യാതൊരു ദയാ ദാക്ഷിണ്യവും ഇല്ലാതെ രേഷ്മ അത് പറഞ്ഞു നിർത്തി.
പ്രവീൺ തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ പോലും ശ്രമിച്ചില്ല. അഞ്ജലിയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന തുടകളിൽ നിന്ന് അവന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അവളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു, അവന്റെ നോട്ടം ഓരോ വളവിലും തങ്ങിനിന്നു. അവന്റെ അരികിൽ, ആദിയും അതുതന്നെ ചെയ്തു, കണ്ണുകൾ വിടർന്നു വിശന്നു, നഗ്നനായ ബി.കോം വിദ്യാർത്ഥിയെ സ്കാൻ ചെയ്തു. അഞ്ജലി മൃദുവായതും തകർന്നതുമായ ഒരു ഞരക്കം പുറപ്പെടുവിച്ചു, ആൺകുട്ടികൾ യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലാതെ തന്നെ നോക്കുന്നത് അവൾ മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം വേദനയാൽ വളഞ്ഞു.
“പ്ലീസ്… മിസ്സ്, ദയവായി അവരെ എന്നെ ഇങ്ങനെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നതിൽ നിന്ന് തടയു!” അഞ്ജലി കരഞ്ഞു, അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി. “*ഹൂ-ഹൂ…* എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല!”
രേഷ്മ അഞ്ജലിയുടെ നഗ്നത മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. പകരം, അവൾ മേശയിലേക്ക് ചാരി നിന്നു, അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ നേർത്തതും സംതൃപ്തവുമായ പുഞ്ചിരി. ആൺകുട്ടികളുടെ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ച ഭാവങ്ങളും അവരുടെ നോട്ടത്തിൽ അഞ്ജലി വിറയ്ക്കുന്നതും അവൾ നിരീക്ഷിച്ചു.
“എന്തിനാണ് അവർ നിർത്തേണ്ടത്, അഞ്ജലി?” രേഷ്മ മൃദുവും തണുത്തതുമായ
ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. “നിൻ്റെ ഹോം വർക്ക് ചെയ്യാൻ നിനക്ക് വളരെ മടി അല്ലെ . ഇപ്പോൾ, നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ സഹപാഠികൾക്ക് വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പാഠം നൽകുന്നു.”
“പക്ഷേ മിസ്സ്, അത്… ഇത് വളരെ കൂടുതലാണ്,” ലക്ഷ്മി മന്ത്രിച്ചു, അവളും തുറിച്ചു നോക്കുകയായിരുന്നു.
“അസംബന്ധം,” രേഷ്മ എതിർത്തു.
പ്രവീണിനെയും ആദിയെയും നോക്കി, അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ തീവ്രത ശ്രദ്ധിച്ചു. “അവരെ നോക്കൂ. അവർ എത്രമാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് നോക്കൂ? മുറി എത്രമാത്രം ഊർജ്ജസ്വലമായി മാറിയിരിക്കുന്നുവെന്ന് നോക്കൂ?”
“മിസ്സ്, മുഴുവൻ ക്ലാസ്സിലും അവൾ അങ്ങനെ തന്നെയാണോ നിൽക്കുന്നത്?” പ്രവീൺ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു, അവന്റെ കണ്ണുകൾ അഞ്ജലിയുടെ അരക്കെട്ടിലേക്ക് തിരികെ താഴ്ന്നപ്പോൾ അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറന്നുണ്ടായിരുന്നു . “എനിക്ക് അത് ആവശ്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നിടത്തോളം,” രേഷ്മ മറുപടി പറഞ്ഞു. അവൾ അഞ്ജലിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു, അവളുടെ താടി മുകളിലേക്ക് പൊക്കി അങ്ങനെ അവൾക്ക് മുറിയിലേക്ക് അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വന്നു. “, നിൻ്റെ ക്ലാസ്മുറിയിൽ നോക്കൂ, ലജ്ജ ഒരു ശക്തമായ വികാരമാണ്. നിങ്ങളുടെ അഭിമാനം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ചർമ്മത്തിൽ ലജ്ജയുടെ ചൂട് അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ, അത് ഒരു പ്രത്യേക… ഊർജ്ജം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇനി ഒരിക്കലും ഈ സ്ഥാനത്ത് ഉണ്ടാകാനുള്ള നിരാശയാണ് നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്തത്ര കഠിനമായി പഠിക്കാൻ നിങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഊർജ്ജം.
“ അഞ്ജലി ഒരു പിറുപിറുപ്പ് പുറപ്പെടുവിച്ച് ഉള്ളിലേക്ക് ചുരുണ്ടുകൂടാൻ ശ്രമിച്ചു. “ചുരുങ്ങുന്നത് നിർത്തൂ, അഞ്ജലി! നേരെ നിൽക്കൂ!” രേഷ്മ പറഞ്ഞു. “മടിയന്മാരായ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് അവർ കൃത്യമായി കാണട്ടെ. അവർ നിങ്ങളെ കൂടുതൽ കളിയാക്കുമ്പോൾ, ഉയർന്ന ഗ്രേഡിന്റെ സുരക്ഷ നിങ്ങൾ കൂടുതൽ ആഗ്രഹിക്കും. പഠിക്കാനുള്ള ഒരേയൊരു മാർഗം അതാണ്.”
“ക്ഷമിക്കണം മിസ്സ്! ഞാൻ എല്ലാം ചെയ്യും! ദയവായി… … ദയവായി എന്നെ വസ്ത്രം ധരിക്കാൻ അനുവദിക്കൂ,” അഞ്ജലി അപേക്ഷിച്ചു, അവളുടെ ശബ്ദം ദുർബലമായിരുന്നു.
“നമുക്ക് കാണാം,” രേഷ്മ മൂളി, ക്രൂരമായ ഒരു ആനന്ദത്തോടെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളുന്ന ശബ്ദം. “ഇപ്പോൾ, എല്ലാവരും നിങ്ങളുടെ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ ഇരിക്കൂ. പ്രവീൺ, ആദി – കാഴ്ചയിൽ നിങ്ങൾക്ക് വളരെ താൽപ്പര്യമുള്ളതായി തോന്നുന്നതിനാൽ, നിങ്ങൾക്ക് മുൻ നിരയിൽ ഇരിക്കാം. പാഠത്തിലുടനീളം അഞ്ജലിയുടെ പരാജയം നിങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായി കാണണം എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.”
അഞ്ജലി മരവിച്ചു, അവളുടെ ചർമ്മം വിളറി, വിയർപ്പും കണ്ണീരും നിറഞ്ഞ നേർത്ത പാളിയായിരുന്നു. രേഷ്മ അവളെ കടന്നുപോകുമ്പോഴെല്ലാം, അവൾ അഞ്ജലിയുടെ തോളിലോ ഇടുപ്പിലോ വിരൽ കൊണ്ട് തട്ടി, പെൺകുട്ടി ചാടി ഒരു ചെറിയ, ദയനീയമായ ഞരക്കം പുറപ്പെടുവിച്ചു.