ഫ്ലൈറ്റ് മോഡിലെ ആകാശസുരദം

അലൻ ലണ്ടനിൽ നിന്നും ചിക്കാഗോയിലേക്കു പോകുന്നു. ബോസ്റ്റണിൽ ജോലി സംബന്ധമായ ട്രെയിനിങ്. സീന അതേ ഫ്ലൈറ്റിൽ മകളുടെ അടുത്തേക്ക് പോകുന്നു. അലീന ബ്രിട്ടീഷ് എയർ വെയ്‌സിലെ ഹോസ്റ്റസ്. അപ്രതീക്ഷിതമായ അവരുടെ ആകാശസംഗമം തീർത്ത കാമാവേശം തീനാളങ്ങൾ പോലെ കത്തിപടരുന്നു.

അതിരാവിലെ തന്നെ ആരംഭിച്ചു. ഒരാഴ്ച നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഓഫീസ് പരിശീലന പരിപാടിയിൽ പങ്കെടുക്കുന്നതിനായി ബോസ്റ്റണിലേക്കായിരുന്നു യാത്ര. ബ്രാഡ്‌ഫോർഡിലുള്ള എൻ്റെ സുഹൃത്തിനൊപ്പം രണ്ടുദിവസം ചെലവഴിച്ചശേഷം ലണ്ടൻ വഴി ബോസ്റ്റണിലേക്ക് പോകാനാണ് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചത്.

കൊച്ചിയിൽ നിന്ന് ലണ്ടനിലേക്കുള്ള യാത്ര അത്ര ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കിയില്ല. എന്നാൽ ലണ്ടനിൽ നിന്ന് ചിക്കാഗോയിലേക്കുള്ള യാത്ര കൂടുതൽ ദൈർഘ്യമേറിയതും ക്ഷീണിപ്പിക്കുന്നതുമായിരിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. വിമാനം പുറപ്പെടാൻ അൽപ്പം വൈകിയെങ്കിലും, ഒടുവിൽ പുലർച്ചെ ഏകദേശം 3.15-ന് ഹീത്രൂ വിമാനത്താവളത്തിൽ നിന്ന് അത് പറന്നുയർന്നു. യാത്രയെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ചിക്കാഗോയിൽ എത്തുന്നതിനു മുമ്പ് വിമാനത്തിനുള്ളിൽ മണിക്കൂറുകളോളം ചെലവഴിക്കേണ്ടിവരുമെന്ന കാര്യവും എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.

വളരെ വൈകിയാണ് ഞാൻ ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്നത്. അതിനാൽ വിമാനത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും പിന്നിലെ ഭാഗത്തായിരിക്കും എനിക്ക് സീറ്റ് ലഭിക്കുകയെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു. സീറ്റ് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ എനിക്ക് വലിയ അവസരമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് പരാതികളൊന്നും പറയാതെ ആ സാഹചര്യം ഞാൻ അംഗീകരിച്ചു.

വിമാനത്തിനുള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ, ഏതാനും എയർ ഹോസ്റ്റസുമാർ പതിവുപോലെയുള്ള ഊഷ്മളമായ പുഞ്ചിരിയോടെ യാത്രക്കാരെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. കൈയിൽ കരുതിയിരുന്ന ബാഗുകൾ മുകളിലുള്ള അറകളിൽ വെച്ചും സ്വന്തം സീറ്റുകളിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചും മറ്റു യാത്രക്കാർ തിരക്കിലായിരുന്നു. അവർക്കിടയിലൂടെ വിമാനത്തിൻ്റെ പിൻഭാഗത്തേക്ക് ഞാൻ പതുക്കെ നടന്നു. ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ മറ്റുള്ളവർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കാതെ സൂക്ഷിച്ചുവേണം മുന്നോട്ടുപോകാൻ. അതുകൊണ്ട് എൻ്റെ സീറ്റിലെത്താൻ അൽപ്പം പ്രയാസം തോന്നി.

ഒടുവിൽ സീറ്റിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഒരു എയർ ഹോസ്റ്റസ് എന്നെ പുഞ്ചിരിയോടെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. എൻ്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ബാഗ് മുകളിലെ ലഗേജ് അറയിൽ വെക്കാൻ അവർ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു. അവരുടെ ആ സൗഹൃദപരമായ പെരുമാറ്റം എനിക്ക് ആശ്വാസവും സന്തോഷവും നൽകി. വിമാനത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും പിൻഭാഗത്തായിരുന്നു എൻ്റെ സീറ്റെങ്കിലും അത് വളരെ സൗകര്യപ്രദമായിരുന്നു.

എൻ്റെ നിരയിൽ രണ്ട് സീറ്റുകളാണുണ്ടായിരുന്നത്. എൻ്റെ അടുത്തുള്ള സീറ്റ് അപ്പോഴും ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു. അധികം വൈകാതെ മറ്റൊരു യാത്രക്കാരൻ അവിടെ എത്തുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി.

ഞാൻ ഇരുന്നിരുന്ന സ്ഥലത്തുനിന്ന് വിമാനത്തിൻ്റെ ഏതാണ്ട് മുഴുവൻ ഭാഗവും കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. ക്യാബിൻ ക്രൂ അംഗങ്ങൾ ഇടനാഴിയിലൂടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നുകൊണ്ട് യാത്രക്കാരുടെ കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുകയും വിമാനം യാത്രയ്ക്കായി തയ്യാറാക്കുന്നതിനുള്ള ജോലികളിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്തു. എൻ്റെ സീറ്റിനടുത്തുള്ള ഭാഗത്തും അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് വിമാനത്തിനുള്ളിൽ യാത്രക്കാർ കാണാതെ നടക്കുന്ന ഒരുക്കങ്ങൾ നേരിട്ട് നിരീക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് നല്ല അവസരം ലഭിച്ചു.

കുറച്ചുസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ഭാഗത്തിൻ്റെ ചുമതലയുണ്ടായിരുന്ന എയർ ഹോസ്റ്റസ് പരിചയപ്പെടാനായി അടുത്തെത്തി. തൻ്റെ പേര് ‘അലീന’ എന്നാണെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. ഞാൻ എൻ്റെ പേര് ‘അലൻ’ എന്നാണെന്ന് പരിചയപ്പെടുത്തി. ഞങ്ങളുടെ പേരുകൾ തമ്മിൽ ഇത്രയധികം സാമ്യമുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവർക്ക് ഒരത്ഭുതം തോന്നിയതായി എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഞങ്ങൾ പരസ്പരം സൗഹൃദപൂർവം പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ ചെറിയ നിമിഷം എൻ്റെ ദീർഘയാത്രയുടെ തുടക്കത്തെ കുറച്ചുകൂടി സന്തോഷകരവുമാക്കി.