ജിയോളജിയിൽ ഡിഗ്രിക്ക് പുരോഗമിച്ചു. ഏതായാലും അവളില്ലാത്തതോണ്ട് കൂട്ടുകാരികളും അങ്ങനെ വരാതായി. എനിക്കൊരാശ്വാസമായി. വ്യായാമങ്ങളിൽ നീന്തലും, ക്രിക്കറ്റും ആണ് എനിക്ക് താല്പര്യമുള്ളവ. മിക്കവാറും എല്ലാ ആഴ്ച്ചകളിലും മൂന്നാലു തവണയെങ്കിലും നീന്താൻ പോവും. ഇടയ്ക്ക് കളിയുമുണ്ട്. ടൂർണമെന്റിൽ കളിച്ചോണ്ടിരുന്നപ്പഴാണ് ലെഗ്സൈഡിൽ ഫീൽഡുചെയ്തിരുന്ന എന്റെ തുടയിടുക്കിൽ ബാസ്റ്റ്സ്മാൻ ആഞ്ഞടിച്ച ബോളുവന്നു കൊണ്ടത്. പഴഞ്ചൻ അബ്ഡോമെൻ ഗാർഡു രണ്ടായിപ്പൊളിഞ്ഞുപോയി! നേരിട്ട് അണ്ടികളിൽ കൊണ്ടില്ലെങ്കിലും വേദനയെടുത്ത് തുള്ളിപ്പോയി. ഏതായാലും റിട്ടയേർഡ് ഹർട്ട്. എങ്ങനെയോ ഞൊണ്ടി ഞൊണ്ടി വീട്ടിലെത്തി. കൊറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പം അണ്ടികൾ വിങ്ങിവീർത്തു. നോക്കിയപ്പോൾ നല്ല മൾട്ടികളറിൽ അവന്മാരങ്ങനെ വിതുമ്പിത്തുടിക്കുന്നു. നൊമ്പരം കുറയുന്നില്ല. സോഫയിലിരുന്നു പുളയുമ്പോഴാണ് അമ്മ നേരത്തെ വീട്ടിൽ വരുന്നത്. എന്തുപറ്റീടാ? എന്റെ വിയർപ്പു പൊടിഞ്ഞ് വേദനകൊണ്ടു ചുളിഞ്ഞ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ വേവലാതിയോടെ അമ്മ അടുത്തുവന്നിരുന്നു. ക്രിക്കറ്റ്…. പന്തുകൊണ്ടു…ഗാർഡൊണ്ടായിരുന്നു… എന്നാലും വേദനയൊണ്ട്… ഞാനെങ്ങിനെയോ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. ഏ! നോക്കട്ടേടാ… അമ്മ മുന്നോട്ടാഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ വിലക്കി… ഓ… അവന്റെയൊരു മുടിഞ്ഞ നാണം! അമ്മ തലയിൽ കൈവെച്ചു. ആ നില്ല്… മൊബൈലിൽ ഒരു നമ്പർ നോക്കീട്ട് അമ്മ ഫോൺ ചെയ്തു. ആ…ആരാ? ലതികയാണോ? ഇപ്പഴേതു ഡോക്ടറാ? ഓ തമ്പിസാറൊണ്ടോ? ശരി. ഞാൻ ബിബിയെ അങ്ങോട്ട് വിടുവാണേ. ഒരപ്പോയിന്റ്മെന്റ്.. ആ ഇല്ല… ഞാൻ വരുന്നില്ല. ഇന്ന് ഹബ്ബീടെ കൂടെ ലയൺസിന്റെ മീറ്റിങ്ങൊണ്ട്… ഒരു മണിക്കൂറിനകം മാക്സിമം… താങ്ക്സ് ലതീ. വെക്കുവാന്നേ! ഡാ നീയൊന്നു പോയി ചൂടുവെള്ളത്തിൽ മേൽക്കഴുക്. വെയർത്തു നാറുന്നു. പിന്നെ അയഞ്ഞ ട്രാക്സോ നിക്കറോ ഇട്ടാൽ മതി. ഷഡ്ഢിയൊന്നും വേണ്ട. മനസ്സിലായോ? ശരി ശരി…ഞാൻ മെല്ലെയെണീറ്റു നടന്നു. പിന്നിൽ അമ്മ മൊബൈലിൽ അച്ഛനോടെന്തോ സംസാരിക്കുന്നതു കേട്ടു. ഇളം ചൂടുവെള്ളം കുണ്ണയിലും അണ്ടികളിലും വീണപ്പോൾ നേരിയ സുഖം തോന്നി. ഷവർ ജെല്ലു പതപ്പിച്ച് കക്ഷങ്ങളും, കഴുത്തും നന്നായി കഴുകി. അണ്ടികളിൽ തൊട്ടില്ല. അവിടെ തോർത്താനും മെനക്കെട്ടില്ല. ടവലു വെച്ചൊന്നൊപ്പി. പിന്നെയൊരു ടീഷർട്ടും ഇലാസ്റ്റിക്കിൻ്റെ ഒരയഞ്ഞ ഷോർട്ട്സുമെടുത്തിട്ടു. താഴെച്ചെന്നപ്പോൾ അമ്മ യൂബർ വിളിച്ചുകഴിഞ്ഞു. എടാ… പതിയെ കയറ്. പോയി റിസപ്ഷനിൽ ലതിയെ കണ്ടാൽ മതി. അമ്മയെന്റെ കവിളിൽ തലോടി. ഇതാണമ്മേടെയൊരു കൊഴപ്പം. ഇപ്പഴും ഞാനൊരു കുഞ്ഞാണമ്മയ്ക്ക്. പറ്റുമെങ്കിൽ എന്നെയെടുത്ത് ഒക്കത്തുവെച്ചോണ്ടു നടക്കാനും അമ്മ തയ്യാറാണ്! മെട്രോ ഹോസ്പിറ്റൽ! അമ്മ ഈ ആശുപത്രി ചെറിയതോതിൽ കോര ഡോക്ടർ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മുതൽ ഇതിനോടൊപ്പമുണ്ട്. ഇപ്പോൾ ഡെപ്യൂട്ടി ജീഎമ്മാണ്. പുൽത്തൈലത്തിന്റെ മണമുള്ള വിശാലമായ ലോബിയിലൂടെ നടന്ന് ഞാൻ റിസപ്ഷനിൽ ചെന്നു. ലതിയാന്റി ഫോണിലായിരുന്നു. എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ച് ആന്റിയൊരു വിരൽ പൊക്കിക്കാണിച്ചു. ആ നുണക്കുഴി എനിക്കെന്നും ഇഷ്ടമായിരുന്നു. മോനേ! എന്തു പറ്റി? വേദനയുണ്ടോ? ഫോൺ താഴെ വെച്ച് ആന്റിയെന്നെ നോക്കി സഹതാപപൂർവ്വം ചിരിച്ചു.
ഞാൻ തലയാട്ടി. നീയിവിടെ ഇരുന്നാൽ മതി. ആന്റി സൈഡിലൊരു സിങ്കിൾ സോഫയിലേക്കു വിരൽ ചൂണ്ടി. ഞാനവിടെയമർന്നു. ഇപ്പോൾ വിങ്ങലിത്തിരി കുറഞ്ഞിരുന്നു. ഒന്നു ചാഞ്ഞ് കണ്ണുകളടച്ചു.. പിന്നെ ലതിയാന്റി കുലുക്കി വിളിച്ചുണർത്തുന്ന വരെ സുഖമായൊന്നു മയങ്ങി. ബിബീ! നിനക്കു നാളെ രാവിലെ വരാമോ? ആന്റിയുടെ കുറച്ചു വേവലാതി പൂണ്ട സ്വരം. എന്തുപറ്റി ലതിയാന്റീ? എണീറ്റപ്പോഴേക്കും അണ്ടിയിലെ വിങ്ങൽ പിന്നെയും കൂടിയപോലെ! തമ്പിസാറ് അർജന്റായി സർജറീലോട്ടു പോയി. ഇന്നിനി വരത്തില്ല. നാളെ രാവിലെ ഡോക്ടറുടെ ഓപി യൊണ്ട്. നിനക്ക് എട്ടുമണിക്കത്തെ അപ്പോയിന്റ്മെന്റു തരാം. ഇപ്പോഴിനി ഡോക്ടർ സൂസൻ കോശിയേ ഉള്ളൂ. ഞാൻ മാലിനിച്ചേച്ചിയെ വിളിച്ചാരുന്നു. അപ്പോ നിന്നോടു ചോദിക്കാൻ പറഞ്ഞു… രാത്രി വേദനയും കടിച്ചുപിടിച്ച് എങ്ങനെ കഴിക്കുമെന്നോർത്തപ്പോൾ കൂടുതലൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല. ഡോക്ടർ സൂസൻ കോശി! എന്റെ ഡോക്ടറാന്റി. അമ്മയുടെ അടുത്ത ഫ്രണ്ടാണ്. എത്രയോ തവണ വീട്ടിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്. കൊച്ചിലേ ആന്റീടടുത്തായിരുന്നു എപ്പഴും എന്തേലും സൂക്കേടു വരുമ്പോ പോവുന്നത്. ഞാനമ്മയെ വിളിച്ചു. നന്നായി. ഞാൻ സൂസനെ വിളിച്ചു കാര്യം പറഞ്ഞോളാം. നീ അതു കഴിഞ്ഞ് യൂബറിലിങ്ങു വന്നാ മതി. മേശപ്പുറത്തൂന്ന് ആഹാരമെടുത്തു കഴിച്ചോണം. ഇച്ചിരെ കഴിയുമ്പം ഞങ്ങളിറങ്ങും. പോട്ടേടാ മോനൂ. ധൈര്യമായിട്ടിരിക്ക്. ഉമമമമമമ്മമ്മമ്മ… നീട്ടിപ്പിടിച്ചൊരുമ്മയും. അതിന്റെ ചൂടും നനവും എന്റെ കവിളറിയുന്നതു പോലെ! ഈയമ്മ! ഞാൻ മന്ദഹസിക്കുന്നതു കണ്ട് ലതിയാന്റിയും പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്റെ തോളത്തൊന്നു തട്ടി, സൂസിയാന്റീടെ മുറിയിലേക്കുള്ള വഴി കാണിച്ചുതന്നു. കൂട്ടത്തിൽ ഒരു ടോക്കണും കയ്യിൽത്തന്നു. ഞാൻ ലിഫ്റ്റിൽ കയറി രണ്ടാം നിലയിലേക്ക് പോയി. വൈകുന്നേരത്തെ ഓപി അവിടെയാണ്. നന്നായി ലൈറ്റപ്പു ചെയ്ത വൃത്തിയുള്ള വിശാലമായ ഇടനാഴി. ഒരു വശത്ത് ഭിത്തിയിൽ പടർന്ന വള്ളിച്ചെടി… വെള്ളമൊഴുകുന്ന ശബ്ദം. വാർഡുകളും, എമർജൻസിയുമൊക്കെ താഴത്തും, ഫസ്റ്റ് ഫ്ലോറിലുമൊക്കെയാണ്. ഇതൊരാശുപത്രിയാണെന്ന് പറയത്തേയില്ല. ഇളം നീലനിറമുള്ള അടഞ്ഞ വാതിലിനു മുന്നിൽ ബോർഡ്….”ഡോ. സൂസൻ കോശി”. വെളിയിലിട്ടിരുന്ന സ്റ്റീലിന്റെ നിരയായുള്ള കസേരകളിൽ ഒരു കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയും അവളുടെ അമ്മയുമിരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനിരുന്നപ്പോഴേക്കും ഒരു നഴ്സ് തല പുറത്തേക്കിട്ട് അവരെ വിളിച്ചു. ഞാനൊന്നു നോക്കുമ്പഴേക്കും തല പിൻവലിഞ്ഞു. കുറച്ചുനേരമവിടെയിരുന്നു. ഇപ്പോഴും വിങ്ങലുണ്ടായിരുന്നു. ടിങ്ങ്! മണിയൊച്ച കേട്ട് തല പൊക്കിയപ്പോൾ എന്റെ ടോക്കൺ നമ്പറാണ്. ഓപി സമയം കഴിയാറായെന്നു തോന്നുന്നു. വേറാരുമില്ല. ഞാൻ മെല്ലെയെണീറ്റ് വാതിൽ തുറന്നു. ബിബീ! ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഡോക്ടറാന്റി മേശയ്ക്കു പിന്നിൽ നിന്നുമെണീറ്റു. സാധാരണ ആശുപത്രിയിൽ ധരിക്കുന്ന കോട്ടഴിച്ചു പിന്നിലെ ഹാങ്ങറിലിട്ടിരുന്നു. ആന്റിയൊരു വെളുത്ത സ്ലീവ്ലെസ് ബ്ലൗസും കുഞ്ഞിപ്പൂക്കളുള്ള ഒരിളം നീലസ്സാരിയുമുടുത്ത് മേശ ചുറ്റി എന്റെയടുത്തേക്ക് നടന്നു. എന്നെക്കാളും ഇത്തിരി പൊക്കം കുറവാണ്. മുടിയിൽ അങ്ങിങ്ങായി വെള്ളിക്കമ്പികൾ. ആന്റി ശരിക്കും കൊഴുത്തിരുന്നു. ഇത്രേം വലിയ മൊലകളായിരുന്നോ! അരക്കെട്ടിന്റെയൊരു വീതി! തടിച്ച, ഒഴുക്കുള്ള മേൽക്കൈ. കടും മറൂൺ നിറമുള്ള ഫ്രെയിമുള്ള കണ്ണടയിൽ വെളുത്തു സുന്ദരിയായ ആന്റിയൊരു സ്കൂൾ