“ഇല്ല. മഴ കാരണം ഉറക്കം വരുന്നില്ല.”
അമ്മ ചിരിച്ചു.
“വാ, കുറച്ചുനേരം ഇവിടെ ഇരിക്ക്.”
അർജുൻ അമ്മയുടെ അടുത്തിരുന്നു. അവർ കുറച്ചുനേരം പഴയ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. അർജുന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ കുസൃതികളും സ്കൂളിലെ വിശേഷങ്ങളും അമ്മ ഓർത്തെടുത്തു. രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചു.
സംസാരത്തിനിടയിൽ അച്ഛനെക്കുറിച്ചുള്ള വിഷയം വന്നു.
“അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും അച്ഛനോട് ദേഷ്യമാണോ?” അർജുൻ ചോദിച്ചു.
രജനി കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദയായി.
“ദേഷ്യത്തേക്കാൾ സങ്കടമാണ് മോനേ. ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്ന രണ്ടുപേർക്ക് പരസ്പരം സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിയാതാകുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു വേദനയാണ്.”
അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അർജുൻ അമ്മയുടെ കൈയിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു.
“അമ്മ വിഷമിക്കണ്ട. ഞാനില്ലേ ഇവിടെ?”
“എനിക്കറിയാം മോനേ.”
അമ്മ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആ നിമിഷം, വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ അടക്കിവെച്ചിരുന്ന സങ്കടം പുറത്തുവരുന്നതുപോലെ അമ്മ കരഞ്ഞു.
അർജുൻ അമ്മയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
മഴ അപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“മോനേ, ഇന്ന് നീ ഇവിടെ കിടന്നുറങ്ങിക്കോ. എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കാൻ വല്ലാത്തൊരു വിഷമം തോന്നുന്നു.”
അർജുൻ സമ്മതിച്ചു.
അന്ന് രാത്രി അവർ ഒരേ മുറിയിൽ കിടന്നു. അമ്മയുടെ സാന്നിധ്യം അർജുന് ആശ്വാസം നൽകി. അമ്മയ്ക്കും മകന്റെ സാമീപ്യത്തിൽ മനസ്സിന് കുറച്ചൊരു സമാധാനം തോന്നി.
പക്ഷേ, ഉറങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് രജനി ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു.
“അർജുനേ, നീ എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്. പക്ഷേ നീ നിന്റെ ജീവിതവും സ്വപ്നങ്ങളും
മറന്നുപോകരുത്. എനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കേണ്ട.”
അർജുൻ അമ്മയെ നോക്കി.
“അമ്മ സന്തോഷമായിരിക്കണം. അത്രയേ എനിക്ക് വേണ്ടൂ.”
രജനി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ആ രാത്രി അവർ ഉറങ്ങിയത് ഒരേ മുറിയിലായിരുന്നു. പക്ഷേ അവരുടെ മനസ്സുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നത് ഒരേ വികാരമായിരുന്നു—പരസ്പരം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയത്തേക്കാൾ, തങ്ങൾക്കുള്ള സ്നേഹം ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടരുതെന്ന ആഗ്രഹം.