ഒടുവിൽ, എൻ്റെ അടുത്തുള്ള ഒഴിഞ്ഞ സീറ്റിൽ ഇരിക്കേണ്ട യാത്രക്കാരി എത്തി. മധ്യവയസ്സുള്ള ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു അവർ. കൈയിൽ രണ്ടുമൂന്ന് ചെറിയ ബാഗുകളുമുണ്ടായിരുന്നു. അലീന അവരെ സീറ്റിൽ സുഖമായി ഇരിക്കാൻ സഹായിച്ചു. ആ സ്ത്രീ എന്നെ നോക്കിയപ്പോൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. ഞാൻ ഒരു മലയാളിയാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നിയിരിക്കാമെന്ന് ആ പുഞ്ചിരിയിൽനിന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അവർ സ്വയം സീന എന്നു പരിചയപ്പെടുത്തി.
സീന സുഖമായി ഇരുന്നുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ എവിടെ നിന്നാണ് യാത്ര ആരംഭിച്ചതെന്നും, എന്തിനാണ് അമേരിക്കയിലേക്ക് പോകുന്നതെന്നും അവർ ചോദിച്ചു. ബോസ്റ്റണിൽ ഓഫീസ് പരിശീലന പരിപാടിയിൽ പങ്കെടുക്കാനാണ് പോകുന്നതെന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു.
തുടർന്ന് സീനയും തൻ്റെ യാത്രയുടെ ഉദ്ദേശ്യം വിശദീകരിച്ചു. മൂത്ത മകളോടൊപ്പം രണ്ടാഴ്‌ച ചെലവഴിക്കാനായിട്ടാണ് അവർ ബോസ്റ്റണിലേക്ക് പോകുന്നത്. അമേരിക്കയിലേക്ക് വരുന്നതിനുമുമ്പ് ലണ്ടനിലുള്ള തൻ്റെ ഒരു ബന്ധുവിനെ സന്ദർശിച്ചിരുന്നു. ആലുവ സ്വദേശിനിയായിരുന്ന അവർ പിന്നീട് ഭർത്താവിനൊപ്പം പാലായിൽ താമസമുറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. അവരുടെ ഭർത്താവ് ഒരു മറൈൻ ഉദ്യോഗസ്ഥനായി ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
സ്വന്തം നാടായ കേരളത്തിൽനിന്ന് ഇത്രയേറെ ദൂരെയുള്ള ഒരിടത്ത് ഒരു മലയാളിയെ കണ്ടുമുട്ടിയത് വളരെ രസകരമായി തോന്നി. വിവിധ ഭൂഖണ്ഡങ്ങൾ താണ്ടി സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു വലിയ വിമാനത്തിനുള്ളിലായിരുന്നു ഞങ്ങൾ ഇരുന്നതെങ്കിലും, ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണം പെട്ടെന്നുതന്നെ പരിചിതമായ സ്ഥലങ്ങളിലേക്കും ആളുകളിലേക്കും നാട്ടിലെ ഓർമകളിലേക്കും വഴിമാറി.
കുറച്ചുസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാ യാത്രക്കാരും സീറ്റ് ബെൽറ്റ് മുറുക്കി ധരിക്കണമെന്നും, വിമാനം പറന്നുയരാൻ തയ്യാറാകണമെന്നും അറിയിച്ചുകൊണ്ടുള്ള അറിയിപ്പ് വന്നു. എല്ലാവരും സ്വന്തം സീറ്റുകളിൽ ഒതുങ്ങിയിരുന്ന് നിർദേശങ്ങൾ പാലിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ വിമാനത്തിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷത്തിലും ചെറിയൊരു മാറ്റം അനുഭവപ്പെട്ടു. ഞങ്ങളും സീറ്റ് ബെൽറ്റുകൾ മുറുക്കി ധരിച്ച് ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നു.
വിമാനം നിലത്തുനിന്ന് ഉയർന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ദീർഘമായ ഒരു യാത്ര ആരംഭിക്കുമ്പോൾ സാധാരണയായി അനുഭവപ്പെടുന്ന ആ പ്രത്യേക ആവേശം എൻ്റെ മനസ്സിലും നിറഞ്ഞു. അധികം വൈകാതെ ഞങ്ങൾ ഭൂമിയിൽനിന്ന് വളരെ ഉയരത്തിലെത്തി. ലണ്ടനെ പിന്നിലാക്കി ചിക്കാഗോ ലക്ഷ്യമാക്കി വിമാനം മുന്നോട്ടു കുതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ധരിക്കണമെന്നുള്ള സൂചന അണഞ്ഞതോടെ യാത്രക്കാർ തങ്ങളുടെ സീറ്റുകളിൽ അൽപ്പം ആശ്വാസത്തോടെ ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങി. സീന തൻ്റെ ബാഗിൽനിന്ന് ഒരു പുസ്തകം എടുത്ത് വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. എൻ്റെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ സ്ക്രീൻ ഓൺ ചെയ്ത് അതിൽ ലഭ്യമായ സിനിമകൾ ഞാൻ നോക്കി. ഒരു സിനിമ കണ്ടാൽ സമയം വേഗത്തിൽ കടന്നുപോകുമെന്നും, വ്യത്യസ്തമായ സമയമേഖലയുമായി ക്രമേണ പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിയുമെന്നും ഞാൻ കരുതി.
എന്നാൽ ഉറങ്ങാനുള്ള സമയം ഇനിയും കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞേ വരൂ എന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അധികം വൈകാതെ ക്യാബിൻ ക്രൂ അംഗങ്ങൾ രാവിലെ കുടിക്കാനുള്ള ചായയും, ലഘുഭക്ഷണവും നൽകാൻ വരുമായിരുന്നു. അത് നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ എനിക്ക് താൽപര്യമില്ലായിരുന്നു. മറ്റു പല യാത്രക്കാരെയും പോലെ ഞാനും ദീർഘമായ വിമാനയാത്രയുടെ താളവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുകയായിരുന്നു. അത്തരം യാത്രകളിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കുക, സിനിമ കാണുക, പുസ്തകം വായിക്കുക, ഉറങ്ങുക എന്നിവയാണ് പ്രധാനമായും സമയം ചെലവഴിക്കാനുള്ള മാർഗങ്ങൾ.
കുറച്ചുസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അലീന ഞങ്ങൾക്കുള്ള ചായയും, ലഘുഭക്ഷണവുമായി എത്തി. സീനയും ഞാനും ചായ നുണഞ്ഞുകൊണ്ട് വീണ്ടും സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. സ്വാഭാവികമായും ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണം വീണ്ടും കേരളത്തിലേക്ക് വഴിമാറി. നാട്ടിലെ പരിചിതമായ സ്ഥലങ്ങളെക്കുറിച്ചും, അവിടത്തെ സാധാരണ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. അതോടെ ദീർഘമായ വിമാനയാത്രയ്ക്ക് മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന വിരസത കുറഞ്ഞുതുടങ്ങി. വിമാനത്തിൻ്റെ പിൻഭാഗത്തുള്ള അപരിചിതമായ ഒരു സീറ്റിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ആരംഭിച്ച യാത്ര പതുക്കെ ഓർമയിൽ സൂക്ഷിക്കാവുന്ന ഒരു അനുഭവമായി മാറുകയായിരുന്നു.