🍃ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 🍃- 2 4

അച്ഛൻ ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി.

എന്തായിരുന്നു അച്ചോ കാര്യം? പത്രോസ് തിരക്കി.

പത്രോസേ… ഞാനിവന് വേണ്ടി പോയതാടാ. ഒരു ജോലിക്ക്. എത്ര കാലം വരെ ഇവൻ എന്റെ കൂടെ നടക്കും? പത്തിരുപത്തി രണ്ടു വയസ്സായി. ഈ പ്രായത്തിൽ ജീവിതം കുറച്ചു മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകേണ്ടതല്ലേ…പത്രോസ് ശ്രദ്ധയോടെ വണ്ടി ഓടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അതേതായാലും നന്നായി അച്ചോ…നല്ല പ്രായം ആണ്. ഇപ്പൊ തന്നെ എങ്ങനെയെങ്കിലും പിടിച്ചു കയറടാ മോനേ, അവൻ പറഞ്ഞു.

ആ വാക്കുകൾ വായുവിൽ ഒഴുകി…പക്ഷേ ഫിലിപ്പിന്റെ മനസിലേക്കെത്തിയില്ല.

അച്ഛൻ വീണ്ടും ശാന്തമായി തുടങ്ങി.

നിനക്കും ഒരു ജീവിതം വേണമല്ലോ മോനേ… പഠനം കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഒരു ജോലി… അത്ര കണ്ടാൽ മതി.

ഫിലിപ്പ് മിണ്ടാതെ കേട്ടു. എടാ മോനേ… നാളുകൾ കടന്നു പോവും…! ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും ഒറ്റപ്പെടേണ്ടി വരും… അതൊക്കെ സഹിക്കാൻ പഠിക്കണം. “കർത്താവിനേയും നോക്ക്…” എത്രയോ പ്രാവശ്യം ഒറ്റപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്…”

അവൻ ചെറിയൊരു ഇടവേള എടുത്തു. നിനക്ക് എപ്പോ വേണമെങ്കിലും എന്റടുത്തേക്ക് വരാമല്ലോ. അതിനപ്പുറം… ജോസഫും അന്നാമ്മയും നിന്നെ ഒരു കുറവും വരുത്താതെ നോക്കിക്കോളും.

അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ ഈ തവണ ഫിലിപ്പിന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ചെറുതായി ഇറങ്ങി. അവന്റെ ഉള്ളിലെ ദുഃഖം പതുക്കെ ശാന്തമാകാൻ തുടങ്ങി.

നിനക്ക് ആ വീടൊക്കെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ മോനേ? അച്ഛൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഫിലിപ്പ് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിച്ചു.

“വീട്… നല്ലതാണ് ഫാദർ,” അവൻ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവൻ പറഞ്ഞത് വീടിനെ കുറിച്ചല്ലെന്ന് അച്ഛനു മനസ്സിലായില്ല. ജീപ്പ് പള്ളിയിലേക്കെത്തി. വണ്ടി നിർത്തിയതും അച്ഛൻ പറഞ്ഞു,

നിന്റെ സാധനങ്ങൾ ഒക്കെ എടുത്ത് വെച്ചേക്ക്. അതുകഴിഞ്ഞു എല്ലാവരോടും ഒന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പോരെ.. രാവിലെ പത്രോസ് വരും ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ശരി ഫാദർ.

 

രാവിലെ നേരത്തെ…

പള്ളിയുടെ മുറ്റം ഇനിയും പൂർണ്ണമായി ഉണർന്നിട്ടില്ല.

മഞ്ഞുതുള്ളികൾ പുല്ലിൻമേൽ നിശ്ശബ്ദമായി തങ്ങി നിൽക്കുന്നു.

പക്ഷികളുടെ ചെറുശബ്ദങ്ങൾ മാത്രം ആ നിശ്ശബ്ദതയെ അല്പം തകർക്കുന്നു. പള്ളിയുടെ മുന്നിൽ ഒരു ജീപ്പ്. പത്രോസ് ഇതിനകം എത്തിയിരുന്നു. വണ്ടിയുടെ ബോണറ്റിൽ ചാരിയിരുന്നു. ഫിലിപ്പ് ചെറിയൊരു ബാഗുമായി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ പിരിയലിന്റെ ഭാരം ഇനിയും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു… അച്ചൻ എവിടെ? പത്രോസ് ചുറ്റും നോക്കി ചോദിച്ചു. അകത്ത്… ഫിലിപ്പ് മറുപടി കൊടുത്തു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ സ്വാഭാവികമായി പള്ളിയുടെ വാതിലിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഞാനിപ്പോൾ വരാം പത്രോസിനോട് പറഞ്ഞു അവൻ അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. മെഴുകുതിരി തുളളികൾ നിശ്ശബ്ദമായി പ്രകാശിക്കുന്നു. ആ പ്രഭാതം, ആ ശാന്തത, പള്ളി മുഴുവൻ ഒരു ശാന്തമായ എനർജി കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. പ്രാർത്ഥനാമുറിയുടെ മുന്നിൽ

മെഴുകുതിരിയുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, കുര്യാകോസച്ചൻ മുട്ടുകുത്തി പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു.

അച്ഛന്റെ അധരങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദമായി ചലിക്കുന്നു…ഒരു മകനെ ദൈവത്തിന് ഏൽപ്പിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ പ്രാർത്ഥന പോലെ. ഫിലിപ്പ് അവിടെ നിശ്ചലമായി നിന്നു. ഇതേ സ്ഥലത്ത്…എത്ര പ്രാവശ്യം അവൻ മുട്ടുകുത്തി പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടുണ്ട്…എത്ര പ്രാവശ്യം ഇതേ കൈ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്…ഒരു നിമിഷം, ഈ ശബ്ദ രഹിത നിശ്ശബ്ദതയിൽ. അച്ഛൻ ഓരോ കുട്ടിയുടെയും ജീവിതം, അവന്റെ ഭാവി, തന്റെ ജീവിതവും, എല്ലാം ഒരേസമയം ഓർമ്മിച്ചുപോയി.

കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് മാത്രമല്ല, ഈ സ്ഥലം എന്റെ ഹൃദയത്തിലും ഒരുപാട് ഓർമ്മകൾ നിറച്ചിരിക്കുന്നു. ഫിലിപ്പ്, ജോസഫ്, അനാഥാലയത്തിലെ കുട്ടികൾ…ഓരോരുത്തരോടും ഉള്ള ബന്ധം ഒരിക്കലും മറക്കാനാകാത്തതാണ്. അച്ഛൻ ചെറുതായി ഒരു ബൈബിൾ തുറന്നപ്പോൾ കാണുന്നത്.

“യേശുവോ ശിശുക്കളെ എന്റെ അടുക്കൽ വരുവാൻ വിടുവിൻ; അവരെ തടുക്കരുത്; സ്വർഗ്ഗരാജ്യം ഇങ്ങനെയുള്ളവരുടേതല്ലോ’ എന്നു പറഞ്ഞു.” (മത്തായി 19:14). അച്ഛന്റെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു. അവൻ മറക്കാനാകാതെ ഓരോ കുട്ടിയുടെ മുഖവും ഓർമ്മിച്ചു. ഫിലിപ്പിന്റെ ബാല്യം, സ്വന്തം കൈ കൊണ്ട് വളർത്തിയ ശിഷ്യന്റെ നിശ്ശബ്ദ കരച്ചിൽ…എല്ലാം മനസ്സിൽ കൊണ്ടു വന്നു. അവൻ ഒന്നിച്ചു പറയുന്ന പ്രാർത്ഥനകൾക്ക് ഇടയിൽ നിലച്ചു.