മഴവാതിൽ – 1
[ കത്തനാർ ]
കുന്നിൻപുറത്തെ ആകാശം കറുത്ത മഴമേഘങ്ങൾകൊണ്ട് നിറയുമ്പോൾ മംഗലശ്ശേരി തറവാടും ഒരു പ്രത്യേക ഉണർവ് അനുഭവിക്കുമായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി അവിടം വസിക്കുന്നവർക്ക് പോലും ഓരോ മഴക്കും വേറിട്ടൊരു സ്വരമുണ്ടെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.
പഴക്കം ചെന്ന ചുവന്ന ഓടുകൾ കൊണ്ട് മൂടിയ ആ വലിയ വീട്ടിലേക്ക് മഴത്തുള്ളികൾ പതിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം കേൾക്കുന്നത് വളരെ നേർത്തൊരു സംഗീതം പോലെ തോന്നുന്ന മുരളലായിരുന്നു.
പകൽ മുഴുവൻ സൂര്യന്റെ ചൂടേറ്റു തിളങ്ങി നിന്ന ഓടുകളിൽ ആദ്യം വീഴുന്ന തുള്ളികൾ ഒരു വാദ്യത്തിന്റെ ആദ്യ സ്പർശം പോലെയാണ് ശബ്ദമുണ്ടാക്കുക.
എന്നാൽ മഴ പതിയെ ശക്തിപ്രാപിക്കുമ്പോൾ ആ മുരളൽ വളർന്നു വളർന്നു മുഴുവൻ തറവാടിനെയും മൂടിയെടുക്കും. നടുമുറ്റം, തുറന്ന വരാന്ത, കിണറിന്റെ പരിസരം, പടിഞ്ഞാറേ കിടപ്പുമുറികൾ, കിഴക്കേ പത്തായപ്പുര, ഒക്കെയായി മഴയുടെ ആ താളം നിറഞ്ഞൊഴുകും.
ചിലപ്പോൾ അത് ഒരു പഴയ നാടൻ പാട്ടുപോലെയും ചിലപ്പോൾ ഒരു ക്ഷേത്രമേളത്തിന്റെ ദൂരെയുള്ള പ്രതിധ്വനിപോലെയും തോന്നിയിരുന്നു.
മംഗലശ്ശേരിയിലെ മുതിർന്നവർ അതുകേട്ട് പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ടായിരുന്നു.
“ഈ വീടും മഴയും തമ്മിൽ ഒരു പഴയ ബന്ധമുണ്ട്. മഴ ഇവിടെ അതിഥിയല്ല, കുടുംബാംഗമാണ്.”
അത് വെറും വികാരഭരിതമായൊരു വാക്കല്ലായിരുന്നു. മംഗലശ്ശേരി തറവാടിന്റെ ചരിത്രം മഴയുമായി ചേർന്നുനിന്ന ഒരു കഥ തന്നെയായിരുന്നു.
നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് പണിതതാണെന്നായിരുന്നു ആ തറവാടിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസം. അതിന്റെ കട്ടിയുള്ള ചുവരുകളിൽ മഴവെള്ളം പതിഞ്ഞുണ്ടായ കറുത്ത പാടുകൾ പോലും കാലത്തിന്റെ സാക്ഷ്യങ്ങളായി നിന്നിരുന്നു.
ഓരോ പാടിനും ഓരോ കഥകളുണ്ടെന്ന് ഗ്രാമത്തിലെ പഴയവർ വിശ്വസിച്ചു. ചുവരുകളുടെ വിള്ളലുകളിലും ജനലുകളുടെ മരച്ചട്ടകളിലും വർഷങ്ങളായി വന്നുപോയ കാലാവസ്ഥകളുടെ ഓർമ്മകൾ പതിഞ്ഞുകിടന്നു.
പടിഞ്ഞാറേ പ്രധാനവാതിലിനു മുകളിലായി സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന പഴക്കം ചെന്ന മരപ്പലക ഇന്നും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. കാലം അതിലെ അക്ഷരങ്ങളെ മങ്ങിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും പേര് ഇപ്പോഴും വായിക്കാനാകുമായിരുന്നു.
മംഗലശ്ശേരി.
ഒരുകാലത്ത് ആ പേര് കേട്ടാൽ തന്നെ ചുറ്റുമുള്ള ഗ്രാമങ്ങൾക്കു പോലും ഒരു ബഹുമാനമുണ്ടായിരുന്നു. പത്ത് പറമ്പുകൾക്കപ്പുറത്തുള്ളവർക്കുപോലും ആ തറവാടിന്റെ
അതിരുകൾ അറിയാമായിരുന്നു.
കിഴക്കുവശത്ത് മഴക്കാലത്ത് പച്ചപ്പുകൊണ്ട് തിരമാലപോലെ ആടുന്ന വിശാലമായ നെൽപ്പാടങ്ങൾ വ്യാപിച്ചുകിടന്നു. പടിഞ്ഞാറ് വലിയൊരു കുളം. അതിന്റെ കരയിൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ചില മരങ്ങൾ ഇപ്പോഴും നിലകൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
തെക്കേ ഭാഗത്ത് കാവും അതിനപ്പുറം ശാന്തമായി ഒഴുകുന്ന പഴയ പുഴയും ഉണ്ടായിരുന്നു. വടക്കുഭാഗത്താകട്ടെ തേങ്ങയും കവുങ്ങും ജാതിയും മാവുകളും നിറഞ്ഞ തോട്ടം കാറ്റിനൊപ്പം എന്നും ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അമ്പത് വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് മംഗലശ്ശേരി തറവാട് ഒരിക്കലും ശൂന്യമായിരുന്നില്ല. ഒരേ സമയം മുപ്പതിലധികം ആളുകൾ അവിടെ താമസിച്ചിരുന്നുവെന്ന് നാട്ടുകാർ ഇന്നും പറയാറുണ്ട്.
കുട്ടികളുടെ കളിചിരി, സ്ത്രീകളുടെ സംസാരശബ്ദം, അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ കൂട്ടിയിടിക്കുന്ന ശബ്ദം, ഉത്സവങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ, വിവാഹനിശ്ചയങ്ങളും കുടുംബയോഗങ്ങളും എല്ലാം ആ വീട്ടിന്റെ നിത്യജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
പക്ഷേ കാലം എല്ലാം മാറ്റിമറിച്ചു.
പാരമ്പര്യ കുടുംബങ്ങളുടെ ബന്ധങ്ങൾ ഇളകിത്തുടങ്ങുകയും ആളുകൾ ജോലിയും വിദ്യാഭ്യാസവും തേടി നഗരങ്ങളിലേക്ക് മാറിപ്പോകുകയും ചെയ്തപ്പോൾ മംഗലശ്ശേരിയും പതിയെ ശൂന്യമായി. ഒരുകാലത്ത് ആളുകളുടെ തിരക്കിൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന മുറികൾ പൂട്ടപ്പെട്ട് കിടക്കാൻ തുടങ്ങി.
ചിരികൾ നഷ്ടപ്പെട്ട ഇടങ്ങളിൽ നിശ്ശബ്ദത വാഴാൻ തുടങ്ങി.
ഇപ്പോൾ ആ വിശാലമായ തറവാട്ടിൽ താമസിക്കുന്നത് നാലുപേർ മാത്രമായിരുന്നു.
മുറികളേക്കാൾ കൂടുതലായി അവിടെ നിറഞ്ഞിരുന്നത് ഓർമ്മകളായിരുന്നു.