മുല്ലപ്പൂ മണമുള്ള വീട് – 1

Mullapoo Manamulla Veedu Part 1 | Author : Shine

അദ്ധ്യായം 1: മുല്ലപ്പൂ മണമുള്ള വീട്തരുവനന്തപുരം നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിനും ഹോണടികൾക്കും ഒരു കിലോമീറ്റർ അകലെ, പേരറിയാത്ത ഒരു ഇടവഴിയുടെ അറ്റത്താണ് ആ വീട്. “ശ്രേയസ്” എന്ന് ചന്ദനനിറത്തിൽ എഴുതിയ ഗേറ്റ് കടന്നാൽ, ആദ്യം സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നത് മുല്ലവള്ളികളാണ്.

വെള്ളപ്പൂക്കൾ പൊഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മുറ്റത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ കാലിനടിയിൽ ഒരു നേർത്ത സംഗീതം. ചുവരുകൾക്ക് ഇളം മഞ്ഞ നിറം. ജനാലകളിൽ തൂക്കിയിട്ട മുളംകൂടുകളിൽ മൈനകൾ ചിലക്കുമ്പോൾ, ഉമ്മറത്തെ ഊഞ്ഞാലിൽ ഇരുന്ന് രേവതി അവയ്ക്ക് അരിമണി എറിഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നുണ്ടാവും.

രാവിലെ ആറരയാവുമ്പോഴേക്കും ആ വീട് ഉണരും. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് കാപ്പിയുടെ മണത്തിനൊപ്പം രേവതിയുടെ പാട്ടും ഉയരും. പഴയ യേശുദാസിന്റെ ഗാനങ്ങൾ. രാജേഷിന്റെ ദിവസം തുടങ്ങുന്നത് ആ പാട്ട് കേട്ടാണ്.

കുളികഴിഞ്ഞ്, നെറ്റിയിൽ ചന്ദനം തൊട്ട്, വെള്ള ഷർട്ടിന്റെ മടിപ്പ് നേരെയാക്കി അയാൾ അടുക്കള വാതിൽക്കൽ വന്നുനിൽക്കും. ഒന്നും പറയില്ല. പക്ഷേ ആ നിൽപ്പിൽ ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്.

രേവതി തിരിഞ്ഞുനോക്കും. കണ്ണിലെ കുസൃതി മറയ്ക്കാതെ അവൾ ചോദിക്കും, “എന്താ രാജേഷേട്ടാ, ഇന്ന് കടയിൽ ഉത്സവമാണോ? ഇത്ര ചമഞ്ഞൊരുങ്ങി?”
അയാൾ ചിരിക്കും.

സ്ഥിരം ചിരിക്കുന്ന ആ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം. “ഉത്സവം ഇവിടല്ലേ രേവതീ… നീ മുല്ലപ്പൂ ചൂടി നിൽക്കുന്ന ഈ അടുക്കളയിൽ.”
20 വർഷം. എന്നിട്ടും ആ സംഭാഷണം പഴകിയിട്ടില്ല. ചുവരുകൾ അതുകേട്ട് ചിരിക്കും.

അദ്ധ്യായം 2 മുല്ലപ്പൂ മണമുള്ള വീട്

മുകളിലെ മുറിയിൽ അഞ്ജനയുടെ അലാറം മൂന്നാമതും അടിക്കുമ്പോഴാണ് അവൾ എഴുന്നേൽക്കുന്നത്. ചുവരുകൾ നിറയെ ഡാൻസ് പോസുകളുടെ ഫോട്ടോ, പുസ്തകങ്ങൾ, ഒരു ഗിറ്റാർ. ജനലരികിലെ മേശമേൽ പാതി വായിച്ച നോവൽ.

അവൾക്ക് തിരക്കാണ്. കോളേജ്, ഡാൻസ് ക്ലാസ്, ലൈബ്രറി. പക്ഷേ രാത്രി ഒമ്പതര ആവുമ്പോൾ ആ തിരക്കെല്ലാം അവസാനിക്കും.

“അച്ഛാ, അമ്മേ, കഥ പറയ്…” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ നടുക്ക് ഓടിക്കയറും. രാജേഷിന്റെ ഒരു കൈയ്യിലും രേവതിയുടെ മടിയിലും തലവെച്ച് കിടക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് 5 വയസ്സാണ്. അച്ഛൻ പഴയ കാലത്തെ തുണിക്കടയിലെ രസങ്ങൾ പറയും.

അമ്മ മുത്തശ്ശി കഥകൾ ചേർത്ത് പറയും. ആ കഥകളിലെ നായിക എപ്പോഴും രേവതിയും നായകൻ രാജേഷും ആയിരിക്കും. അഞ്ജന അത് കേട്ട് ചിരിച്ചുറങ്ങും.

ബുധനാഴ്ചകളിൽ വൈകുന്നേരം ഗേറ്റിൽ ഒരു ഹോൺ കേൾക്കും. കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള കോംപാക്ട് SUV. വിപിൻ. ചുരുണ്ട മുടി, കട്ടി മീശ, കണ്ണിൽ ഒരു ഉറച്ച നോട്ടം. “എക്സോട്ടിക് കഫേ” എന്ന സ്വന്തം കഫേ ചെയിനിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും അവൻ അഞ്ജനയെ കാണാൻ സമയം കണ്ടെത്തും.

രേവതിക്ക് വിപിനെ വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. “മോനേ, ചായ എടുക്കൂ. നിന്റെ കഫേയിലെ പോലെയാവില്ല, പക്ഷേ അമ്മയുടെ കൈപ്പുണ്യം ഉണ്ട്,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ നല്ല ആവി പറക്കുന്ന ചായയും പഴംപൊരിയും നീട്ടും.

വിപിൻ അത് ആസ്വദിച്ച് കുടിക്കും. അഞ്ജനയുടെ ഡാൻസ് വീഡിയോകൾ നോക്കും, അവളുടെ പുസ്തകശേഖരത്തെക്കുറിച്ച് വാതോരാതെ സംസാരിക്കും.

“ആന്റി, അഞ്ജനയെപ്പോലെ ഒരാളെ കിട്ടാൻ ഭാഗ്യം വേണം,” വിപിൻ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു. രേവതിയുടെ മുഖം അപ്പോൾ ഒരു പൂ പോലെ വിടർന്നു. “മോൾടെ അച്ഛന്റെ സ്വഭാവമാ അവൾക്ക്. സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രമേ അറിയൂ.”

ഈ സംസാരമൊന്നും രാജേഷ് അറിയുന്നില്ല. അയാൾക്ക് കടയിലെ കണക്കുകളും തിരക്കുകളും കഴിയുമ്പോൾ വീട്ടിലെത്താൻ വൈകും. വന്നാൽ ഭാര്യയുടെയും മകളുടെയും ചിരി മതി അയാൾക്ക്. ലോകം അവിടെ അവസാനിക്കുന്നു.

ശനിയാഴ്ച ഉച്ചകൾ ശ്രേയയുടെതാണ്. വിപിന്റെ അനിയത്തി. 19 വയസ്സ്. അഞ്ജനയുടെ കോളേജിലെ ജൂനിയർ, പക്ഷേ ഉറ്റ ചങ്ങാതി. മുടി രണ്ടു വശത്തേക്കും പിന്നിയിട്ട്, കമ്മലിൽ കിലുക്കവുമായി അവൾ ഓടിക്കയറും. “അഞ്ജൂ ഏടത്തീ… എടീ നിന്റെ ബുക്സ് എവിടെ? എനിക്ക് അടുത്ത നോവൽ വേണം.”