കാലഭ്രംശം 2 ഗുഹ

[ 𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍 ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

കഴിഞ്ഞ പാർട്ടിൽ ഞാൻ വിചാരിച്ച പോലെത്തെ റെസ്പോൺസ് എനിക്ക് കിട്ടിയില്ല so ഇതിൽ കിട്ടുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. നിങ്ങൾക്ക് കഥ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല എങ്കിൽ മടിക്കാതെ താഴെ പറയു. ഞാൻ വീണ്ടും എന്തിനാ ഇത് കഷ്ടപ്പെട്ട് എഴുതുന്നത്. ഇതിലും ഞാൻ വിചാരിച്ച പോലെ റെസ്പോൺസ് കിട്ടിയില്ല എങ്കിൽ നിങ്ങൾ അടുത്ത പാർട്ടിനു വേണ്ടി wait ചെയ്യരുത് ഞാൻ ഇത് flop ചെയ്തതായി ഇരിക്കും..

ആ ബോർഡിന് മുന്നിൽ തറഞ്ഞുനിന്ന ആ നിമിഷം, കാടിന്റെ ഇരുട്ടിനേക്കാൾ കനത്ത ഒരു നിശബ്ദത ഞങ്ങളെ വിഴുങ്ങുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. എന്റെ ചുറ്റും നിൽക്കുന്നവരുടെ ശ്വാസഗതി വല്ലാതെ വേഗത്തിലായിരുന്നു. മൊബൈലിന്റെ ഫ്ലാഷ് വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ പെൺകുട്ടികളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം പതുക്കെ ഒരു തളർച്ചയായി മാറുകയാണ്. കാവ്യയും മാളവികയും പരസ്പരം ചേർന്നു നിൽക്കുന്നു. എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് നിന്ന ദേവുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

​എന്റെ ഉള്ളിലും ഭയത്തിന്റെ വേരുകൾ ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കലും സംഭവിക്കാൻ പാടില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളാണ് ചുറ്റും നടക്കുന്നത്. പക്ഷെ, ഈയൊരവസ്ഥയിൽ ഞാനും കൂടി തളർന്നാൽ അത് ശരിയാകില്ല എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഞാൻ പതുക്കെ ദേവുവിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.

​”ദേവൂ… നീ വെറുതെ പേടിക്കാതെ. നമ്മൾ ഈ ഇരുട്ടത്ത് ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചു കൂട്ടി വല്ലാതെ പാനിക് ആവുകയാണ്,”

എന്റെ ശബ്ദത്തിലെ വിറയൽ അവൾ അറിയാതിരിക്കാൻ ഞാൻ പരമാവധി ശ്രദ്ധിച്ചു.

​എന്റെ ആ മാറ്റം കണ്ടതുകൊണ്ടാകാം, വിശാഖും അതിനൊപ്പം ചേർന്നു.

“അശ്വിൻ പറയുന്നതാ ശരി. ഇതിപ്പോ ചിലപ്പോൾ വേറൊരു ബോർഡ് ആയിരിക്കും. പണ്ട് ഈ എസ്റ്റേറ്റുകാർ വഴി കാണിക്കാൻ വെച്ചതാകും. ദൂരത്തിന്റെ അളവ് തെറ്റി അവർ രണ്ട് സ്ഥലത്തും അഞ്ച് കിലോമീറ്റർ എന്ന് എഴുതി വെച്ചതാകാനും മതിയല്ലോ. സർക്കാർ വക ബോർഡുകളിൽ പോലും ദൂരം തെറ്റി എഴുതിവെക്കുന്നത് നമ്മൾ കണ്ടിട്ടുള്ളതല്ലേ?”

​രോഹിത്തും പെട്ടെന്ന് ആ ധൈര്യം ഏറ്റെടുത്തു.

“അതെ, നമ്മൾ വെറുതെ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു പേടിക്കുകയാ. ജീപ്പ് കേടായതിന്റെ ഒരു ടെൻഷനിൽ നമ്മൾ കാണുന്നതിനൊക്കെ വേറെ അർത്ഥം വെക്കുകയാ. ഇവിടെ ഇങ്ങനെ നിന്നിട്ട് കാര്യമില്ല. നമുക്ക് മുന്നോട്ട് തന്നെ നടക്കാം. എന്തായാലും അധികം ദൂരമുണ്ടാകില്ല.”

​വിശാഖിന്റെ ആ വിശദീകരണത്തിൽ വലിയ കഴമ്പൊന്നുമില്ലായിരുന്നെന്നും, അതൊരു വെറും ന്യായീകരണം മാത്രമായിരുന്നെന്നും എനിക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷെ ആ നിമിഷത്തിൽ, പെൺകുട്ടികൾക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ അങ്ങനെയൊരു കള്ളം ആവശ്യമായിരുന്നു.

വിശാഖിന്റെയും രോഹിത്തിന്റെയും വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവരുടെ മുഖത്തെ ഭയത്തിന് ചെറിയൊരു അയവ് വന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ഒരുതരത്തിലും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്ത ആ ബോർഡിന്റെ കണക്കുകളെ ഒരു യാദൃശ്ചികതയായി വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ബോധപൂർവ്വം ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.

​മൊബൈൽ ഫോണിന്റെ വെളിച്ചം വീണ്ടും കാട്ടുപാതയിലേക്ക് നീണ്ടു. തണുത്തുറഞ്ഞ മണ്ണിലൂടെ ഞങ്ങൾ വീണ്ടും നടക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഇപ്പോൾ ആരും പരസ്പരം അധികം സംസാരിക്കുന്നില്ല.

എന്റെ ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചം പോലും മുന്നിലെ കോടമഞ്ഞിൽ തട്ടി എങ്ങോട്ടും പോകാതെ നിൽക്കുകയാണ്. ഒരു വലിയ പുകമറയ്ക്കുള്ളിലൂടെ നടക്കുന്നതുപോലെ.

​കുറച്ചുദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോൾ, ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് മാളവികയുടെ ശബ്ദം പുറകിൽ നിന്നും കേട്ടു. അവളുടെ സ്വരത്തിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു.

​”നിങ്ങൾ… നിങ്ങളൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചോ? ആ ലക്കിടിയിലെ ചായക്കട കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇതുവരെ നമ്മൾ വേറെ ഒരു മനുഷ്യനെ പോലും ഈ വഴിയിൽ കണ്ടില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ എന്റെ നെഞ്ചിലൊരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നിച്ചു. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് നടപ്പൊന്ന് പതുക്കെയാക്കി. അവൾ പറഞ്ഞത് എത്ര വലിയ സത്യമാണ്!