കാലം കഴിഞ്ഞ് അമ്മയ്ക്ക് ഒരു വിശേഷം 1

Kaalam Kazhinju Ammakku Oru vishesham Part 1 | Author : Vaisakh Murali

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

യാമിനി(46)—നാല്പതിയാറ് വസന്തങ്ങൾ കണ്ട ആരെയും മോഹിപ്പിക്കുന്ന കൊഴുത്ത് തടിച്ച ശരീരകൊണ്ട് മനോഹരമായ കാവ്യങ്ങളെഴുതുന്ന ഒരു മാധക റാണി.എന്റെ അമ്മ. (കാണാൻ എങ്ങനെയായിരിക്കും എന്നാ നിങ്ങൾ ഇപ്പൊ ചിന്ദിക്കുന്നത് എങ്കിൽ, ഏകദേശം നടി ബീന പോലെയൊക്കെ ആണ്)

 

അമ്മയുടെ ജീവിതത്തിലെ സുന്ദരവും, സങ്കിർണവും ആവേശകരവുമായ കഥയിലേക്ക് ഞാൻ നിങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുന്നു…

 

മുൻപ് എഴുതി പരിചയം ഇല്ലാത്തോണ്ട് തെറ്റുകുറ്റങ്ങൾ പൊറുക്കുക പ്രത്യേകിച്ചും അക്ഷരതെറ്റുകൾ….

 

 

സമയം രാത്രി 9:30…

 

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് കിടക്കയിൽ മറിഞ്ഞ്, ഫോണിൽ അവ്യക്തമായി സ്ക്രോൾ ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് സ്‌ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞത് — ‘അമ്മ കോളിങ്.

 

ഒരു നിമിഷം മനസിൽ എന്തോ ഓടി. രാവിലെ സംസാരിച്ചതാണല്ലോ. പിന്നെ ഈ സമയത്ത് എന്താ?

 

“എന്താ അമ്മ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.

 

അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷംതന്നെ ഒരു ഭാരം തോന്നി.

“ഒന്നുമില്ലടാ, വെറുതെ വിളിച്ചതാ. നീ കഴിച്ചോ?”

 

“കഴിച്ചു. എന്താ, എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”

 

“എന്ത് പ്രശ്നം ? നീ എന്ത അങ്ങനെ ചോദിച്ചേ?” അമ്മ ചോദിച്ചു, സ്വാഭാവികമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും, ശബ്ദത്തിൽ ഒളിഞ്ഞു കിടന്ന വിഷമം മറഞ്ഞില്ല.

 

“അമ്മ, ഈ സമയത്ത് വിളിക്കാറില്ലല്ലോ… അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ,” ഞാൻ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.

 

അമ്മ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“നിനക്ക് ഈ വർഷം ലീവ് ഒന്നുമില്ലേ? കുറച്ചു ദിവസം ഇവിടേ വന്നു നിൽക്കടാ. നമുക്ക് അമ്പലത്തിൽ ഒക്കെ ഒന്ന് പോവാം. എന്തോ മനസിന് ഒരു സമാധാനമില്ല.”

 

ഞാൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു.

 

“അമ്മ, എന്തെങ്കിലും വിഷമമുണ്ടോ?

ഈ വർഷം ലീവ് ഒന്നും എടുത്തിട്ടില്ല. മുപ്പത് ദിവസം ബാക്കി ഉണ്ട് — ഓണത്തിന് എല്ലാം ഒരുമിച്ച് ഇടുക്കാം എന്ന് കരുതിയതാ.”

 

“കാര്യമായിട്ട് ഒന്നുമില്ലടാ,” അമ്മ പറഞ്ഞു, പക്ഷേ ശബ്ദം അതിനൊത്ത് വന്നില്ല.

 

“ഓണത്തിന് വേണ്ട, ഈ വീക്കെൻഡ് തന്നെ വാ. ഒരു രണ്ടുദിവസം എങ്കിലും കൂടെയുണ്ടായാൽ മതി.”

 

“ശരി അമ്മ, നോക്കാം. ഇന്ന് ബുധനാഴ്ച അല്ലേ — ലീവ് അപ്രൂവ് ആകുമെങ്കിൽ വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി തന്നെ വരാം,” ഞാൻ പറഞ്ഞു.

 

“നീ കാര്യമായിട്ട് ശ്രെമിക്ക്, നാളെ വിളിക്കാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അമ്മ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു.

 

ഫോൺ വച്ച് കണ്ണ് അടച്ച ഞാൻ, ആ ചിരിയുടെ പിന്നിലെ വിഷമം മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

 

ബാംഗ്ലൂരിലെ ഈ ജീവിതം നിർത്തി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി പോകാൻ പറ്റുന്ന ഒരു ജോലി കിട്ടിയാലോ… പൈസ കുറവായാലും സാരമില്ല.

 

അമ്മയുടെ കൂടെ ആരുമില്ല, എന്റെ സാന്നിധ്യം അമ്മ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിക്കുന്നു…

 

…………

 

രണ്ട് ദിവസങ്ങൾക് ശേഷം!

 

അങ്ങനെ, ഏതാണ്ട് നാല് മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം, വീണ്ടും വീട്ടിലേക്ക് പോവുകയാണ്. അന്നു വന്നത് രണ്ടുദിവസം മാത്രം ആയിരുന്നെങ്കിലും, ഈ തവണ — 30 ദിവസം മുഴുവനും അമ്മയോടൊപ്പം നിൽക്കാൻ കഴിയുമെന്ന സന്തോഷം മനസിലും മുഖത്തും നിറഞ്ഞിരുന്നു.

 

ഇനി രണ്ട് വളവ് കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ വീടിനു മുൻപിൽ എത്താം. ഒരു വളവ് പിന്നിട്ടാൽ അമ്മയുടെ സ്പെഷ്യൽ ഇടിയപ്പത്തിന്റെയും മുട്ട കറിയുടേം നല്ല സുഗന്ധം വരും .

 

വീട്ടിന്റെ ഗേറ്റിനു മുൻപിൽ ഓട്ടോ നിർത്തിച്ഛ്. ക്യാഷ് കൊടുത്ത ഞാൻ ഇറങ്ങി . റോഡിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് ഉണ്ട് ഏകദേശം 50 മീറ്റർ. അമ്മയുടെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ പൂന്തോട്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അകത്തേക്ക് ഞാൻ നടന്നു. ഓരോ പൂവിന്റെയും മാറി മാറി വന്ന സുഗന്ധം അമ്മയെ കാണാനുള്ള നെഞ്ചിടിപ്പും കൊതിയു കൂട്ടി…

 

എനിക്ക് ഇപ്പൊ അമ്മയെ കാണാം എന്നെയും കാത്ത്‌ അമ്മ വരാന്തയിൽ തന്നെ ഇണ്ട്…