”നീ എന്നെ തൊടുമ്പോഴും, വശ്യതയോടെ നോക്കുമ്പോഴും എന്റെ ഉള്ളിലെ സ്ത്രീ സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ട്. നിഷേധിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ അർജുൻ, നമ്മൾ ഈ ഒരു അതിർവരമ്പ് ലംഘിച്ചാൽ… അതായത് ഒരു ശാരീരിക ബന്ധത്തിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും നമ്മൾ പോയാൽ, പിന്നെ തിരിച്ചുപോക്കില്ല.”
അമ്മ ഒന്ന് നിർത്തി, ബെഡ്റൂമിന്റെ വാതിലിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് തുടർന്നു:
”ചാരു… അവൾ നിന്നെ ജീവനാണ്. ഇപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ വളരുന്ന ആ കുഞ്ഞ്… നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയാണ്. നമ്മൾ തമ്മിൽ അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും നടന്നാൽ അത് ഒരിക്കൽ പുറത്തുവരും. അന്ന് തകരുന്നത് എന്റെ മകളുടെ ജീവിതമായിരിക്കും. സ്വന്തം അമ്മ തന്റെ ഭർത്താവുമായി… ആ ചിന്ത അവളെ തകർത്തു കളയില്ലേ? എനിക്ക് എന്റെ മകളുടെയും മരുമകന്റെയും സ്നേഹം വേണം, അല്ലാതെ അവരുടെ ശാപമല്ല.”
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കേട്ടുനിന്നു. അമ്മ പതുക്കെ എന്റെ കവിളിൽ തലോടി.
”ഇപ്പോൾ നമ്മൾ ചെയ്യുന്നത് ഒരു കുസൃതിയാണ്. ഒരു രഹസ്യക്കളി. ‘ഞാൻ എന്റെ മകളുടെ ഭർത്താവിന് മുന്പിൽ മടിക്കുതഴിച്ചിട്ടില്ല , ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ചില തമാശകൾ മാത്രമേയുള്ളൂ’ എന്ന് എനിക്ക് എന്റെ മനസ്സാക്ഷിയോട് പറയാം. ആ ഒരു ബോധ്യം ഉണ്ടെങ്കിലേ എനിക്ക് നിന്റെയും ചാരുവിന്റെയും മുന്നിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കാൻ കഴിയൂ. ആ അതിർവരമ്പ് നമ്മളെ രണ്ടുപേരെയും ഒരു വലിയ ചതിയിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കും.”
അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു വലിയ സത്യമുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ അന്തസ്സും മകളുടെ ദാമ്പത്യവും തകരാതെ തന്നെ, ഈ നിഗൂഢമായ അടുപ്പം ആസ്വദിക്കാനുള്ള അമ്മയുടെ തന്ത്രമായിരുന്നു അത്.
”നിനക്ക് സമ്മതമാണെങ്കിൽ മാത്രം നമുക്ക് ഇങ്ങനെ തുടരാം. നിനക്ക് എന്നെ സ്പർശിക്കാം, നമ്മൾക്ക് ഈ രഹസ്യങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാം… പക്ഷേ ആ ഒരു അതിർത്തി മാത്രം നമ്മൾ കടക്കരുത്. അതിൽ നീ തൃപ്തനാണോ?” അമ്മ ചോദിച്ചു.
അമ്മയുടെ ആ പക്വതയാർന്ന ചിന്താഗതിക്ക് മുന്നിൽ എനിക്ക് സമ്മതിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആ ഉച്ചസമയത്ത്, അമ്മയെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് ആ ചൂട് അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ കിടന്നു. ശാരീരികമായ പൂർണ്ണതയേക്കാൾ ഈ ‘ഒളിച്ചുകളി’ നൽകുന്ന ലഹരി വലുതാണെന്ന് എനിക്കും തോന്നിത്തുടങ്ങി.
അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ബഹുമാനം തോന്നി. തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് കുടുംബത്തിന്റെ അടിത്തറ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ആ മനസ്സ് എത്രത്തോളം ദൃഢമാണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
എങ്കിലും, ആ ഉടമ്പടിയിൽ ഒരു വല്ലാത്ത വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
”സമ്മതമാണ് അമ്മേ… ഈ രഹസ്യത്തിന്റെ ലഹരി മാത്രം മതി എനിക്ക്,” ഞാൻ അമ്മയുടെ തോളിലേക്ക് ചായുമ്പോഴേക്കും അമ്മ പതുക്കെ എന്റെ തലമുടിയിലൂടെ വിരലോടിച്ചു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം ചാരു ഓഫീസിൽ നിന്നെത്തിയപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ഒരു മാറ്റവും അവൾക്ക് തോന്നിയില്ല. പക്ഷേ, ഞാനും അമ്മയും തമ്മിൽ കൈമാറുന്ന ഓരോ നോട്ടത്തിലും ഒരു വലിയ ഉടമ്പടിയുടെ രഹസ്യം ഒളിഞ്ഞിരുന്നു. കിച്ചണിൽ ചായ ഉണ്ടാക്കുന്നതിനിടയിൽ, ചാരു ലിവിംഗ് റൂമിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അമ്മയുടെ അടുത്തെത്തി.
”ചായ റെഡിയായോ അമ്മേ?” ഞാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
അമ്മ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ഞാൻ അമ്മയുടെ അരക്കെട്ടിൽ കൈവെച്ചു. അമ്മ ഒന്ന് ഞെട്ടി ചുറ്റും നോക്കി. “അർജുൻ… അവൾ അവിടെയുണ്ട്,” അമ്മ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.
”അറിയാം… ആരും കാണില്ലല്ലോ,” ഞാൻ അമ്മയെ പതുക്കെ എന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വികൃതിച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. താൻ വരച്ച ലക്ഷ്മണരേഖ കടക്കാതെ തന്നെ ഞാൻ നൽകുന്ന ഈ സാമീപ്യം അമ്മയും ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് എന്റെ നെഞ്ചിൽ പതുക്കെ തള്ളി മാറ്റി, പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളിൽ ‘ഇനിയും വേണം’ എന്നൊരു ഭാവമായിരുന്നു.
Please update 2nd part with extra pages today’s