ഞാൻ: “ചേച്ചി … നാട്ടിൽ എവിടെയാ? ഇവിടെ എന്താ ജോലി ചെയ്യുന്നത്?”
ഇവാനി: “ഞാൻ കോട്ടയത്താണ്. ഇവിടെ മുസഫയിലുള്ള ഒരു വലിയ സ്പായിൽ (Spa) റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് ആയിട്ട് വർക്ക് ചെയ്യുന്നു. തനിച്ചായതുകൊണ്ട് വലിയ തിരക്കുകളൊന്നുമില്ല. നീ ഇവിടെ എന്താ ചെയ്യുന്നത്?”
സ്പായിൽ റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് ആണെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ചില കുസൃതി ചിന്തകൾ വന്നു. ഞാൻ മുഖത്ത് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളെ ഒന്ന് നോക്കി.
ആ കള്ളച്ചിരി കണ്ടതും ഇവാനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി, അവൾ കണ്ണ് ചെറുതാക്കി എന്നെ നോക്കി പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
ഞാൻ: “ഞാൻ ഇവിടെ ഒരു കമ്പനിയിൽ ലോജിസ്റ്റിക്സ് (Logistics) ഫീൽഡിലാണ് വർക്ക് ചെയ്യുന്നത്. ഈ കണ്ടെയ്നറുകളും ഷിപ്പ്മെന്റുകളുമൊക്കെയായിട്ട് വല്ലാത്തൊരു തിരക്കാണ് എപ്പോഴും.
അപ്പോ നിങ്ങളുടെ അവിടെയൊക്കെ ഭയങ്കര റിലാക്സ്ഡ് അന്തരീക്ഷം ആയിരിക്കുമല്ലേ? ഈ സ്പായിലൊക്കെ ആളുകൾ വരുന്നത് തന്നെ അതിനല്ലേ…”
ഇവാനി: (കണ്ണുരുട്ടി കാണിച്ചുകൊണ്ട് ചിരിയോടെ) “പോടാ… അവിടുത്തെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ അക്കൗണ്ട്സ് നോക്കലും വരുന്ന കസ്റ്റമേഴ്സിനെ മാനേജ് ചെയ്യലുമൊക്കെയാണ്. നീ വിചാരിക്കുന്നത്ര എളുപ്പമൊന്നുമില്ല കേട്ടോ.”
ഞാൻ: “അല്ല, ഇത്രയും സുന്ദരിയായ ഒരാൾ അവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ കസ്റ്റമേഴ്സ് കൂടുതൽ വരാൻ ചാൻസ് ഉണ്ട്. നിങ്ങളെ കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രം
വരുന്നവരുണ്ടാകും.”
ഇവാനി: (മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ നാണം പടർന്നു. അവൾ കൈകൾ കൊണ്ട് മുഖത്തെ മുടിയിഴകൾ പതുക്കെ ഒതുക്കി, ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “പോടാ ചെറുക്കാ…
വെറുതെ ആളുകളെ സോപ്പിടാതെ! ഇരുപതുകാരികളെ പോലെ എന്നെ, പോയേ എന്നെ വെറുതെ ആക്കല്ലേ”
അവൾ ആ പ്രശംസ പൂർണ്ണമായി ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നീട് പല ദിവസങ്ങളിലും ഞങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ജോലിയിലെ വിശേഷങ്ങളും ചെറിയ തമാശകളും പറഞ്ഞ് ആ ഇടനാഴിയിൽ ഒരുപാട് സമയം ചെലവഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞങ്ങളുടെ വർത്തമാനങ്ങൾ കൂടുതൽ ഫ്രീ ആവുകയായിരുന്നു.
അധ്യായം 4: ഒരു അപ്രതീക്ഷിത ട്രീറ്റ്
അന്നേ ദിവസം വൈകുന്നേരം, ഞാൻ റൂമിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഫ്ലാറ്റിലെ ബെൽ അടിച്ചു. തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ഇവാനി വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നു. ഒരു കടും നീല സ്ലീവ്ലെസ് മാക്സി ഡ്രസ്സാണ് അവർ ധരിച്ചിരുന്നത്.
ആ വസ്ത്രത്തിൽ അവരുടെ ഉയരവും ശരീരവടിവുമൊക്കെ കൂടുതൽ എടുത്തുപറയുന്ന രീതിയിലായിരുന്നു. അവരുടെ കയ്യിൽ ഒരു പാത്രത്തിൽ നല്ല നാടൻ പലഹാരങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
ഇവാനി: “ഇന്ന് എനിക്ക് നാട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു friend വന്നപ്പോ ഒരു പാഴ്സൽ വന്നിരുന്നു, കുറച്ച് പലഹാരങ്ങളൊക്കെ ഉണ്ട്. തനിച്ചിരുന്ന് കഴിച്ച് മടുത്തു.
നീ ഫ്രീ ആണെങ്കിൽ പതുക്കെ എന്റെ റൂമിലേക്ക് വാ, നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ചായ കുടിക്കാം.”
അവർ വളരെ കാഷ്വൽ ആയി ക്ഷണിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് ഒട്ടും മടി തോന്നിയില്ല. ഞാൻ പതുക്കെ അവരുടെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് നടന്നു. ഹാളിൽ നേർത്ത ഒരു വെളിച്ചം മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്.
മേശപ്പുറത്ത് ചില കോസ്മെറ്റിക്സ് സാധനങ്ങളും പെർഫ്യൂം കുപ്പികളുമൊക്കെ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവർ എനിക്കായി ചായയും ആ പലഹാരങ്ങളും എടുത്തു തന്നു. ചായ ഗ്ലാസ് എന്റെ
കയ്യിലേക്ക് തരുമ്പോൾ അവളുടെ വിരലുകൾ എന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ മുട്ടി. അവൾ എന്റെ കൺമുന്നിലെ സോഫയിൽ വന്നിരുന്നു.
ഞാൻ: “ഇത്രയും സുന്ദരിയായ ഒരാൾ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയുമ്പോൾ നാട്ടിലുള്ളവർക്ക് വിഷമം കാണില്ലേ? പ്രത്യേകിച്ച് ഹസ്ബൻഡിന്…”
ഇവാനി: “അതൊക്കെ പുറത്തുനിന്ന് കാണുന്നവർക്ക് തോന്നും. എന്റെ ജീവിതം നീ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയല്ല. വളരെ ചെറിയ പ്രായത്തിലായിരുന്നു എന്റെ കല്യാണം. കളിച്ചു നടക്കേണ്ട പ്രായത്തിൽ തന്നെ രണ്ട് പെൺകുട്ടികളുടെ അമ്മയായി.
അവർ വളർന്നു, കല്യാണം കഴിഞ്ഞു, മൂത്തവൾക്ക് ഒരു മകളുമായി. എനിക്ക് നാൽപ്പത്തിയഞ്ച് വയസ്സായി, ഞാൻ ഒരു കൊച്ചുമകളുടെ അമ്മൂമ്മയാണ്! പക്ഷേ ആർക്കും അത് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റാറില്ല.”