ശ്വേതയുടെ ചിത്രം – 1

Swethayude Chithram | Author : Sid Jr

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

 

“എന്ത് വേണമെങ്കിലും…” ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ശ്വേത പറഞ്ഞു. അവളുടെ പച്ചക്കണ്ണുകളിൽ പതിവില്ലാത്ത ഒരു തിളക്കം.

 

“ശരിക്കും എന്ത് വേണമെങ്കിലും?” സഞ്ജയ് ആവർത്തിച്ചു.

 

“ഏട്ടന് എന്താ ഇപ്പൊ മനസ്സിലാവാത്തത്,” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തല പിന്നിലേക്ക് കുടഞ്ഞു. “ഇന്ന് ഏട്ടന്റെ മുപ്പതിഅഞ്ചാം ജന്മദിനമല്ലേ… ഈ ഒരു ദിവസത്തേക്ക് എനിക്ക് ‘നോ’ പറയാൻ അവകാശമില്ല എന്ന് കൂട്ടിക്കോളൂ.”

 

പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ലിവിംഗ് റൂമിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്ന് സഞ്ജയ് തന്റെ കയ്യിലെ വൈൻ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് നോക്കി. കുട്ടികൾ ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. ടേബിളിൽ ബാക്കി വന്ന ബർത്ത്ഡേ കേക്കിന്റെ കഷ്ണങ്ങൾ ശ്വേത അടുക്കി വെക്കുന്നുണ്ട്. 32 വയസ്സായിട്ടും ശ്വേതയുടെ ആ നടത്തത്തിലും ഭാവത്തിലും ഇപ്പോഴും ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചുറുചുറുക്കുണ്ട്.

 

“എന്താ ഏട്ടാ ഇങ്ങനെ ആലോചിക്കുന്നത്?” സഞ്ജയ് പതുക്കെ ചിരിച്ചു.

 

ശ്വേത അവന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നിരുന്നു. അവൾ തന്റെ കാലുകൾ മടക്കി സോഫയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “ഏട്ടന് പന്ത്രണ്ട് മണി വരെ സമയമുണ്ട്. അത് കഴിഞ്ഞാൽ ഈ ഓഫർ ക്യാൻസൽ ആകും.”

 

സഞ്ജയ്‌യുടെ കയ്യിൽ അവൾ നേരത്തെ കൊടുത്ത ഒരു ബർത്ത്ഡേ കാർഡ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ അവളുടെ മനോഹരമായ കൈപ്പടയിൽ അവൾ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു: ‘നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും ഇരുണ്ട ആഗ്രഹം, ഉള്ളിൽ ഒളിച്ചുവെച്ച മോഹം… എന്തുതന്നെയായാലും ഇന്ന് അത് സാധിച്ചു തരും.’

 

“എനിക്ക്… എനിക്ക് വേണ്ടത്…”

 

“പറയൂ ഏട്ടാ…”

 

സഞ്ജയ് ഒന്ന് പതറി. പതിനാറ് വർഷത്തെ ദാമ്പത്യത്തിന് ശേഷവും അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ താൻ പതറുന്നത് കണ്ട് ശ്വേത ഉള്ളിൽ ചിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.

 

“എനിക്ക് നിന്റെ ഒരു ചിത്രം വേണം.”

 

“ചിത്രമോ? ഒരു പെയിന്റിംഗ്?” അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

 

“അതെ, ഒരു പ്രൊഫഷണൽ ആർട്ടിസ്റ്റിനെക്കൊണ്ട് വരപ്പിച്ച നിന്റെ ചിത്രം. പക്ഷെ… ഒരു നിബന്ധനയുണ്ട്.”

 

“എന്ത് നിബന്ധന?”

 

സഞ്ജയ് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “നീ വസ്ത്രങ്ങളില്ലാതെ അതിന് പോസ് ചെയ്യണം. ഒരു ന്യൂഡ് പെയിന്റിംഗ്.”

 

ശ്വേത ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൾ സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. “ഏട്ടന് ഭ്രാന്താണോ? നടക്കില്ല… ഒരിക്കലും നടക്കില്ല!”

 

“നീ പറഞ്ഞതല്ലേ എന്ത് വേണമെങ്കിലും എന്ന്. വെറുമൊരു ഫോട്ടോയല്ല ശ്വേത, ഒരു ആർട്ടിസ്റ്റ് നിന്നെ നോക്കി വരക്കുന്ന ചിത്രം. അത് നമ്മുടെ സ്റ്റഡി റൂമിൽ ഒരു ലോക്കിനുള്ളിൽ ഞാൻ സൂക്ഷിക്കും. എനിക്ക് മാത്രം കാണാൻ.”

 

“ഏതെങ്കിലും ഒരു അപരിചിതന്റെ മുന്നിൽ ഞാൻ ഇങ്ങനെ നിൽക്കണമെന്നാണോ ഏട്ടൻ പറയുന്നത്? ഏട്ടന് അത് വിഷമമാവില്ലേ?”

 

“അതൊരു ആർട്ടിസ്റ്റായിരിക്കും ശ്വേത. നിന്റെ ഭംഗി ആ കാൻവാസിലേക്ക് പകർത്താൻ അയാൾക്ക് മാത്രമേ കഴിയൂ. ഞാൻ ഇത് കുറെ കാലമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നതാണ്.”

 

ശ്വേത കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദയായി നിന്നു. പിന്നീട് അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. “ഏട്ടൻ ഇത്രയും ആഗ്രഹിച്ചതാണെങ്കിൽ… ശരി. നമുക്ക് ഒരു ആർട്ടിസ്റ്റിനെ തിരയാം.”

 

 

അങ്ങനെ അവർ പ്രശസ്ത ചിത്രകാരനായ കൈലാസിനെ കാണാൻ പോയത്. അറുപതിനോട് അടുത്ത പ്രായം. ഗൗരവക്കാരൻ. തന്റെ കലയിൽ അഹങ്കാരമുള്ള ഒരാൾ. നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള അയാളുടെ പഴയ ഫാം ഹൗസിലായിരുന്നു കൂടിക്കാഴ്ച.

 

“ഞാൻ ഓയിൽ പെയിന്റിംഗ് ചെയ്യാറില്ല. ടെമ്പറ ശൈലിയാണ് എന്റെ രീതി. ഇതിന് സമയമെടുക്കും,” കൈലാസ് തന്റെ കയ്യിലെ കോഫി കപ്പിൽ നിന്ന് ഒരു സിപ്പ് എടുത്തു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “പിന്നെ ഒരു കാര്യം, ഞാൻ വരക്കുമ്പോൾ റൂമിൽ മറ്റാരും ഉണ്ടാവരുത്. ആർട്ടിസ്റ്റും സബ്ജക്റ്റും മാത്രം.”