രാത്രിയുടെ തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും എന്റെ മഹാറാണിയുടെ കാവൽക്കാരനാകാൻ കഴിഞ്ഞതിന്റെ ആവേശത്തിലായിരുന്നു ഞാൻ. ഇടയ്ക്കിടെ മേഡം ജനലിലൂടെ നോക്കി ഞാൻ അവിടെത്തന്നെയുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”ഡോഗീ… ഉറങ്ങുകയാണോടാ?” അകത്തുനിന്ന് മേഡത്തിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
”ഇല്ല മേഡം, ഞാൻ കാവലുണ്ട്. ബൗ… ബൗ…” ഞാൻ വിനീതനായി കുരച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.
മേഡം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ജനൽ അടച്ചു. നേരം വെളുത്തപ്പോൾ മേഡം വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. നൈറ്റ് ഗൗണിൽ അതീവ സുന്ദരിയായിരുന്ന മേഡത്തിന്റെ കാലുകൾ അപ്പോഴും തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ വേഗം മേഡത്തിന്റെ കാല്ക്കൽ വീണു വന്ദിച്ചു.
”എഴുന്നേൽക്കെടാ… പോയി എനിക്ക് കുടിക്കാനുള്ള കാപ്പി എടുത്തോണ്ട് വാ. പിന്നെ ഇന്ന് മുതൽ ഈ വീട്ടിലെ പണികളെല്ലാം നീയാണ് ചെയ്യേണ്ടത്. വേലക്കാരിയെ ഞാൻ രാവിലെ തന്നെ വിളിച്ച് വരേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.”
ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി. കാപ്പി ഉണ്ടാക്കി മേഡത്തിന്റെ മുന്നിലെത്തിച്ചു. മേഡം സോഫയിൽ കാലിന്മേൽ കാൽ കയറ്റി വെച്ചിരുന്നു.
”മേഡം, കാപ്പി…”
”അവിടെ വെക്ക്. എന്നിട്ട് എന്റെ കാലുകൾ മസാജ് ചെയ്തു താ. ഇന്നലെ നിന്റെ തോളിലിരുന്ന് വന്നപ്പോൾ കാലിന് ചെറിയൊരു വേദന.”
ഞാൻ കാപ്പി ടീപ്പോയിയിൽ വെച്ച ശേഷം നിലത്തിരുന്ന് മേഡത്തിന്റെ മൃദുവായ പാദങ്ങൾ കൈയ്യിലെടുത്തു. സാവധാനം തിരുമ്മിക്കൊടുത്തു. ഇടയ്ക്ക് മേഡം തന്റെ കാൽവിരലുകൾ എന്റെ മുഖത്ത് അമർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”ഡോഗീ, ഇന്ന് എനിക്ക് ഓഫീസിൽ പോകാൻ കുറച്ച് ലേറ്റാകും. നീ പോയി എന്റെ യൂണിഫോമും സാരിയുമൊക്കെ അയൺ ചെയ്തു വെക്ക്. പിന്നെ എന്റെ ഷൂസ്… അത് നന്നായി പോളിഷ് ചെയ്യണം. നിന്റെ നാവുകൊണ്ട് വേണം അത് വൃത്തിയാക്കാൻ, മനസ്സിലായോ?”
”തീർച്ചയായും മേഡം. മേഡത്തിന്റെ ചെരിപ്പിലെ ഓരോ തരി മണ്ണും എന്റെ നാവുകൊണ്ട് ഞാൻ മാറ്റിക്കോളാം.”
അന്ന് മുതൽ എന്റെ ജീവിതം പൂർണ്ണമായും മാറി. പകൽ സമയം ഞാൻ മേഡത്തിന്റെ വീട്ടിലെ ജോലിക്കാരനായി. വൈകുന്നേരം മേഡം ഓഫീസിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ ഞാൻ കവാടത്തിൽ കാത്തുനിൽക്കും.
മേഡത്തെ തോളിലേറ്റി വീടിനുള്ളിലേക്ക് എത്തിക്കും. മേഡം ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ നിലത്ത് പ്ലേറ്റില്ലാതെ ഇരിക്കും. മേഡം നൽകുന്ന ബാക്കി ഭക്ഷണമായിരുന്നു എന്റെ അമൃത്.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം മേഡം എന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു:
“ഡോഗീ, നാളെ എന്റെ വീട്ടിൽ കുറച്ച് കൂട്ടുകാരികൾ വരുന്നുണ്ട്. ഒരു ചെറിയ പാർട്ടി പോലെ. നീ അപ്പോഴും എന്റെ പട്ടിയായി തന്നെ തുടരണം. അവർക്ക് മുന്നിൽ വെച്ച് നിന്നെ ഞാൻ ബെൽറ്റും ചങ്ങലയും ഇട്ടു നടത്തും. നിനക്ക് നാണക്കേട് തോന്നുമോ?”
എന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. “ഇല്ല മേഡം, മഹാറാണിയുടെ ചങ്ങലയിൽ കിടക്കുന്നത് എനിക്ക് അഭിമാനമാണ്. അവർക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തനായ പട്ടിയായി ജീവിച്ചു കാണിക്കാം.”
മേഡം എന്റെ താടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “നല്ല കുട്ടി… അല്ല, നല്ല പട്ടി! നിനക്കുള്ള ബെൽറ്റ് ഞാൻ ഇന്ന് വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അത് ഇട്ടു തരാം, ഇങ്ങോട്ട് വാ…”
മേഡം എന്റെ കഴുത്തിൽ ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള ഒരു ബെൽറ്റ് മുറുക്കി. ആ നിമിഷം മുതൽ ഞാൻ ജിഷ്ണുവല്ല, മായ മേഡത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ‘ഡോഗി’ മാത്രമായി മാറി.
മേഡം എന്റെ കഴുത്തിൽ ആ ബെൽറ്റ് മുറുക്കിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ അനുഭവം എനിക്ക് വിവരിക്കാൻ ആകുമായിരുന്നില്ല. ഒരു മനുഷ്യൻ എന്ന നിലയിലുള്ള എന്റെ എല്ലാ അഹങ്കാരങ്ങളും അവിടെ അവസാനിച്ചു. ഞാൻ ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു മൃഗമാണ്, മായ എന്ന മഹാറാണിയുടെ സ്വന്തം വളർത്തുമൃഗം.
”എങ്ങനെയുണ്ട് ഡോഗീ? നിനക്ക് ചേരുന്നുണ്ട്,” മേഡം ആ ബെൽറ്റിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരുന്ന ചങ്ങലയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ മുട്ടുകുത്തി നിന്ന് വാലാട്ടുന്ന പോലെ ശരീരം ഇളക്കി. “ബൗ… ബൗ… വളരെ നന്ദി മേഡം. ഞാൻ ഈ ചങ്ങലയ്ക്ക് അർഹനാണ്.”