ചോദ്യവും കൊണ്ടാണല്ലോ നീ അടുക്കളയിൽ വന്നത്.. എന്നിട്ട് ഉത്തരം പറയാൻ പോലും നീ സമ്മതിച്ചോ..?”
അവൾ ചിരിച്ചു. അവനും.
“നാളെ രാവിലെ പോകാം കണ്ണാ. ”
“അതിരാവിലെ പോകണം.അല്ലെങ്കിൽ വെയിലത്ത് വണ്ടിയോടിച്ച് കുഴയും.”
“നമുക്ക് ഒരു ഏഴു മണിക്ക് ഇറങ്ങാം. എങ്കിൽ ഒൻപത് മണിയൊക്കെ ആകുമ്പോഴേക്കും അങ്ങെത്താം. ”
അന്ന് രാത്രിയിൽ അമ്മയ്ക്ക് പൂർണ്ണ വിശ്രമം നൽകി. നാലഞ്ചു ദിവസങ്ങളായി പകലെന്നോ രാത്രിയെന്നോ ഭേദമില്ലാതെ ഊക്ക് മഹോത്സവമായിരുന്നു ഇവിടെ നടന്നിരുന്നത്. എപ്പോൾ തോന്നിയാലും അപ്പോൾ കളി ഉറപ്പ്. ഇനി തറവാട്ടിൽ ചെന്നിട്ടു മതി പണ്ണലെന്നു ഇരുവരും തീരുമാനിച്ചു.
പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ ഏഴുമണിക്കുതന്നെ അവർ യാത്രതിരിച്ചു. അവിടെ ചെന്ന് ധരിക്കാനുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ ഒരു ബാഗിൽ എടുത്തിരുന്നു. ബാഗ് അവൻ വണ്ടിയുടെ പെട്രോൾ ടാങ്കിന് മുകളിൽ വച്ചു. ലെഗ്ഗിൻസും ടോപ്പും ആയിരുന്നു അമ്മ ധരിച്ചത്. അവൻ പറയാതെതന്നെയാണ് അവൾ അത് ഉടുത്തത്. അവന്റെ ഇഷ്ടം എന്താണോ ഇനി അത് തന്റെയും ഇഷ്ടമാകണം എന്നൊരു തീരുമാനം അവൾ സ്വയം എടുത്തിരുന്നു. മകന്റെ മുതുകിൽ മുലകൾ അമർത്തിയിരുന്നുള്ള യാത്ര അവൾക്കും ഒരു ത്രിൽ നൽകിയിരുന്നു. ബുള്ളറ്റിന്റെ സീറ്റിൽ കാലുകൾ ഇരുവശവും ചവിട്ടിയുള്ള അവളുടെ ഇരിപ്പിൽ സീറ്റ് കവിഞ്ഞ് ഇരുവശത്തേക്കും നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന നിതംബവും ലെഗ്ഗിൻസിൽ വലിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന തടിച്ച തുടകളും മറ്റു ബൈക്ക് യാത്രക്കാരുടെ ഏകാഗ്രത നഷ്ടമാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് എതിരെ വരുന്നവർ കടന്നു പോകുമ്പോൾ ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കാതിരിക്കില്ല.
ഒൻപതു മണിയോടെ അവർ തറവാട്ടിലെത്തി. മുറ്റത്ത് ബുള്ളറ്റിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടിട്ട് അകത്തുനിന്നും ശാരദ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. അടുക്കളയിൽ ആയിരുന്നിരിക്കും. മാറിൽ കിടന്ന
തോർത്തിൽ കൈകൾ തുടച്ചുകൊണ്ടാണ് വരവ്. മുറ്റത്തുനിൽക്കുന്ന മകളെയും ചെറുമകനെയും കണ്ട് അവർ ഒന്നു ഞെട്ടി. ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത നേരത്തുള്ള വരവായിരുന്നല്ലോ. ഒരേയൊരു മകൾ. ഒരേയൊരു പേരക്കുട്ടി. അവരെ ഒന്നു കാണാൻ എത്ര കൊതിച്ചിരുന്നു. ഇവിടേക്ക് വരവില്ല. രണ്ടു വർഷം മുൻപ് ഈ പടിയിറങ്ങി പോയതാണ്. ആ ദിവസം ഇന്നും ഓർമ്മയിലുണ്ട്.
അവളുടെ അച്ഛന്റെ പതിനാറടിയന്തിര ദിവസം. ചടങ്ങുകൾ എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ആ വലിയ നാലുകെട്ടിൽ താനും മകളും കൊച്ചുമോനും മാത്രം. വൈകിട്ട് നാലുമണിയായപ്പോൾ അവളും കുട്ടിയും യാത്രയ്ക്ക് ഒരുങ്ങിയപോലെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. താൻ കട്ടിലിൽ തളർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു.
“ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങുകയാണ്. ഇപ്പോൾ തിരിച്ചാലെ സന്ധ്യയാകുമ്പോഴെങ്കിലും വീട്ടിലെത്താൻ കഴിയൂ. ..”
“മോളേ…. ഇന്നു തന്നെ പോകണോ നിനക്ക്… ?”
“ഉം എന്തേ…?”
“അല്ല, രണ്ടു ദിവസമെങ്കിലും നിനക്ക് അമ്മയോടൊപ്പം നിന്നൂടെ.. ?”
“എന്തിന് ?. ഭർത്താവ് മരിച്ച സങ്കടം ഷെയർ ചെയ്ത് അശ്വസിപ്പിക്കാനോ..ഹഹഹ്ഹ…നല്ല തമാശ.. ഇത്രയും കാലം ഭർത്താവുമൊത്ത് ആനന്ദത്തോടെ ജീവിച്ചില്ലേ…? അതുതന്നെ ധാരാളം..”
“മോളേ….”
“വിളിക്കരുത് അങ്ങനെ നിങ്ങൾ. മോളേ കെട്ടിച്ചു കൊടുത്തു ഭാരമൊഴിയാൻ ഞാൻ മൂത്ത് നരച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നില്ലല്ലോ. പഠിച്ച് ഒരു ജോലി കിട്ടിയിട്ട് മതി കല്യാണം എന്ന് എത്ര തവണ ഞാൻ കരഞ്ഞു പറഞ്ഞതാണ്. കേട്ടില്ലല്ലോ രണ്ടുപേരും. അന്തസ്സ്, അഭിജാത്യം ,സമ്പത്ത്. എല്ലാം നിങ്ങൾ നോക്കി. പക്ഷെ…താലികെട്ടിയ പെണ്ണിനെ ഒരു നേരമെങ്കിലും ഭാര്യ എന്ന നിലയിൽ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാളാണോ എന്ന് നിങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് ലാഭമായി. നാട്ടുകാരുടെയും വീട്ടുകാരുടെയും മുന്നിൽ പറഞ്ഞു ഞെളിയാം. അങ്ങ് കൊമ്പത്തെ തറവാട്ടിലേക്കാണ് മകളെ
കെട്ടിച്ചു കൊടുത്തതെന്ന്. പക്ഷെ എനിക്കോ…എനിക്കോ…. ”
തന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന് അവൾ പൊട്ടിക്കരയുമ്പോൾ അത് കേട്ടിരിക്കാനെ സാധിച്ചുള്ളൂ.