വൗ….ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ എൻ്റെ ടെൻഷൻ മാറി കിട്ടി. സുന്ദരിയായ ഒരു ആന്റി. കണ്ടാൽ നേരത്തെ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞ അത്ര പ്രായമൊന്നും തോന്നുന്നില്ല. ഒരു കേരളീയ ഐശ്വര്യം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു ചേച്ചി.
വൃത്തിയായി ഉടുത്ത സാരിയാണ് വേഷം. എങ്കിലും ആ ശരീരത്തിൻ്റെ അംഗലാവാണ്യം എന്നെ ഏറെ ആകർഷിച്ചു. ചേച്ചി ഓരോ സീറ്റും തിരഞ്ഞ് തിരഞ്ഞ് ചേച്ചിയുടെ സീറ്റ് നമ്പർ നോക്കി എൻ്റെ തൊട്ടടുത്ത് സീറ്റിനടുത്തു വന്നു ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. “ഇതാണ് എൻ്റെ സീറ്റ്, ഞാൻ ഇവിടെ ഇരുന്നോട്ടെ?”
അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത് ചേച്ചി ഇരിക്കേണ്ട സീറ്റിൽ ഞാനെൻ്റെ ചെറിയ വാട്ടർ ബോട്ടിലും, എൻ്റെ ഒരു കുഞ്ഞു ബാഗും വെച്ചിരുന്നു. ഞാൻ ‘സോറി’ എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവ രണ്ടും എൻ്റെ സീറ്റിനു മുന്നിലെ ട്രേയിലേക്ക് മാറ്റി. ചേച്ചി ഒരു താങ്ക്സ് പറഞ്ഞു സീറ്റിൽ ഇരുന്നു.
ഞങ്ങൾ ഒന്നുകൂടി പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ചേച്ചിയിൽ നിന്നും ഉയർന്നു വന്ന യാർഡ്ലിയുടെ ഒരു ലൈറ്റ് പെർഫ്യൂമിൻ്റെ മണം എനിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടായി. ചേച്ചിയുടെ വിരിഞ്ഞ അരക്കെട്ട് അവരുടെ സീറ്റിൽ ഉൾക്കൊള്ളാനാകാതെ എൻ്റെ ഇടുപ്പിലും ചേർന്നോട്ടിക്കൊണ്ട് ഇരിപ്പിടം പങ്കിട്ടു.
കണ്ടിട്ട് ചേച്ചി അത്ര ജാഡക്കാരിയായിട്ട് തോന്നുന്നില്ല. ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു സംഭാഷണം ഉണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും വളിച്ച ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ഞാൻ പെർഫ്യൂമിൽ നിന്ന് തന്നെ തുടങ്ങാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.
“ചേച്ചി, നൈസ് പെർഫ്യൂമാണ് കേട്ടോ…പ്രത്യേകം പറയാൻ കാരണം ഞാൻ എല്ലാ വീക്കിലും ഈ ബസ്സിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്ന ആളാണ്. എനിക്ക് മിക്കവാറും തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്നവരുടെ പെർഫ്യൂമിൻ്റെ സ്മെല്ല് ഇഷ്ടപ്പെടാറില്ല. ചിലതൊക്കെ വല്ലാത്ത തലവേദനയും ഉണ്ടാക്കാറുണ്ട്. എന്തായാലും നൈസ് സ്മെൽ ആണ്”. ഞാൻ ചേച്ചിയെ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ചേച്ചി ഒരു ആകർഷകമായ ചിരിയോടെ എന്നോട് നന്ദി പറഞ്ഞു.
ഞാൻ: ഞാനല്ലേ നന്ദി പറയേണ്ടത്, താങ്ക്യൂ, ഒരു നല്ല വൈബ് തന്നതിന്.
ചേച്ചി: ഏയ്, അതിൻ്റെ കാര്യമൊന്നുല്ല. എന്തായാലും അങ്ങനെ പറഞ്ഞു കേട്ടതിൽ തന്നെ ഏറെ സന്തോഷം.
വളരെ സൗമ്യമായും ഹൃദ്യമായും ഉള്ള ചേച്ചിയുടെ സംസാരശൈലി എനിക്ക് വേറെ ആകർഷണം തോന്നി. പതുക്കെ ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണം വലിയ ബോറില്ലാതെ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ചേച്ചിക്ക് call വന്നു. സീറ്റ് കിട്ടിയതിനെ പറ്റിയും, നാളെ ഇറങ്ങേണ്ട സ്ഥലത്തെ പറ്റിയുള്ള ഏകദേശം ധാരണയൊക്കെയാണ് മറുതലയ്ക്കുള്ള ആൾ പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നത് എന്ന് ഞാൻ ഊഹിച്ചു.
ബാംഗ്ലൂർ ചേച്ചിക്ക് വലിയ പരിചയമില്ലെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഞാൻ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ മെനക്കെട്ടില്ല. കുറച്ചുനേരത്തെ സംഭാഷണത്തിനിടയിൽ ചേച്ചി ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. അപ്പോഴേക്കും ബസ്സ് ഇരിട്ടി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി ഇടയിൽ നിന്നും ആരും കയറാൻ ഉണ്ടാക്കില്ല. ബസ്സിനകം പൊതുവേ ശാന്തവും ഒട്ടും തിരക്കില്ലാത്തതുമായി.
ഇനി ആരും കയറാൻ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് തന്നെ ബസ്സിനകത്തെ പ്രധാന ലൈറ്റുകളൊക്കെ അണഞ്ഞു. ഒരു ഇരുണ്ട നേരിയ നീല വെളിച്ചം മാത്രം. ആ വെളിച്ചം യാത്രക്കാർക്കൊക്കെ കൂടുതൽ പ്രൈവസി നൽകുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
വിൻഡോ സീറ്റ് ആയതിനാൽ ഞാൻ കർട്ടൻ ഇത്തിരി നീക്കിയിട്ട് പുറത്തെ ഇരുണ്ട കാഴ്ചകളിലേക്ക് AC യുടെ നേർത്തൊരു കുളിരിൽ അലക്ഷ്യമായി നോക്കിയിരുന്നു. ഒപ്പം എന്നോട് മുട്ടിയിരുമ്മി ഇരിക്കുന്ന അപരിചിതയായ ആ സ്ത്രീയുടെ സ്പർശന സുഖവും ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ടങ്ങനെ ഇരുന്നു.
“ബുദ്ധിമുട്ടില്ലെങ്കിൽ എനിക്കൊരു ഹെൽപ്പ് ചെയ്യാമോ?” ചേച്ചിയുടെ ചോദ്യത്തിൽ ഞാൻ എൻ്റെ പുറം കാഴ്ചയിൽ നിന്നും എൻ്റെ കണ്ണുകളെ പിൻവലിച്ചു.
“പറയൂ…എന്തു പറ്റി?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.
ചേച്ചി: എനിക്ക് AC യുടെ തണുപ്പ് അധികം പറ്റില്ല, ബുദ്ധിമുട്ടില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ആ വിൻഡോ സീറ്റിൽ ഇരുന്നോട്ടെ?