ഫെറ്റിഷ് മരുമകൻ – 1
[ Theeppori ]
ആദ്യ കഥയാണ്.. തത്പരരായ വായനക്കാരുടെ പ്രോത്സാഹന ഉണ്ടെങ്കിൽ തുടരുന്നതാണ്..
സസ്നേഹം,
തീപ്പൊരി കുട്ടപ്പൻ
തുടക്കം
അമ്മായിയമ്മയുടെ വിരിഞ്ഞ പൂറിൽ നിന്നും പാലൊഴുകി ഊർന്നിറങ്ങിയ കുണ്ണ അടിച്ചടിച്ചു വീണ്ടും ബലം വയ്പ്പിച്ചു അവരുടെ ആസനത്തിലേക്ക് തിരുകി കയറ്റിയപ്പോൾ അഭിജിത്ത് സുഖം കൊണ്ട് പുളകിതനായി.. ഒരുപാട് നാളായി അവന്റെ മനസ്സിനെ ഉന്മത്തമാക്കിയ ഒരാശയായിരുന്നു അത്.. അവരുടെ മുടിക്കുത്തിനു പിടിച്ചു, അരഞ്ഞാണമിട്ട ആ മാദക തിടമ്പിന്റെ കുണ്ടിക്കുള്ളിലേക്ക് ആഞ്ഞാഞ്ഞു തന്റെ കുണ്ണയെ പ്രഹരിച്ചു കയറ്റുമ്പോൾ, കഴിഞ്ഞ ലോകകപ്പ് ജയിച്ച അർജന്റീനക്കാരുടെ ആഹ്ലാദമായിരുന്നു അഭിജിത്തിനുണ്ടായത്..
ഇത്രകാലവും അവൻ വെള്ളമിറക്കി നടക്കുകയായിരുന്നു അങ്ങിനെ ഒരു അവസരത്തിനായി.. അവന്റെ ഭാര്യയെപ്പോലെ തന്നെ ഒരു പാവമായിരുന്നു അവന്റെ അമ്മായിയമ്മയും.. നാട്ടിലെ ഹൈസ്കൂളിൽ ടീച്ചറായിരുന്നു അവർ.. അവർ നടക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കുണ്ടികൾ താളമൊപ്പിച്ചു സാരിക്കുള്ളിൽ തുളുമ്പുന്നതും, വീട്ടിലുള്ളപ്പോൾ ബ്രാ ഇടാതെ നടക്കുന്ന അവരുടെ നാൽപ്പത് D സൈസുള്ള മുലകൾ കുലുങ്ങുന്നതും അവന്റെ പാന്റിനുള്ളിൽ എന്നും ഒരു ചെറിയ നനവ് സൃഷ്ടിക്കുമായിരുന്നു.
പെണ്ണ് കാണാൻ ആ വീട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ തന്നെ അവൻ അമ്മായിയമ്മയെ ഒരുപാട് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ വട്ടമുഖവും കണ്ണടയും, കുസൃതി നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയും അവനെ ഏറെ ആകർഷിച്ചിരുന്നു. പെണ്ണ് കാണാൻ ചെന്നത് അവരുടെ മകളെ ആലോചിക്കാനാണെങ്കിലും, അവന്റെ മനസ്സിൽ ഉറച്ച പെണ്ണ്, നാൽപ്പതുകളിൽ തുളുമ്പുന്ന സൗന്ദര്യമുള്ള ആ മാദക തിടമ്പായിരുന്നു.. ഭാനുമതി ടീച്ചർ!!!
അഭിജിത്തിനെ കുറിച്ച് പറയുകയാണെങ്കിൽ അവൻ നാട്ടിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ലാബിന്റെ ഉടമയായിരുന്നു. ലാബ് ടെക്നീഷ്യൻ കോഴ്സ് പഠിച്ച അവൻ ആദ്യം കവലയിൽ ഒരു ലാബിൽ ടെക്നീഷ്യനായി തുടങ്ങിയതാണ്.. പിന്നീട് അവൻ തന്നെ സ്വന്തമായി ഒരു ലാബ് തുടങ്ങുകയും, അതിൽ നിന്നുണ്ടായ ലാഭം കൊണ്ട് അടുത്തുള്ള പട്ടണങ്ങളിൽ വേറെ ചെറിയ ലാബുകൾ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.
അടുത്ത ഏത് ബന്ധുക്കളുടെ മെഡിക്കൽ ആവശ്യങ്ങൾക്കും അവർ ആദ്യം വിളിച്ചിരുന്നത് അഭിജിത്തിനെയായിരുന്നു. തന്റെ ഭാര്യാമാതാവായ ഭാനുമതി ടീച്ചറും അങ്ങിനെ തന്നെയായിരുന്നു..
ഈ കഥ നടക്കുന്നത് കോവിഡ് വൈറസ് നാടാകെ നടമാടിയ രണ്ടായിരത്തി ഇരുപതിലാണ്. അഭിജിത്തിന്റെ ഭാര്യ ദീപിക അന്ന്, അവളുടെ പഠനത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി കൊച്ചിയിൽ കുസാറ്റ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ ആയിരുന്നു.. അവളുടെ അച്ഛൻ ദിവാകര കൈമൾ വർഷങ്ങളായി പ്രവാസിയാണ്. ആ കോവിഡ് കാലത്തും അയാൾ ദുബായിലെ തന്റെ കമ്പനിയിൽ ജോലിത്തിരക്കിലായിരുന്നു.. നാട്ടിൽ ഭാനുമതി ടീച്ചർ തനിച്ചായിരുന്നു.. അവിടെ സ്ഥിരമായി ടീച്ചർക്ക് കൂട്ടുകിടക്കാൻ വരുന്ന വേലക്കാരി വിലാസിനിയും, കൊവിഡിന്റെ ഭാഗമായി ലോക്ക് ടൗണിൽ അകപ്പെട്ടുപോയി.. അഭിജിതാകട്ടെ, നാട്ടിലെ തന്റെ ലാബിലെ തിരക്കുകൾ കോവിഡ് മൂലം കൂടി വന്നുകൊണ്ടിരുന്ന സമയമായിരുന്നു..
ആയിടയ്ക്കാണ് ദിവാകര കൈമൾ, അഭിജിത്തിനെ വിളിക്കുന്നത്..
“മോനെ, അച്ഛനാണ്…”
അയാൾ അഭിജിത്തിനോട് തന്റെ സ്വന്തം മകനോടെന്ന പോലെയാണ് സംസാരിച്ചത്..
“എന്താ അച്ചാ വിളിച്ചത്..”
“നിങ്ങൾക്കവിടെ സുഖം
തന്നെയല്ലേ.. ആർക്കും ഈ നശിച്ച വൈറസ് ഒന്നും പിടിപെട്ടില്ലല്ലോ??”
കൈമൾ ചോദിച്ചു..
“ഇല്ല അച്ചാ, ഇവിടെ വീട്ടിലാർക്കും കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല.. എല്ലാവരും സെയിഫാണ്.. ദീപിക യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിലാണെങ്കിലും, അവൾക്കും കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല, പക്ഷേ ഈ ലോക്ക് ഡൗണിൽ അവൾ ആകെ പെട്ടുപോയിരിക്കുകയാ..”
“ശരി മോനെ.. ലോക്ക് ഡൗൺ കാരണം മോന് പ്രശ്നം വല്ലതുമുണ്ടോ??”
“ഇല്ല അച്ചാ.. ഞാൻ മെഡിക്കൽ ലാബിന്റെ ആളല്ലേ.. ഇപ്പോൾ എല്ലാ മെഡിക്കൽ പ്രഫഷനുകൾക്കും ഡിമാന്റ് കൂടുതലല്ലേ.. ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങുന്നത് കൊണ്ട് പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല.. പോലീസ് എന്നോട് ഒന്നും ചോദിക്കാറ് തന്നെയില്ല..”