കോൾ സെന്റർ

Call Center | Author : Kamal

ഠിങ്…ഠിങ്…. നീണ്ട ഉരുക്കു കമ്പി ഇരുമ്പു കട്ടക്ക് മുകളിൽ വച്ച് ചുറ്റിക കൊണ്ട്‌ രണ്ടടി കൂടിയടിച്ചു, ജോജോ. നിലത്തൂന്നിയ കമ്പി തോളിൽ ചാരി ബെൻഡ് നിവർന്നൊ എന്നു നോക്കി, ബെൻഡ് നിവർത്തിയിട്ട മറ്റു കമ്പികൾക്ക് മേലെയിട്ട്, അടുത്ത കമ്പിയെടുത്തു. വീതിയേറിയ വലം കൈയ്യിൽ മൂന്ന് കിലോയുടെ ചുറ്റിക മുറുക്കിക്കൊണ്ട് ഇരുമ്പു കട്ടയിൽ എടുത്തു വച്ച കമ്പി അവൻ താളത്തിൽ തല്ലി.

കൺട്രാക്ക് സംഗീതിന്റെ വീടിനോട് ചേർന്നുള്ള ചെറിയ വെൽഡിങ് വർഷോപ്പിനുള്ളിലെ പൊള്ളുന്ന ചൂടിൽ ഉരുകി വിയർത്ത അവന്റെ കയ്യിലെ ഉറച്ച പേശികൾ സ്ലീവ് കീറിയ നീല ഷർട്ടിന് വെളിയിൽ വിയർപ്പിൽ തിളങ്ങി. കഴുത്തറ്റം നീട്ടി വളർത്തി, മുഖത്തേക്ക് വീണു കിടക്കുന്ന മുടിയിഴകളിൽ നിന്നും കീഴെ ഇരുമ്പുതരികൾ കലർന്ന ചുവന്ന മണ്ണിലേക്ക് വിയർപ്പു തുള്ളികൾ ഇറ്റിറ്റു വീണു.

കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു കൊല്ലമായി അവനിവിടെ പണിയെടുക്കുന്നു. പ്ലസ് ടൂ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ് വെക്കേഷന് വെറുതെ നടക്കുന്ന സമയം, വാർഷോപ്പിലെ പണിക്കാരനായ അപ്പനെ സഹായിക്കാൻ പോയിത്തുടങ്ങിയതാണ്. അപ്പന് പ്രമേഹം മൂർച്ഛിച്ച് വൈകാതെ ഒരു കാല് മുറിച്ചു കളയേണ്ട അവസ്ഥ വന്നപ്പോൾ വാർഷോപ്പിലെ പണി അവന് സ്ഥിരമാക്കേണ്ടി വന്നു. മൂന്ന് കൊല്ലം മുമ്പ് അവനെയും അമ്മിച്ചിയേയും ഒരേയൊരു പെങ്ങളെയും വിട്ട് അവന്റപ്പൻ ഇഹലോകവാസം വെടിഞ്ഞു പോകുമ്പോളേക്കും ജോജോ വർഷോപ്പിലെ പ്രധാന പണിക്കാരിൽ ഒരാളായി മാറിയിരുന്നു.

ഇന്ന് ഞായറാഴ്ചയാണ്. പണിയില്ലാത്തതാണ്. സംഗീതേട്ടൻ ഭാര്യയേയും കൊച്ചിനേം കൂട്ടി എങ്ങോ കല്യാണത്തിന് പോകേണ്ടിയിരുന്നത് കൊണ്ട് ഇരട്ടിത്തച്ചിന് ഇന്ന് വന്ന് പണിയെടുക്കേണ്ടി വന്നു. വീട്ടിലെ അവസ്‌ഥ കാരണം വരാൻ പറ്റില്ല എന്ന് പറയാനും വയ്യായിരുന്നു. അമ്മിച്ചി വീടിനടുത്തുള്ള ഗവർണ്മെന്റ് സ്കൂളിൽ തൂത്തു തൊടക്കാൻ പോയിക്കിട്ടുന്നതും കൂടി ചേർത്തു വച്ചിട്ടാണ് കുടുംബം മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. പെങ്ങൾ അതേ സ്കൂളിൽ പത്തിൽ പഠിക്കുന്നു. അപ്പന്റപ്പൻ മരിക്കുന്നതിന് മുന്നേ ഭാഗം വച്ചു കൊടുത്ത വീടും മുപ്പത് സെന്റ് സ്ഥലവും ആണ് ആകെയുള്ള സ്വത്ത്. ആ ഉള്ള സ്ഥലവും വേണമെങ്കിൽ വീടും കൂടി വിറ്റിട്ടോ പണയം വച്ചിട്ടൊ വേണം പെങ്ങടെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നടത്താൻ എന്നമ്മിച്ചി ഇടക്ക് പറയാറുണ്ട്. തനിക്കുള്ളത് താൻ എങ്ങിനെയും ഉണ്ടാക്കിക്കൊള്ളാം. ഒരിക്കലും അമിച്ചീടെയോ പെങ്ങടെയോ കണ്ണു നിറയാൻ ഇട വരരുത്. കഴിയുന്ന കാലം വരെ അവരെ പൊന്നു പോലെ നോക്കണം. ഒരു ലോട്ടറി അടിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ….

“ജോജോ… ജോജോയെ….”

ലീലചേച്ചിയുടെ വിളി അവനെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുമുണർത്തി. സംഗീതേട്ടന്റെ അമ്മ ലീലചേച്ചിയെ വീട്ടിൽ തനിച്ചാക്കിയാണ് ആ മലരൻ പെണ്ണുമ്പിള്ളേനേം കൊണ്ട് തെണ്ടാൻ പോയത്. ആ, സംഗീതേട്ടനെ പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. പുള്ളീടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് രണ്ടു കൊല്ലമേ ആയുള്ളൂ. മാളുച്ചേച്ചിയെ കെട്ടിക്കൊണ്ട് വന്നതിന്റെ പിറ്റേന്ന് തുടങ്ങിയതാ ലീലചേച്ചി അവരോട് പോരെടുക്കാൻ. മിക്ക ദിവസവും പണിക്ക് വരുമ്പോൾ ആ വീട്ടിൽ നിന്ന് അമ്മായിയമ്മയുടെയും മരുമോളുടെയും ഉച്ചത്തിലുള്ള ബഹളം കേൾക്കാം.

“നല്ല പ്രായത്തിൽ കേട്ട്യോൻ ചത്തതിന്റെ കഴപ്പാ തള്ളക്ക്.”

ഒരിക്കൽ മാളുച്ചേച്ചി ഒച്ചപ്പാടിന്റെയിടക്കു പുറത്തോട്ടിറങ്ങി വന്നപ്പോൾ പിറുപിറുത്തത് ഉമ്മറത്ത് പത്രം വായിച്ചു കട്ടനും കുടിച്ചിരുന്നപ്പോൾ കേട്ടു. താൻ കേട്ടെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ചിരിച്ചുംകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോവുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ തന്നോടുള്ള പെരുമാറ്റത്തിൽ അവർ അത്ര ഭയങ്കരിയാണെന്ന് ഒരിക്കലും തോന്നീട്ടില്ല. ഒരു അമ്പതിനടുക്കേ പ്രായം വരും ലീലചേച്ചിക്ക്. എപ്പോഴും മുറുക്കാൻ ചവച്ചു, സെറ്റ് മുണ്ടും ബ്ലൗസും ഇട്ട്, മാറ് മറക്കാതെ ആ വലിയ ചക്ക മുലകളും തുളുമ്പിച്ച് അടുത്തു വരുമ്പോളും അവരോട് അങ്ങനെ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും തോന്നിയിട്ടില്ല. ഇടക്കിടെ വർത്തമാനത്തിൽ അശ്ലീലച്ചുവയും ദ്വയാർത്ഥങ്ങളും ഒളിപ്പിച്ചിട്ടില്ലേ എന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നീട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഈ പ്രായത്തിലുള്ള സാധാനങ്ങളിലൊന്നും തനിക്ക് താൽപര്യമില്ല. തൂങ്ങി ഉടഞ്ഞ മുലയും, വരണ്ടുണങ്ങിയ പൂറും… ഹോ… ആലോചിക്കാൻ വയ്യ.