സ്വപ്ന : ഈശ്വര ഇവിടെ നല്ല മഴ ആണല്ലോ. അവർ കട അടച്ചു പോയിട്ടുണ്ടാവും.
ഷേർലി : ഏയ് ഇല്ല, ഏഴു മണി വരെ അവർ ഉണ്ടാവും എന്നാണ് പറഞ്ഞത്. ഇപ്പൊൾ 6.35 ആയതല്ലേ ഉള്ളു. പോയി വാങ്ങിക്കാൻ ടൈം ഉണ്ട്. ഇല്ലെങ്കിൽ നാളെ മേടിച്ചാലും പോരെ. ഇനി അഥവാ അത് മിസ്സ് ആയാൽ എന്റെ കുഴപ്പം അല്ല കേട്ടോ.
ആ പെൻഡ്രൈവ് മിസ്സ് ആകുന്ന കാര്യം സ്വപ്നയ്ക്ക് ഓർക്കാൻ കൂടെ പറ്റില്ല. അതിലും ഭേദം താൻ ചാവുന്നത് ആണ് നല്ലത് എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
സ്വപ്ന : ഓക്കേ. അത് കയ്യിൽ കിട്ടിയാലേ എനിക്ക് ഒരു സമാദാനം കിട്ടൂ.
ഷേർലി : ഇത് നമ്മൾ തമ്മിൽ ഉള്ള അവസാന കോൺവർസേഷൻ ആണ് കുട്ടി. എന്റെ വക ഒരു ഗിഫ്റ്റും ആ പാക്കറ്റിൽ ഉണ്ട് കേട്ടോ.
സ്വപ്ന : ഓക്കേ ബൈ.
സ്വപ്നയ്ക്ക് എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത് എന്ന് ഒരു ഐഡിയയും കിട്ടിയില്ല. എത്രയും പെട്ടെന്ന് ആ പെൻഡ്രൈവ് കൈക്കലാക്കണം എന്നായിരുന്നു സ്വപ്നയുടെ ചിന്ത. മഴ ആണെങ്കിൽ കുറച്ചു കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് പക്ഷെ ഈ സമയത്ത് ആ ഇടവഴിയിൽ ഓട്ടോ കിട്ടുന്നത് പ്രയാസം ആണ് . പെട്ടന്ന് ആണ് സ്വപ്നയ്ക്ക് സ്ഥിരം ഓട്ടം പോകാൻ വിളിക്കുന്ന നാസർ ചേട്ടനെ ഓർമ്മ വന്നത്. ഫോൺ എടുത്ത് നാസർ ചേട്ടനെ വിളിച്ചപ്പോഴുണ്ട് ആൾ ബിസി ആണ്. രണ്ട് മൂന്ന് പ്രാവിശ്യം വിളിച്ചിട്ടും ഒരു രക്ഷയും ഇല്ല. അപ്പോളാണ് സ്വപ്നയ്ക്ക് സക്കീറും വിഷ്ണുവും സ്കൂട്ടറിൽ ആണല്ലോ വന്നത് എന്ന് ഓർമ്മ വന്നത്, എങ്കിൽ പിന്നെ അവന്മാരിൽ ഒരാളെയും വിളിച്ചുകൊണ്ടു പോകാം എന്ന് ആലോചിച്ചു. അവന്മാർ രണ്ടും ഡ്രസ്സ് മാറി ഇതുവരെ തിരിച്ചുവന്നിട്ടില്ല, രണ്ടു പേരും ഔട്ട് ഹൌസിൽ തന്നെ ആണ്. സ്വപ്ന പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല, ചെറിയ മഴ പോലും വകവെക്കാതെ ഒറ്റ ഓട്ടം ആയിരുന്നു ഔട്ട് ഹൗസ്സിലേക്ക്. ഡ്രസ്സ് മാറി മുണ്ട് ഒക്കെ ഉടുത്ത് സക്കീറും വിഷ്ണുവും നിൽക്കുമ്പോൾ ആണ് സ്വപ്ന ഓടി കിതച്ചു അങ്ങോട്ട് കയറി വന്നത്. നേരത്തെ ധരിച്ചിരുന്ന ഡ്രസ്സ് ഒന്നും മാറാൻ സമയം കിട്ടാഞ്ഞത് കൊണ്ട് അതെ ചുരിദാർ തന്നെ ആയിരുന്നു സ്വപ്നയുടെ വേഷം. ഉയർന്നു താഴുന്ന മുഴുത്ത മാറിടവും, ചെറുതായി കാണാൻ പറ്റുന്ന ആ മുലച്ചാലും നോക്കി കണ്ണും മിഴിച്ചു നിൽക്കുവാണ് നമ്മുടെ സക്കീറും വിഷ്ണുവും. എന്നാൽ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാൻ ഉള്ള ഒരു അവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നില്ല സ്വപ്ന.
സ്വപ്ന : എടാ എന്നെ ആ സ്കൂൾ കവല വരെ ഒന്ന് കൊണ്ടുപോകാമോ, അത്യാവശ്യം ആണ്.
സക്കീർ : മഴ അല്ലേ മിസ്സ്, കുറഞ്ഞിട്ടു പോയാൽ മതിയോ.
സ്വപ്ന : ഇല്ലെടാ ഇപ്പോൾ പോകണം, 7 മണിക്ക് മുൻപ് അവിടെ എത്തണം. ഒരു കൊറിയർ മേടിക്കാൻ ആണ്. നീ വേഗം വണ്ടി എടുത്തെ.
സ്വപ്നയ്ക്ക് സക്കീറും ആയി പോകാൻ ആണ് പ്ലാൻ എന്ന് അപ്പോഴാണ് സക്കീറിന് മനസ്സിലായത്. എല്ലാ പ്ലാനും മൂഞ്ചിയല്ലോ പടച്ചോനെ എന്ന് ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് ആണ് സക്കീർ വിഷ്ണുവിനെ നോക്കിയത്. എന്നാൽ വിഷ്ണു ഇത് മുൻകൂട്ടി കണ്ടിരുന്നു അതിന് അനുസരിച്ച് ഒരു പ്ലാനും സെറ്റ് ചെയ്തായിരുന്നു.
വിഷ്ണു : മിസ്സേ, മെയിൻ റോഡ് വഴി പോകുവാണെങ്കിൽ ഈ ടൈം കൊണ്ട് അവിടെ എത്താൻ പറ്റില്ല പക്ഷെ എനിക്ക് ഒരു ഷോർട് കട്ട് അറിയാം. അത് വഴി പോയാൽ ഈ പറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് കൃത്യം 7 മണിക്ക് എത്താം. പക്ഷെ ആ റോഡ് വഴി സ്പീഡിൽ ഡ്രൈവ് ചെയ്യാൻ കുറച്ചു ബാലൻസ് വേണം. അത് അവനെ കൊണ്ടേ പറ്റു.
സക്കീർ : എനിക്ക് വഴി മനസ്സിലായില്ല എങ്കിലും സാരമില്ല നിനക്ക് അറിയാല്ലോ, നമുക്ക് വേഗം പോയിട്ട് വരാം.
വിഷ്ണു : അതെ മിസ്സ്, ഞങ്ങൾ പോയിട്ട് വരാം, മിസ്സ് കൊറിയർകാരനോട് ഒന്ന് ഒന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞാൽ മതി.
ഇത് എന്തൊരു പരീക്ഷണം ആണ് ദൈവമേ എന്ന് സ്വപ്ന അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയി. എത്രയും പെട്ടെന്ന് ആ പെൻഡ്രൈവ് കൈക്കലാക്കണം പക്ഷെ എങ്ങനെ അവിടെ വരെ പോകും എന്നത് ഒരു ചോദ്യചിഹ്നം ആയി അവളുടെ മനസ്സിൽ കിടന്നു. ഇരുട്ട് ആണെങ്കിൽ കൂടി തന്റെ സ്റ്റുഡന്റസിന്റെ ഒപ്പം അതും 2 പേരോട് കൂടെ സ്കൂട്ടറിൽ പോകുന്നത് ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ പിന്നെ താൻ ജീവിച്ചിരുന്നിട് കാര്യമില്ല.ഇങ്ങനെ ആലോചനയിൽ മുഴുകി ഇരിക്കവേ ആണ സക്കീറിന്റെ പറയുന്നത് കേട്ടത്. നോക്കുമ്പോൾ ഉണ്ട് സക്കീറും വിഷ്ണുവും കൂടെ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് പോകാൻ റെഡി ആകുവാണ്.