെന്നു. അമ്മയുടെ മുറിയിൽ വാവയുടെ കരച്ചിലും അടക്കിപ്പിടിച്ച സംസാരവും കേൾക്കുന്നു.കരച്ചിലിനിടയിൽ
പറയുന്നത് വ്യകൃമല്ല.അമ്മ സമാധാനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഞാനങ്ങോട്ട് ചെന്ന അമ്മയെ പുറത്തേക്ക് വിളിച്ചു.
“എന്താമേ പ്രൾനം. എന്തിനാ അവള കരയണത്

“വല്യ പ്രൾനോന്നും ഇല്ലടാ. അവൾക്കെന്തോ ഒരു പേടി പോലെ . അമ്മ വിശദായിട്ട് പതുക്കെ ചോദിക്കാം. അവൾടെ കരച്ചിലൊന്ന് മാറട്ടെ.”

അജയ്ക്ക് പിന്നെയും ഉമറത്ത് വന്നിരുന്നു. ശരിക്കും ഒരു വാവയായിട്ടാ അവളെ വളർത്തീത്. എന്താവശ്യപ്പെട്ടാലും ചെയ്തു കൊടുക്കും.എന്താണിപ്പൊ പറ്റിയത,സുരേഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.അവൻ ഒരു മാതിരി ആണ് സംസാരിച്ചത്.എന്തോ ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയാണ്.അമ്മ ഒന്ന് സംസാരിക്കട്ടെ.കാര്യം അറിഞ്ഞാ ഒരു വഴി കണ്ടപിടിക്കാം.അജയൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞ് ജോലിക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി.

നീ പൊയ്ക്കക്കാ. അമ്മ അവളോട് എല്ലാം ചോദിച്ചറിയാം. ഏതായാലും വല്യ കാര്യോന്നുല്ല. നമ്മടെ അടുത്ത് പുന്നാരിച്ച വളർന്നതല്ലെ. നീ വിഷമിക്കണ്ടാ’

വൈകുന്നേരം പണി കഴിഞ്ഞെത്തിയപ്പോൾ എല്ലാം ശാന്തമായിരിക്കുന്നു. വാവയും അമ്മയും ടീവീ കണ്ടിരിക്കുന്നു.കണ്ണീരൊക്കെ പോയി നല്ല സന്തോഷത്തിലാണ്. അജയൻ മുറിയിലെത്തി വേഷം മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ അമ്മ കേറി വന്നു.