ആൻ മുതൽ അഞ്ജലി വരെ – 7

[ മനോഹരൻ മംഗളോദയം ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

മാറ്റത്തിന്റെ തിരമാല

---

പ്രഭാത സൂര്യന്റെ ഇളം വെളിച്ചം മുഖത്ത് പതിച്ചപ്പോഴാണ് അഞ്ജലി പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നത്.

കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ അവൾ അനങ്ങാതെ കിടന്നു.

മുറിയിലെ നിശബ്ദത.

എയർ കണ്ടീഷണറിന്റെ നേരിയ ശബ്ദം.

ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് വീഴുന്ന വെളിച്ചം.

എല്ലാം സാധാരണമായിരുന്നു.

അഞ്ജലി പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

“ഇന്നലത്തെ പോലെ…”

ഒരു നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.

“ഇതും ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നെങ്കിൽ…”

പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവളുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.

അത് സ്വപ്നമായിരുന്നില്ല.

ആ തിരിച്ചറിവ് വന്ന നിമിഷം അവൾ പതുക്കെ തല തിരിച്ച് തന്റെ അരികിലേക്ക് നോക്കി.

രാജേഷ് സമാധാനമായി ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.

പുലർച്ചെ എപ്പോഴോ കാതറിന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും തിരികെ എത്തിയ അവൻ, താൻ ചെയ്ത വഞ്ചനയെക്കുറിച്ച് യാതൊരു കുറ്റബോധവുമില്ലാതെ ശാന്തമായി കിടക്കുകയാണ്. അവൾ എഴുന്നേറ്റ് കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. തന്റെ നീല നൈറ്റ് ഡ്രസ്സിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ കഴിഞ്ഞ രാത്രി ആ ബാംബൂ കാട്ടിൽ വെച്ച് അത് അരയ്ക്കൊപ്പം ചുരുട്ടിവെച്ച ജോണിന്റെ കനത്ത കൈകളും, വായുവിൽ ഉയർത്തി നിർത്തി അവളുടെ ഇടുങ്ങിയ പൂറ്റിലേക്ക് അവൻ തന്റെ കുണ്ണ ആഴ്ത്തിറക്കിയതുമായ ആ നിമിഷങ്ങൾ ഓരോന്നായി അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. അഞ്ജലി അറിയാതെ തന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ വിരലുകളമർത്തി. ജോണിന്റെ കനത്ത പാലിന്റെ ആ ആദ്യത്തെ രുചി അപ്പോഴും അവളുടെ നാവിൻതുമ്പിൽ ഉള്ളതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

അപ്പോഴേക്കും രാജേഷ് പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് ഒന്നു മലർന്നു കിടന്നു. അഞ്ജലി ഉണർന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അവൻ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.

“എന്താ അഞ്ജൂ… നേരത്തെ ഉണർന്നോ? ഉറക്കം എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു…?”

രാജേഷ് വളരെ സാധാരണ മട്ടിൽ ചോദിച്ചു.

അവന്റെ മുഖത്ത് അപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ഭാവം അഞ്ജലിയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. കാതറിൻ്റെ റൂമിൽ പോയി തകർത്തത് അവൾ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല, താൻ രാത്രി മുഴുവൻ റൂമിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന ഭാവത്തിലാണ് അവൻ നിൽക്കുന്നത്. രാജേഷിന്റെ ഈ ഒളിച്ചുകളി മനസ്സിലാക്കിയ അഞ്ജലി, ഈ ഒളിച്ചു കളി ഇവിടെ വരെ പോകും എന്നറിയാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു… അതുകൊണ്ട് തന്നെ വളരെ സാധാരണമായ ഭാവത്തോടെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ ചോദിച്ചു:

“ഞാൻ നന്നായി ഉറങ്ങി രാജേഷേട്ടാ… പക്ഷേ, ഇന്നലെ രാത്രി എപ്പോഴോ ഞാൻ പാതിരാത്രിക്ക് ഉണർന്നപ്പോൾ നിങ്ങൾ അടുത്തില്ലായിരുന്നു. ബെഡിൽ നോക്കിയിട്ട് കണ്ടില്ല… എവിടെപ്പോയതായിരുന്നു?”

അഞ്ജലിയുടെ ആ അപ്രതീക്ഷിതമായ ചോദ്യം കേട്ടതും രാജേഷിന്റെ മുഖം ഒന്നു വിളറി. അവൻ പെട്ടെന്ന് കടുത്ത പരിഭ്രമത്തോടെ അപ്പുറത്തേക്ക് നോട്ടം മാറ്റി, തന്റെ പതർച്ച മറച്ചുവെക്കാൻ ഒരു വ്യാജ ചിരി വരുത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

“അതോ… അത്… ഇന്നലെ രാത്രി എനിക്ക് വയറിന് അത്ര സുഖമില്ലായിരുന്നു അഞ്ജൂ. എന്ത് കഴിച്ചതാണോ ആവോ… ഞാൻ കുറെ നേരം ബാത്റൂമിൽ ആയിരുന്നു.

പിന്നെ കുറച്ചു നേരം പുറത്ത് ഇറങ്ങി നടന്നു….”

രാജേഷ് കള്ളം പറഞ്ഞു.

അവന്റെ ആ പതർച്ചയും കള്ളവും കേട്ടപ്പോൾ അഞ്ജലിയുടെ ഉള്ളിൽ കടുത്തൊരു പരിഹാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

“ആണോ… ഇപ്പോഴെങ്ങനെയുണ്ട്? കുറവുണ്ടോ?”

അവൾ ഒന്നും അറിയാത്തതുപോലെ ചോദിച്ചു.

“ആഹ്… ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമില്ല. നീ വേഗം റെഡിയാവ്, നമുക്ക് റെസ്റ്റോറന്റിലേക്ക് പോകാം. വിശക്കുന്നുണ്ട്,”

രാജേഷ് ഒന്നു ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് വേഗം എഴുന്നേറ്റ് ബാത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.

തന്റെ ദാമ്പത്യത്തിലെ ആദ്യത്തെ തെറ്റിന്റെ കനത്ത ഭാരം ഉള്ളിലുണ്ടെങ്കിലും, രാജേഷിന്റെ കള്ളത്തരത്തെ തന്റെ ഒരൊറ്റ ചോദ്യം കൊണ്ട് പൂട്ടാൻ കഴിഞ്ഞതിന്റെ കയ്പുള്ളൊരു സംതൃപ്തി അഞ്ജലിയുടെ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ വേഗം വസ്ത്രങ്ങൾ മാറി റെഡിയായി.