മലയാളം കമ്പികഥ – അപരാധത്തിലെ അവരാതം – 1
കോളിംഗ് ബെൽ പല പ്രാവശ്യം ശബ്ദിച്ചെങ്കിലും ആഷയുടെ ചെവിയിൽ അതൊന്നും പതിച്ചില്ല. അവൾ ഭൂതകാലത്തിൽ മുങ്ങിത്താഴുകയായിരുന്നു. ഒന്നരലക്ഷം രൂപ കടം വീട്ടാനായിരുന്നു ജോണിച്ചായൻ തന്നെ ആദ്യമായി ഒരാൾക്ക് കാഴ്ച്ചവെച്ചത്. അതിനു ശേഷവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബിസ്സിനസ് ആവശ്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പലരുടേയും മുന്നിൽ തനിക്ക് തുണിയഴിക്കേണ്ടി വന്നു. പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ ഭർത്താവിനെ സഹായിക്കേണ്ടത് ഉത്തമയായ ഭാര്യയുടെ കടമയായിതന്നെ കണ്ടു. അതുകൊണ്ടുണ്ടായ മെച്ചം തന്റെ മേലുള്ള എല്ലാ നിയന്ത്രണവും ജോണിച്ചായനു നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നുള്ളതായിരുന്നു. പൂർണ്ണ സ്വതന്ത്ര്യത്തോടെ താൻ വിലസിനടന്നു. അല്ലെങ്കിലും മാസത്തിൽ ഭൂരിഭാഗം നാളും ബിസ്സിനസ് ടൂറെന്ന് പറഞ്ഞ് കറങ്ങി നടക്കുന്ന ജോണിച്ചായനേക്കൊണ്ട് തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ വിശപ്പും ദാഹവുമകറ്റാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ താൻ ചോരത്തിളപ്പുള്ള ചെറുപ്പക്കാരേയും പൈങ്ങാപ്പരുവം വിട്ടുമാറിയിട്ടില്ലാത്ത പയ്യൻമാരേയും വീട്ടിലേക്ക് കയറ്റി കട്ടിലിൽ കിടത്തി അവന്മാരുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാരവും ഊഷ്മാവും അളക്കുന്നത്…
എല്ലാം അറിഞ്ഞാലും ജോണിച്ചായനേക്കൊണ്ട് പ്രതികരിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന ഉറപ്പോടു കൂടി തന്നെ താനത് തുടർന്നു. തനിക്കെന്നും ആ ൺതുണ ആവശ്യമായിരുന്നു. തന്റെ ശരീരത്തിനെപ്പോഴും പുരുഷന്റെ സാമീപ്യം അത്യന്താപേക്ഷിതമായിരുന്നു. പുരുഷ ഗന്ധമേൽക്കാത്ത രാവുകൾ തനിക്കു സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കൂടി കഴിയുമായിരുന്നോ…? ഇല്ല… തന്റെ മേനി ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും ആണിന്റെ ശക്ടമായ പ്രകടനത്തിനും പ്രഹരത്തിനും വേണ്ടി കൊതിക്കുകയാണ്.
ആണത്തമുള്ള ആണുങ്ങളുടെ അടങ്ങാത്ത ആവേശത്തോടെയുള്ള മെയ്ക്കരുത്തിൽ കിടന്ന് പുളയുമ്പോൾ തനിക്കൊരു മകളുണ്ടെന്നോ അവളുടെ ശോഭനമായ ഭാവിയെ പറ്റിയോ താൻ ഓർക്കാതെ പോയോ…? താൻ അവളോട് ചെയ്തത് തെറ്റായിപ്പോയോ…?
തന്റെ സ്വതന്ത്ര്യത്തിനു വേണ്ടി, സ്വന്തം സുഖത്തിനു വേണ്ടി, ഒരേയൊരു മകളെ മറ്റൊരു സ്റ്റേറ്റിൽ പ്ലസ്ടുവിന് പഠിക്കാനായി വിട്ടു. അവിടെ ഹോസ്റ്റലിൽ താമസിച്ചു പഠിക്കുന്ന മകളുണ്ടോ അമ്മയുടെ ഇവിടെ നടക്കുന്ന വിശേഷങ്ങളറിയുന്നു. മാസാമാസം അവൾക്കാവശ്യമുള്ള പണം അവളുടെ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടിൽ പോയി ചേരും അതുകൊണ്ടവൾ ഒരു കുറവും കൂടാതെ അവിടെ കഴിയുന്നു.
അലീനമോൾ പഠിക്കാൻ മിടുക്കിയാണ്. മെഡിസിനു ചേരണമെന്നാണ് അവളുടെ ആഗ്രഹം അവളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കെതിരായി താനോ ജോണിച്ചായനോ ഇതുവരെ നിന്നിട്ടില്ല, ഇനിയും അങ്ങിനെ തന്നെയാകണം. അവളുടെ ജീവിതം എന്നും സന്തോഷപ്രദമാകണം.
കോളിംഗ് ബെൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആരാകും? ചിന്തകൾക്ക് മോചനം നൽകിക്കൊണ്ട് ആഷ ഇരിക്കുന്നിടത്ത് നിന്നും എണീറ്റു. ആരായാലും കതകു തുറന്നു തന്നെക്കാണാതെ പോകുന്ന ലക്ഷണമില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. നിർത്താതെയുള്ള ബെൽ ശബ്ദം അസഹ്യമായതും അസ്വസ്ഥതയോടെ ചെന്ന് ആഷ കൊളുത്തു മാറ്റി കതകു തുറന്നു. പുറത്തു പുഞ്ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന അലീന!!
“മമ്മീ…” അലീന സ്നേഹാർദ്രതയോടെ ആഷയെ വിളിച്ചു.
മകളെ കണ്ടപ്പോൾ ആഷയുടെ മനമൊന്ന് പതറി. എങ്കിലും കുറേ നാൾ കാണാതിരുന്ന് കണ്ടപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗം നേരിൽ കണ്ട് പ്രതീതി.
ആഷ അകത്തേക്കു കടന്നുവന്ന മകളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. മുഖത്ത് മാതൃസ്നേഹം പകരുന്ന മാതിരി ഒരു ചുംബനം നൽകി. ആ നെറുകയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ആഷ് മകളെ തന്നെ നോക്കിനിന്നു.
“നീയന്താ ഒന്നും വിളിച്ചുപറയാതെ പോന്നത്… ബസ്റ്റോപ്പിൽ ഞാൻ വന്ന് കാത്തു നിൽ ക്കില്ലായിരുന്നോ..?”
“അത്തരം ഫോർമാലിറ്റീസ് ഒന്നും വേണ്ടെന്നു കരുതി തന്നെയാണു ഞാൻ ഫോൺ ചെയ്യാതെ വന്നത്. ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഞാനിപ്പോൾ കൊച്ചുകുട്ടിയൊന്നുമല്ലല്ലോ ഒറ്റക്കുവരുമ്പോൾ ആരെങ്കിലും പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോകാൻ…”
“കൊച്ചുകുട്ടികളെ ഓർത്ത് പേടിക്കേണ്ടതില്ല മോളേ… നിന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള പെൺകുട്ടികൾ ഒറ്റക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നതാണ് ഇപ്പോൾ ഏറ്റവും വലിയ ആപത്ത്…”