കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം ഏകദേശം മെയ് മാസത്തിന്റെ സമയത്താണ് കാലത്ത് വാണമടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന എന്നെ കുളി കഴിഞ്ഞ് വന്ന അമ്മ പൊക്കിയതും, അതിന് ശേഷം ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഞാൻ അമ്മയെ ഓർത്ത് വാണം വിട്ടതും.
അതിന് ശേഷമുള്ള നാളുകൾ ഞാൻ വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ അമ്മയെ ഓർത്ത് വിടാറുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ തീവ്രത കൂടിയത് നാളുകൾക്ക് ശേഷമുള്ള ഒരു ഡിസംബർ മാസത്തിലായിരുന്നു.
സമയം പാതിരാത്രി ഏകദേശം ഒന്നര മണി കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. കനത്ത നിശബ്ദതയിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന വീടിനുള്ളിൽ, ഫാനിന്റെ ഒരേതാളത്തിലുള്ള കറക്കം മാത്രമാണ് അന്ന് ആ വീട്ടിൽ മുഴങ്ങികൊണ്ടിരുന്നത്.
അമിതമായ ദാഹം കാരണം ഉറക്കം മുറിഞ്ഞ ഞാൻ, പാതി തുറന്ന കണ്ണുകളുമായി കട്ടിലിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റിട്ട് ഇരുട്ടിൽ തപ്പിത്തടഞ്ഞു മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി ഹാളിലെ കട്ടപിടിച്ച ഇരുട്ടിലൂടെ അടുക്കള ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
ഉറക്കപ്പിച്ചിലായിരുന്നതുകൊണ്ട് ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാനുള്ള അവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല ഞാൻ.
ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്നും തണുത്ത വെള്ളമെടുത്ത് ആർത്തിയോടെ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും ഒരല്പം ആശ്വാസം തോന്നി. തിരികെ മുറിയിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഹാളിലെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് എവിടെനിന്നോ ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം എന്റെ കാതിൽ വന്നു പതിഞ്ഞത്.
അത് കേട്ടതും ഞാൻ ഒന്ന് നിന്നു.
കേട്ടിട്ട് അതൊരു കരച്ചിലിന്റെ ഞെരക്കമായിയായിരുന്നു എനിക്ക് തോന്നിയത്.
വേദനയും സുഖവും ഇടകലർന്ന, ഒരു പെണ്ണിന്റെ അടക്കിപ്പിടിച്ച ശബ്ദം.
ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി.
ഹാളിൽ എവിടെയും വെളിച്ചമില്ല, പക്ഷേ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുറിയുടെ വാതിലിനടിയിലെ വിടവിലൂടെ ഒരു നേർത്ത വെളിച്ചം ഹാളിലെ തറയിലേക്ക് വീണുകിടക്കുന്നുണ്ട്. സാധാരണ ഈ സമയത്ത് ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്ത് കിടന്നുറങ്ങേണ്ടവരാണ് അവർ. പക്ഷെ അന്ന് കഥ അതായിരുന്നില്ല.
ഇതൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു സംശയത്തിന്റെ കനൽ ഉരുകാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ പതുക്കെ, കാലടി ശബ്ദം കേൾപ്പിക്കാതെ ആ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. വാതിലിന് അടുത്തെത്തിയതോടെ ഉള്ളിൽ നിന്നുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി.
ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ആ വാതിലിന് പിന്നിൽ നിന്നും ഉയർന്ന ശബ്ദങ്ങൾ എന്റെ ചിന്തകളെ കാമത്തിന്റെ അഗാധമായ കയങ്ങളിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. പുറത്ത് ഹാളിലെ ഇരുട്ടിൽ, ശ്വാസം പോലും വിടാൻ ഭയന്ന് ഞാൻ ആ തടിവാതിലിനോട് കാതുകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. മുറിക്കുള്ളിൽ കത്തുന്ന ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചം വീണു കിടക്കുന്ന വാതിലിനടിയിലെ വിടവിലൂടെ എന്റെ കാല്പാദങ്ങളിൽ ചുംബിച്ചു ഞാൻ ഒരു കള്ളനെ പോലെ നിന്നു.
മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നും ആദ്യം കേട്ടത് അച്ഛന്റെ പരുക്കൻ സ്വരത്തിലുള്ള ആജ്ഞയായിരുന്നു.
“ഒന്നുംകൂടെ താഴ്ന്ന കുനിഞ്ഞു നില്ലടി…… മ്മ്…. കുറച്ചുകൂടി താഴ്ന്ന് നിൽക്ക്!”
അച്ഛന്റെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരുതരം വന്യമായ അധികാരം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. അതിന് മറുപടിയായി അമ്മയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു,
“ആഹ്ഹ്ഹ് … സനിലേട്ടാ… അവിടെ വേണ്ട…..എ…..എനിക്ക് നല്ലപോലെ വേദനിക്കുന്നുണ്ട്….”
പക്ഷേ അമ്മയുടെ ആ അപേക്ഷയെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും ഒരു മാംസത്തിൽ വന്നടിക്കുന്ന ചറപറ ശബ്ദം ആ മുറിയിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു.
“കുറച്ചൊക്കെ വേദനിച്ചാലേ നിനക്ക് ആ കഴപ്പ് മാറുള്ളുടി…..” അച്ഛൻ പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
പിന്നാലെ കേട്ടത് കട്ടിൽ ആഞ്ഞുലയുന്ന ഞെരകത്തിന്റെ ശബ്ദമാണ്. കട്ടിലിന്റെ കാലുകൾ തറയിൽ ഉരസുന്നതും, ചുവരിൽ വന്ന് ഇടിക്കുന്നതും ആ നിശബ്ദതയിൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.
ഓരോ അടിയുടെ കൂടെയും അമ്മയുടെ ദീർഘമായ ശീല്ക്കാരങ്ങൾ ഉയർന്നു,
“ഹാവൂ… സനിലേട്ടാ… മ്മ്മ്… പ്ലീസ് ഒന്ന് പതുകെ…ഉഹ്ഹ്……”